Palestina solidariteit nieuwsbrief 49

1- REDACTIONEEL: 70 jaar Israël: 70 jaar onrecht, straffeloosheid en medeplichtigheid

2- Actie nodig na Israëlische executie van Palestijnse burgers!

3- OPINIE: Ook in België kijken talrijke Joodse burgers met toenemende verontwaardiging naar Gaza

4- Olaf van B’Tselem getuigt

5- Aftellen tot de volgende oorlog

6- IN DE KIJKER: Yaser MURTAJA 1987-2018

7- De Giro fietst niet door een rustgevend landschap

8- Organisaties eisen stopzetting van schieten op betogers in de Gazastrook

9- PERSBERICHT PALESTINA SOLIDARITEIT - 25 APRIL 2018

10- PALESTINA – ISRAEL IN DE PARLEMENTEN

11- INTERVIEW: Pol Van den Plas: Boycott – Divestment - Sanctions is een noodzaak als je vanuit België iets wil doen

12- Een duwtje in de rug: peter-/meterschap Palestijnse studenten

13- '20 KM LOPEN VOOR PALESTINA'

14- Schrijf eens

15- ACTUELE NOTITIES

16 - KALENDER

 

1- REDACTIONEEL: 70 jaar Israël: 70 jaar onrecht, straffeloosheid en medeplichtigheid

Op 14 mei riep Ben Goerion eenzijdig de onafhankelijkheid van de staat Israël uit toen de zionistische milities slechts 13% van het grondgebied onder controle hadden. Dat is bij het staakt het vuren in 1949 dan 78% geworden. In die periode zijn meer dan 500 Palestijnse dorpen of stadswijken verwoest en sloegen 750 000 Palestijnen of meer dan 80% van de Palestijnse bevolking op de vlucht. De Palestijnen spreken in dit verband over de Nakba (catastrofe in het Arabisch). De Israëlische schrijver Nir Baran en de Israëlische ngo Zochrot (herinnering in het Hebreeuws) zijn van mening dat de Israëli's het verhaal van de Nakba moeten aanhoren en erkennen, wil men tot enige verzoening komen. Maar in plaats van de Nakba te erkennen, heeft het Israëlische parlement in 2011 een wet gestemd waarbij het elke instelling sanctioneert die de nagedachtenis van de Nakba viert.

In juni 1967 werd het 22% resterend grondgebied van het historische Palestina door het Israëlische leger bezet en werden meer dan 300 000 Palestijnen op de vlucht gedreven.

De Palestijnse bevolking heeft zich hier nooit bij neergelegd en getuigt van weerbaarheid (Soemoed in het Arabisch). Zo kwam het Palestijnse volk in 1987 een eerste maal in opstand (intifada in het Arabisch). Dit leidde uiteindelijk tot het Osloakkoord van 13 september 1993. Bijna vijfentwintig jaar later staan we nog even ver van een rechtvaardige vrede. Er zijn nu meer dan 400 000 kolonisten op de bezette Westbank en 200 000 in het geannexeerde Oost-Jeruzalem. Bovendien werd er een apartheidsmuur gebouwd en wordt de Gazastrook sinds 2007 aan een blokkade onderworpen. Ook het recht op terugkeer voor de Palestijnse vluchtelingen (VN-resolutie 194 van 11 december 1948) blijft nog steeds dode letter.

In de Gazastrook zijn er 1,3 miljoen vluchtelingen op een totale bevolking van 2 miljoen inwoners. Sinds 30 maart nemen duizenden bewoners van de Gazastrook deel aan de “Grote mars voor de terugkeer” in de nabijheid van de Israëlische grens. Ze eisen de opheffing van de blokkade en de terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen. Eind april waren er al 45 ongewapende betogers door Israëlische scherpschutters doodgeschoten en werden er meer dan 5500 gewond.

Het is duidelijk dat de opeenvolgende Israëlische regeringen geen veranderingen willen en hierbij helaas door een grote meerderheid van de Israëlische bevolking gesteund worden. Amerika beschikt over het middel van financiële sancties om de Israëlische regering te doen plooien, maar heeft de dreiging van de sancties nooit toegepast. Integendeel, de huidige Amerikaanse president Donald Trump heeft op 6 december 2017 Jeruzalem als enige en onverdeelde hoofdstad van Israël erkend. Ook van de Europese Unie moet niet veel verwacht worden. Er zijn zelfs Europese landen die het Amerikaanse voorbeeld willen volgen en overwegen om hun ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem te verhuizen.

Meer dan 12 jaar geleden lanceerden een honderdtal organisaties van het Palestijnse middenveld een oproep tot boycot, desinvestering en sancties (BDS) zolang Israël het internationaal recht niet respecteert. Deze campagne behaalt successen en verdient meer dan ooit onze steun.

Het redactieteam                                                                               Brussel, 30 april 2018

 

2- Actie nodig na Israëlische executie van Palestijnse burgers!

Ludo De Brabander 1 april 2018 - http://www.uitpers.be/artikel/2018/04/01/actie-nodig-israelische-executie-palestijnse-burgers/ - ingekorte versie

Het Israëlische leger heeft op 30 maart jl. 16 Palestijnen vermoord en 1400 verwond tijdens de ‘Grote Mars voor de Terugkeer’ in Gaza. In de meeste gevallen ging het om kille executies van ongewapende burgers. Een gevraagd onderzoek naar misdaden is nodig, maar moet eindelijk gevolgd worden door sancties.

