Palestina begrijpen en handelen

Drie organisaties (Mouvement Citoyen pour la Paix, EuroPalestine en en Association Marocaine des Droits Humains) organiseerden op 2 november in Brussel een debat met als thema “Palestine: comprendre et agir”. Er waren drie sprekers uitgenodigd: Lynn Gottlieb, Amir Hassan en Olivia Zemor.

Amir Hassan (met sjaal) en Lynn Gottlieb (met lang haar)

 

Lynn Gottlieb is een Amerikaanse rabbijn. Ze is in 1949 in Bethlehem Pennsylvannia geboren. Ze maakt deel uit van de joodse beweging Jewish Renewal movement. Toen ze dertien jaar oud was, kwam ze op voor de rechten van de zwarten in de Verenigde Staten. Op zeventienjarige leeftijd vertrok ze naar Israël om er te studeren. Ze las toen in de Israëlische krant Haaretz een artikel van de Palestijnse journalist Attalah Mansour en ging hem opzoeken in Nazareth. Ze wou weten wat het betekent een Palestijn in Israël te zijn. Hij antwoordde met het verhaal over de Nakba (catastrofe of ramp) toen in 1948 meer dan 750 000 Palestijnen door de zionistische milities verdreven werden en meer dan 500 Palestijnse dorpen vernield werden. Toen ze naar de verenigde Staten terugkeerde koos Lynn Gottlieb partij voor degenen die het meest lijden: de zwarten in Amerika. Sinds 1998 trok ze elk jaar met een delegatie naar Palestina. Na de BDS-oproep van 9 juli 2005 voor boycot, desinvestering en sancties tegen Israël sloot ze zich aan bij de boycotbeweging[1]. In 2012 en 2013 ging ze opnieuw naar Palestina, deze keer met een aantal artiesten. Ze werkt ook samen met de IFOR-MIR[2] (International Fellowship Of Reconciliation – Mouvement International de la Réconciliation) een pacifistische organisatie van protestantse oorsprong. Ze is dan ook voorstander van geweldloze actie. Ze is ook lid van de Amerikaanse beweging Jewish Voice for Peace[3], die 130 000 sympathisanten telt. Lynn Gottlieb is ook actief in de US Campaign to End the Israeli Occupation[4], een koepelorganisatie van 400 verenigingen. Ze verwijst naar de Israëlische vredesactiviste Nurit Peled die in 1997 haar dochter Smadar bij een zelfmoordaanslag in Jeruzalem verloor. Nurit Peled is medeoprichtser van het Russell Tribunal on Palestine,strijdt tegen de dagelijkse schending van de mensenrechten door Israël en is solidair met de Palestijnse gezinnen die een of meerdere kinderen verloren door de Israëlische bezetting. Gottlieb en haar zoon hebben op 30 maart jl. deelgenomen aan de Palestijnse dag van de aarde, een demonstratie die door traangasgranaten van het Israëlische leger werd uiteengedreven. 

Olivia Zemor naast Amir Hassan en de voorzitter van de Association Marocaine des Droits Humains

 

De tweede spreker was Amir Hassan[5] , geboren in 1999. Zijn ouders zijn Palestijnse vluchtelingen van 1948 en hijzelf heeft meer dan de helft van zijn leven doorgebracht in het vluchtelingenkamp Al-Shati (shati is Arabisch voor “strand”) van ongeveer 80 000 vluchtelingen langs de kust in het noorden van de Gazastrook. In 2009 leerde hij Frans in een school van de UNRWA. Zijn grootmoeder is afkomstig uit Jaffa, zijn vader komt uit een in 1948 vernield Palestijns dorp en zijn moeder is een Gazaanse. De meeste Palestijnse vluchtelingen hebben nog steeds de sleutel van het huis dat ze in 1948 verlaten hebben. In 2000 was ik tien kaar toen de tweede intifada begon. Het Israëlische leger reageerde met bombardementen en beschietingen: dag en nacht werden mensen begraven. Tussen 2000 en 2003 werden alle fabrieken (vooral in het noorden) van de Gazastrook door Israël gebombardeerd. Zijn tante heeft in een Israëlische gevangenis gezeten, zijn vader en grootvader werden in de gevangenis bijna doodgeslagen. Na de verkiezingsoverwinning van Hamas in 2006 heeft de Israëlische regering de Gazastrook tot “vijandige entiteit” uitgeroepen en werd er door Israël een heel strakke blokkade opgelegd. Tijdens de Israëlische militaire operaties werd de Gazastrook een laboratorium voor het uittesten van wapens: witte fosfor, bommen van één ton, bommen met nagels, drones, enz. … Israëlische straaljagers vliegen over de Gazastrook en maken een hels lawaai als ze de geluidsmuur doorbreken. Tijdens de Israëlische oorlog eind 2008 - begin 2009 waren 86 procent van de Palestijnse dodelijke slachtoffers minderjarig. Een enkele bom op het politiekwartier maakte honderd doden.

