In de kijker: SALMAN ABU SITTA strijder tegen de uitwissing van de geschiedenis van Palestina en voor de terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen


Op 13 mei jl. was de Palestijnse publicist en onderzoeker te gast bij Palestina Solidariteit. Hij kwam er spreken over “Reconstructing Palestine: reversing ethnic cleansing”[1].

 

Abu Sitta is in 1938 geboren in een vooraanstaande familie in Bir al-Saba(de officiële  naam is nu in het Hebreeuws: Beershaba) in de Naqab (Negev in het Hebreeuws). Toen hij tien was, behoorde zijn familie tot de eerste golf vluchtelingen die Gaza binnen stroomde, nadat zionistische strijdgroepen met hun etnische zuivering van Palestina begonnen waren. Hij volgde middelbaar onderwijs op de al-Saida school in de Egyptische hoofdstad Cairo. In 1958 beëindigde hij zijn opleiding aan de technische faculteit van de Universiteit van Caïro en verkreeg een doctoraat als burgerlijk ingenieur aan de Universiteit van Londen. In Londen begon hij toen alle kaarten en documenten te verzamelen die betrekking hebben op het grondgebied van Palestina.

 

Vervolgens werd hij lid van de Palestijnse Nationale Raad, begon hij onderzoekswerk over de rechten van de Palestijnse vluchtelingen en richtte hij de Palestine Land Society op, die publicaties en kaarten over het land Palestina en het Palestijnse volk verspreidt. Hij is ook een van de oprichters van het Palestinian Return Centre, een in Londen gevestigd studie- en informatiecentrum.

 

In een interview verschenen in Soemoed (november 2012, p. 29-33) lichte hij toe waarom hij al die informatie over Palestina opzoekt en verzamelt.

De Palestine Land Society (PLS) is een documentatiecentrum dat vooral informatie wil inwinnen over de veranderingen die zich hebben voorgedaan over de periode van vóór de Eerste Wereldoorlog tot heden: het begin, de groei en de expansie van het zionistisch kolonialisme en wat dit betekende voor het land en het volk van Palestina.

Een van de doelstellingen van het Zionisme is volgens de auteur het uitwissen van de geschiedenis van Palestijnen alsook van de herinnering eraan. Zo proberen ze de mythe te onderbouwen dat Palestina een “land zonder volk” is en dat ze het recht hadden om terug te keren in “een leeg land” dat de joden 2000 jaar geleden “al in bezit hadden”.

 

De Israëlische geschiedkundige Ilan Pappé heeft het over de doelbewuste en systematische etnische zuivering van Palestina in uitvoering van het Plan Dalet (1948). Zo werden 531 dorpen en 11 stadswijken vernietigd, waarvan de Palestijnse inwoners werden verdreven. In dezelfde periode 1948-1949 werden ook archieven en privé- of overheidsbibliotheken door de zionistische gewapende milities vernietigd. Moskeeën en historische monumenten werden beschadigd of gesloopt. Vanaf het begin van de jaren vijftig werden de Palestijnse dorpen vóór hun verwoesting eerst bezocht door het Israëlisch Archeologisch Genootschap om elk voorwerp te redden dat van pas kon komen bij het construeren van een joodse geschiedenis in Palestina.

 

Vanaf 1960 begon de Israëlische cartografie met het uitgeven van kaarten waarop alle Palestijnse namen waren vervangen door Hebreeuwse namen met meestal een historische of bijbelse associatie. Jonge Israëli's beseffen vandaag niet dat achter die Hebreeuwse naam een Palestijns dorp schuilgaat.  

In 1948 zei de eerste Israëlische president Ben Goerion over de Palestijnen: “De ouderen zullen sterven, de jongeren zullen vergeten”.

Om dit tegen te gaan Heeft Abu Sitta een kaart van Palestina gemaakt met alle ontvolkte dorpen en een Atlas of Palestine waarin 50.000 plaatsnamen voorkomen. De Verenigde Staten en Israël bemoeien zich met de inhoud van de leerstof van leerlingen, maar desondanks heeft Abu Sitta bekomen dat de UNRWA bereid was om 700 exemplaren van zijn Atlas als gift te aanvaarden voor alle 700 scholen die onder de bevoegdheid van de vluchtelingenorganisatie vallen.

Maar Abu Sitta vecht niet alleen tegen de verjoodsing van de geschiedenis van Palestina maar ook tegen het beeld dat de Kruisvaarders van Palestina hebben geschapen over de barbaarse Saracenen die “ons beschaafd Jeruzalem” hebben overmeesterd. De Israëli's hebben hierop hun idee van een joods-christelijk erfgoed gebaseerd.

 

“We moeten ons volk onderwijzen en informeren over hun rechten”

 

Samen met anderen heeft hij zich ingezet voor de oprichting van Al Awda (The Palestine Right to Return Coalition). Samen met een andere organisatie het 'Right of Return Congress' organiseerde hij in 2003 in Londen en in 2007 in Beiroet een conferentie over het recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen. Zijn werk leidt hem tot twee conclusies: “één: we moeten ons volk onderwijzen en informeren over zijn rechten; twee: we moeten deze mensen inspireren om hun rechten te verdedigen”.

