Breek de stilte: ‘Israëli’s willen het niet weten’

 

17 oktober 2014 om 12:08 (Facebook Veerle Janssens)

Avner Gvaryahu.HEBRON - ‘Ik kan me niet eens meer de gezichten herinneren van de mensen bij wie ik ’s nachts ben binnengevallen.’ Avner Gvaryahu is er niet trots op, maar wil niet langer zwijgen over zijn ervaringen in het Israëlische leger.

 

De steun voor de bezettingspolitiek in Israël is groot. De regering Netanyahu staat onder druk nog meedogenlozer op te treden. Toch kiemt ook voorzichtig protest. In september schreven 43 elitesoldaten van de inlichtingendienst Unit 8200 dat ze weigeren voortaan nog deel te nemen aan operaties die zich richten tegen de Palestijnse bevolking.

Avner Gvaryahu (29), zoon van een Jood van de negende generatie in Palestina en een Joods-Amerikaanse koloniste, is al langer tot dat besluit gekomen. Voor zijn driejarige verplichte legerdienst was hij tien jaar geleden uitgestuurd naar Jenin en Nabloes. Hij geloofde sterk in zijn opdracht, wilde zijn land dienen. Op een nacht moest hij in actie komen, maar de verdachte bleek... een kat. ‘Natuurlijk waren we ontgoocheld! Want we waren getraind in dat soort acties, we wilden op een goed blaadje staan bij onze oversten.'

'Een van de mannen uit mijn eenheid schoot een keer een vrouw op een balkon neer. Ze had... een bezem vast. Gelukkig overleefde ze het. Maar achteraf oordeelde onze commandant: 'Je had niet mogen schieten, maar als je dat voortaan nog eens doet, wees er dan zeker van dat ze dood is. Het devies in het leger luidt: beter een keer te veel schieten, dan een keer te weinig.'

'En wat deden we als we een verdacht pakket zagen liggen? We stuurden er nog liever een Palestijn op af dan de ontmijningsdienst te bellen. Dat is immers een veel omslachtiger procedure, waarmee je ook riskeert overuren te moeten kloppen. En als het vals alarm is, ben jij de loser. Tot 2005 was het wettelijk toegestaan een Palestijn te gebruiken als menselijk schild, maar ik heb het nadien nog gedaan. En het gebeurt nog altijd.'

Jonge miliciens houden de stad onder controle.

Getuigenissen

Gaandeweg kwam Gvaryahu tot de overtuiging dat hij een morele grens overschreden had. Daarom sloot hij zich aan bij Breaking the Silence, een groep van ex-militairen die getuigenissen verzamelen van dienstplichtigen over hun ervaringen in de bezette gebieden. ‘Tijdens onze legerdienst praatten we er niet over. Nu hoor ik van velen dat ze verbijsterd zijn niet eens de gezichten te kunnen herinneren van de mensen bij wie ze binnenvielen.

Met rondleidingen en films probeert Breaking the Silence ook de Israëlische burgers te doen inzien wat er gaande is in hun land. ‘Want ze weten het niet. Of ze willen het niet weten. Ze leven in een bubbel’, zegt Gvaryahu terwijl hij in Hebron wijst naar de jonge soldaten met machinegeweren in de straten en op de controleposten op de daken. 

Hebron is de enige stad in Palestina waar ook pal in het oude centrum Joodse kolonisten wonen, vlak naast de Grot van de Patriarchen, met het graf van Abraham en andere aartsvaders en -moeders. Het is er al jaren onrustig. In confrontaties enkele weken geleden vielen nog meer dan 30 gewonden. De rellen braken uit nadat soldaten twee vermoedelijke ontvoerders gedood hadden van drie Israëlische jongeren. De lijken van die drie werden begin juli gevonden in een veld ten noorden van Hebron. De ontvoeringen droegen bij tot de escalatie naar de jongste Gazaoorlog.

'De soldaten denken dat ze hier zijn om de veiligheid van de 700 kolonisten te garanderen. Wat ze in de praktijk doen, is de 80.000 Palestijnse stadsbewoners onder een permanente controle houden. Dit is geen kwestie van veiligheid, maar van controle’, zegt Gvaryahu.

De verlaten straat naar de kasba - en hoe het vroeger was
.Spookstad

Een spookstad is het hier nu, oordeelt Gvaryahu over het streng beveiligde maar inderdaad verlaten centrum. Hij toont een foto van hoe het hier twintig jaar geleden was: een levendige straat die naar de kasba van Hebron leidde. Nu zijn de deuren en vensters van honderden winkels dicht gemetseld. Palestijnen komen er hier niet meer door.

 In een achterafstraatje komt een doofstomme Palestijnse vrouw in het deurgat van haar huis staan. Ze weigert te verhuizen. Afval voor haar deur is haar dee

Jonge Joodse vrouwen, zingend op uitstap, gepatrouilleerd door privébewakingsagenten .

Plots daagt een grote groep Joodse meisjes op. Wellicht op uitstap naar de heiligdommen, luid zingend zoals dat bij ons ook gaat. Maar deze jongedames worden wel begeleid door zwaar bewapende privébewakingsagenten. Als het misgaat, kan het leger of de overheid alvast hiervan de rekening niet gepresenteerd krijgen. 

Propaganda
'Nog maar de helft van de 18-jarigen moet dienstplicht vervullen', zegt Gvaryahu. 'Palestijnse Israëli's zijn uitgesloten wegens 'onbetrouwbaar' en streng-orthodoxe Joden krijgen een vrijstelling. Geen 10 procent van de dienstplichtigen komt uiteindelijk op de Westelijke Jordaanoever terecht. En in Israël heeft men er geen idee van tot welke praktijken ze zich hier moeten lenen.'
Breaking the Silence wil de Israëli's daarom wakker schudden. Gvaryahu is ervan overtuigd dat de bevolking eerst tot inzicht moet komen en de Israëlische propaganda in binnen- én buitenland doorgeprikt moet worden. Pas dan kan nagedacht worden over de volgende stappen. Een tweestatenoplossing of iets anders, dat valt te bezien. Maar, zegt hij er voor alle duidelijkheid bij, ‘de Joden zullen nooit weggaan, wij hebben ook recht op een land. Ik kan ook nergens anders naartoe.'

Nota van de redactie: Lees ook Breaking the silence: getuigenissen van Israëlische soldaten uit de bezette gebieden 2000-2010, Arbeiderspers, Utrecht, 2012, 414 p. (vertaald uit het Engels door Frans van Delft) en de bespreking ervan: http://www.cuttingedge.nl/boekenstrips/breaking-silence-getuigenissen-van-isra%C3%ABlische-soldaten-uit-de-bezette-gebieden-%E2%80%93-2000

Zie ook: http://www.palestinasolidariteit.be/sites/default/files/Children_and_Youth_Soldiers_Testimonies_2005_2011_Eng.pdf