In de Israëlische propaganda wordt de Gazastrook gedemoniseerd: alle Gazabewoners zijn terroristen!

De Gazablokkade is een echte humanitaire ramp: de UNO voorspelt dat er in 2020 geen drinkbaar water meer voorhanden zal zijn. De bewoners hebben nog slechts drie à vier uur elektriciteit per dag. De 6000 studenten die in Gazastrook op bezoek zijn, kunnen er niet meer weg omdat dat de doorgang van Rafah sinds juli door Egypte werd afgesloten. Deze doorgang wordt slechts vier uur per week geopend. De meeste tunnels werden door het Egyptische leger vernield. Voordien kwam 60 procent van de bevoorrading langs deze tunnels. De toegang van de zee werd voor de Palestijnse vissers tot een zone van amper 1,5 km beperkt. Zowat 80 procent van de inwoners leven onder de armoedegrens en 40 procent van de actieve bevolking is werkloos. Amir Hassan is dus voorstander van de boycot van de Israëlische producten als geweldloze actiemiddel om druk uit te oefenen.

 


Olivia Zemor naast Amir Hassan

 

Derde en laatste sprekers was Olivia Zemor[6]. Ze is de voorzitster van de Franse organisatie CAPIPO-EuroPalestine[7] en voert in Frankrijk regelmatig acties voor de boycot van Israëlische producten. Naar aanleiding van een van deze acties werd ze met een aantal andere militanten voor een Parijse rechtbank gedaagd. Op 22 januari is er een definitieve uitspraak[8]. In haar uiteenzetting zei ze dat de onrechtvaardige toestand van de Israëlische bezetting voldoende bekend is en er dus niet meer gewacht moet worden om actie te voeren en druk uit te oefenen. Als we niets doen zal de toekomst van de Palestijnse kinderen[9] nog erger worden. Door het versterken van de boycotcampagne kan men de krachtverhoudingen wijzigen om sancties tegen Israël af te dwingen. Ze is voorstander van een coördinatie van de boycotacties tussen Frankrijk en België. Ze pleit in het bijzonder voor de boycot van de Israëlische generische medicamenten van het merk TEVA[10]. Hoe kan men Israëlische geneesmiddelen kopen, terwijl er in de ziekenhuizen van de Gazastrook een gebrek is aan medicamenten door de Israëlische blokkade. Ook de zieken kunnen de Gazastrook niet verlaten om in Israël verzorgd te worden, uitgezonderd de zware gevallen. Tijdens de Israëlische militaire operatie “gegoten lood” (eind 2008-begin 2009) tegen de bevolking van de Gazastrook schrok het Israëlische leger er niet voor terug om ziekenhuizen te bombarderen en ziekenwagens te beschieten. Op de Westelijke Jordaanoever is het al gebeurd dat een zwangere Palestijnse vrouw aan een Israëlisch checkpoint werd weerhouden en er een doodgeboren kind ter wereld bracht. Er zijn dus voldoende redenen om aan de apotheker te zeggen: “TEVA neen bedankt, geef me een medicament van een ander merk”. 

 

 

 


[3]               Zie http://jewishvoiceforpeace.org/

[4]               Zie http://www.endtheoccupation.org/

[7]               Zie http://www.europalestine.com/

[9]               Drie vierden van de bevolking in de Gazastrook zijn jongeren.