 

Daarom wil hij dat de Palestijnse Nationale Raad (PNC) moet hervormd worden. Hij wil dat de recht op terugkeer-beweging (al-Awda) een erkende vertegenwoordiger

heeft binnen de nationale raad. Dit kan volgens hem pas na democratische verkiezingen voor de samenstelling van de PNC. De nieuwe samenstelling van de PNC moet in de positie zijn om 11 miljoen Palestijnen te vertegenwoordigen. De bevolking van de Westelijke Jordaanoever maakt slecht 18 procent van de Palestijnen uit. De overige 82 procent (7 miljoen vluchtelingen) hebben thans geen vertegenwoordigers. Hij vindt dat de huidige vertegenwoordigers van het Palestijns Nationaal Gezag (PNA) in Ramallah niet namens alle Palestijnen spreken en zelfs niet namens de bewoners van de Westelijke Jordaanoever, omdat hun ambtstermijn verstreken is. Daarom is het voor hem noodzakelijk dat een nieuwe PNC wordt gekozen.

 

Intussen is Israël volop bezig met het opslokken van de Westelijke Jordaanoever. De apartheidsmuur neemt 15 procent van de landbouwzones in beslag. Bovendien werden heel wat gronden uitgeroepen tot militaire zone of tot natuurreservaten. De zone C (60 procent van de Westbank) staat onder uitsluitend beheer van Israël. En dan heb je nog de beperking van de bewegingsvrijheid: er zijn de controles aan de checkpoints en bovendien zijn sommige wegen enkel toegankelijk voor Israëlische automobilisten.

 

Bijzonder verhelderend was zijn kaart (zie hieronder) over de mogelijkheid van terugkeer voor de Palestijnen:

 

84% van de Israëlische joden leven in amper 17% van Israël. Recht op terugkeer van de Palestijnen is dus zeer goed mogelijk. Er is plaats genoeg voor beide volkeren.

 

Abu Sitta blijft dan ook optimistisch:

 

Het rechtvaardigheidsgevoel dat zich nu richt tegen de Muur en de bezetting, zal verschuiven naar een gevoel van 'ik wil in mijn eigen huis wonen' (...)

Het maakt me niet uit of de oplossing ligt in één of voor mijn part honderd staten, maar ik maak me sterk voor het (...) grondrecht dat iedereen in staat moet zijn in zijn eigen huis te wonen. (...). Wij zijn dichterbij de implementering van het recht op terugkeer dan voorheen.” (Soemoed, november 2012, p. 33).

 

Boeken:

 

- Salman Abu Sitta, The Palestinian Nakba 1948 – The register of Depopulated Localities in Palestine,  The Palestinian Return Centre, London, 2000 (2e druk)

- Salaman Abu Sitta, Atlas of Palestine1948, Palestine Land Society, Londen, 2004, 428 p.

- Salaman Abu Sitta, The return Journey – A guide of the depopulated and present palestinian towns and villages and holy sites, Palestine Land Society, Londen, 2007, 247 p.

- Ilan Pappe, De etnische zuivering van Palestina, Omniboek-Davidsfonds, Leuven, 2008, 347p.

- Malkit Shoshan, Atlas of the conflict Israel-Palestine, 010 Publishers, Rotterdam, p. 94: Destroyed Palestinian villages 1950s, p. 142: Demolished village 1950s, p.268-275: Distribution of archeological and preservation sites in relation to destroyed palestinian villages.

 

Artikels:

 

- Salman Abu Sitta, Israël heeft na zestig jaar nog steeds niet bepaald waar zijn grenzen liggen om de simpele reden dat het nog steeds zo veel mogelijk Palestijns land wil veroveren, in Stan van Houcke, De oneindige oorlog, Atlas, Amsterdam/Antwerpen, 2009, p. 330-362.

- Salman Abu Sitta, Terugkeer Palestijnse vluchtelingen – de sleutel tot vrede, in Robert Soeterik (red.), De verwoesting van Palestina, Stichting Palestina Publikaties, Amsterdam, 2008, pp.. 353-361.

- Salman Abu Sitta, The feasibility of the right of return and the palestinian exodus 1948-1988, in G. Karmi en E. Cotran (eds.), the palestinian exodus, Ithaca, Londen, 1999, pp. 187-189.

- Yazan al-Saadi, Interview: Salman Abu Sitta: de geschiedenis als bondgenoot van de Palestijnen, vertaling Frans Brons, in Soemoed, november 2012, pp. 29-33.

 

Enkele interessante links:

De langste oorlog tegen een volk: de Palestijnse strijd voor de vrijheid, lezing te Amsterdam op 1 november 2007

The Longest War Against a People: The Palestinians' Struggle for Freedom, dezelfde lezing in oorspronkelijke tekst

The Atlas of Palestine

http://nl.wikipedia.org/wiki/Al-Nakba

http://www.youtube.com/watch?v=bm7dMhE80dw film “Al Nakba” 1u40 me Engelse  ondertitels)

http://www.youtube.com/watch?v=3rW4GfgWEOA film “Al Nakba” 1u40 me Franse  ondertitels)

 

http://www.al-awda.org/ (The Palestine Right tot Return Coaltion)

http://www.passia.org/index_pfacts.htm  (Palestinian Academic Society for the Study of International Affairs)



[1]    Een DVD van deze spreekbeurt is te verkrijgen tegen de prijs van 5€ (+ postkosten) op het secretariaat