Redactioneel: Naar een derde intifada ?

Op 29 maart weigerde de Israëlische regering een vierde contingent Palestijnse politieke gevangenen vrij te laten hoewel ze zich in het kader van het vredesproces daartoe verbonden had. Op 23 april bereikten de twee grootste Palestijnse politieke partijen Fatah en Hamas een akkoord om een eenheidsregering te vormen en verkiezingen te organiseren. Daarop besloot de Israëlische eerste minister Nenjamin Netanyahu de onderhandelingen met de Palestijnse Autoriteit op te schorten. De pretentie van Tel Aviv reikt zover dat Israël wil opleggen welke regering de Palestijnen kiezen. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry kreeg het op zijn heupen en verklaarde dat Israël zou kunnen evolueren naar een apartheidstaat indien de vredesgesprekken zouden mislukken. In november van verleden jaar had hij al gewaarschuwd voor een derde intifada mocht het vredesproces stuk lopen. Hij verwees hiermee naar de twee Palestijnse opstanden van 1987 en 2000.

In feite hebben de opeenvolgende Israëlische regeringen en hun handlangers in het leger steeds alles gedaan om een historisch compromis tussen Palestijnen en Israëli’s te saboteren ondanks de grote toegevingen en tegemoetkomingen van Palestijnse kant. Met het sluiten van de Oslo akkoorden van 1993 en 1995 erkende de Palestijnse leider Yasser Arafat Israël als wettelijke staat en verzaakte hij aan 78 procent van het grondgebied van het historische Palestina. Zijn opvolger de Palestijnse president Mahmoud Abbas zei de gewapende strijd definitief vaarwel met de hoop op een onafhankelijke Palestijnse staat. Maar het diende tot niets. Ook het vluchtelingenprobleem blijft onopgelost. Zeven miljoen Palestijnse vluchtelingen wachten nog altijd op het moment dat ze kunnen terugkeren naar hun huizen, terwijl vier miljoen Palestijnen onder bezetting, vernedering en apartheid leven.

Steeds minder Palestijnen geloven nog in de haalbaarheid van een duurzame Palestijnse staat. Israël blijft maar gebieden inlijven (uitbreiding van de joodse kolonies), het economische leven van de Westelijke Jordaanoever bemoeilijken, drinkwater stelen en de blokkade van Gaza handhaven zodat kinderen daar nu vervuild water moeten drinken.

De Israëlische politieke en militaire leiders vergissen zich als ze denken dat door de burgeroorlogen in de buurlanden van Israël de rechtvaardige strijd van de Palestijnen in de vergetelheid zal geraken. De Israëlische bezetting is de hoofdoorzaak voor Palestijns geweld. De ontvoering van drie Israëlische jongeren op de Westelijke Jordaanoever en het afschieten van raketten vanuit de Gazastrook moeten in die context gezien worden. De collectieve bestraffing door arrestaties of bombardementen zal de gerechtvaardigde Palestijnse verzuchting tot zelfbeschikking niet kunnen onderdrukken.

 

Het redactieteam                                                                           Brussel, 30 juni 2014