 Israëlische grenspost Erez in het noorden van de Gazastrook (Foto Ludo De Brabander)

De verslagen, fotoreportages en videofragmenten van het Israëlische optreden tegen de ‘Grote Mars voor de Terugkeer’ in Gaza, gaan de wereld rond. In een videofragment wordt een ongewapende, vreedzaam wandelende Palestijnse burger koudweg geëxecuteerd (zie onderaan dit artikel). In een ander filmbeeld zien we hoe een man met een autoband in de hand, weglopend van de afsluiting rond Gaza, in de rug wordt geschoten. Hij zou later overlijden. In een derde video zien we hoe een man die geknield aan het bidden is met een aantal geloofsgenoten langs achter in zijn been wordt geschoten. In een vierde beeldfragment zien we hoe een ongewapende vrouw zwaaiend met een Palestijnse vlag in elkaar zakt door een schot van een sniper. Het gaat duidelijk om executies of pogingen daartoe. Soldaten met een ‘license to kill’. “Bravo voor onze soldaten” zo prijst premier Netanyahu deze vorm van “ordehandhaving” waarbij het leger naar eigen zeggen 100 snipers heeft ingezet. 16 Palestijnen zijn gedood en 1416 geraakten gewond. Assad of Poetin zouden dat eens moeten zeggen. Het kot is te klein. Nochtans is het duidelijk. De Gazastrook fungeert als schietkraam, waar mensen als beesten worden neergemaaid tijdens een mars die het – nooit eerder uitgevoerde – recht op terugkeer eist (cf. VN-AV-resolutie 194). Het overgrote deel van de twee miljoen Gazanen zijn mensen die op de vlucht zijn gedreven van dorpen en steden die grotendeels van de kaart zijn geveegd na de oprichting van Israël 70 jaar geleden. Hun terugkeer, noch hun recht op compensatie voor de geleden schade is ooit gerespecteerd geweest.

Decennialange straffeloosheid geeft de Israëlische regering en het leger een defacto ‘Carte Blanche’

Net als de VN, eist de EU een ‘onafhankelijk’ onderzoek, terwijl ze al meer dan een decennium niets onderneemt om een einde te maken aan de moordende Israëlische blokkade tegen Gaza. Brussel heeft verschillende bombardementen op de Gazastrook met vele honderden burgerdoden zelfs ‘verdediging’ genoemd. Nooit heeft de EU ernstig actie ondernomen tegen de jaarlijkse moordpartijen op Palestijnse minderjarigen tijdens manifestaties of hun opsluiting, tegen het afknallen van mensen in de zogenaamde ‘Access Restricted Areas’ in Gaza. Het Europees Parlement is onderhand te klein om er de vele duizenden verslagen, rapporten, onderzoeken met misdaden, vastgelegde feiten, getuigenissen, etc. mee te vullen. De VN documenteert de Israëlische mensenrechtenschendingen dag na dag. Maar er gebeurt niets. Decennialange straffeloosheid geeft de Israëlische regering en het leger een defacto ‘Carte Blanche’. De internationale weigering om op te treden zorgt er voor dat de Israëlische oorlogsmisdaden zich kunnen blijven opstapelen.

De Europese regeringsleiders gebruiken graag grote woorden, maar dat weerhoudt hen niet om de Israëlische regering in de watten te leggen. Hoe komt het überhaupt dat de handelsrelaties met Israël opperbest zijn, ondanks de snel groeiende Israëlische illegale kolonisatiepolitiek, de huizenvernietigingen en een VN-rapport dat Israël in de hoek van Apartheidsysteem plaatst? Israël strijkt probleemloos tientallen miljoenen op via de deelname aan het Europees onderzoeksprogramma ‘Horizon 2020’ en heeft een permanente vertegenwoordiging in het NAVO-hoofdkwartier.

Waar zijn de economische sancties zoals dat anders blijkbaar makkelijk kan tegen Rusland als gevolg van de bezetting van de Krim?

Wanneer zullen Israëlische diplomaten worden teruggestuurd zoals dat op amper enkele dagen beslist geraakt in de affaire Skripal, hoewel er de afgelopen decennia tientallen buitenrechtelijke executies plaatsvonden van Palestijnse militanten in Europa en elders in de wereld met talloze aanwijzingen en bewijzen richting Mossad?

Wanneer zullen de EU en haar lidstaten ophouden met lippendienst te bewijzen aan de ‘twee-staten-oplossing’, terwijl ze in de praktijk de Israëlische annexatie- en kolonisatiepolitiek tolereren en ontwikkelingsprojecten (die overbodig zouden zijn zonder bezetting) met Europees belastinggeld laten vernietigen?

Het wordt tijd dat er eind komt aan de Europese spreidstand en op de vele woorden ook daden volgen.

Ludo De Brabander

Ludo De Brabander studeerde pers- en communicatie aan de Universiteit Gent. Sinds 1995 werkt hij voor Vrede vzw, een linkse vredesorganisatie met kantoor in Gent. Tegenwoordig is hij er de woordvoerder. Hij is auteur van o.m. 'Als de NAVO de passie preekt' (EPO, 2009 - samen met Georges Spriet) en 'Oorlog zonder grenzen' (EPO, 2016). Hij is van bij de start (1999) redactielid van Uitpers.

 

Lees ook het opiniestuk van Lucas Catherine, Inge Neefs en Charles Ducal '70 jaar na het ontstaan van Israël is het tijd om het land te dekoloniseren' op http://www.knack.be/nieuws/wereld/70-jaar-na-het-ontstaan-van-israel-is-het-tijd-om-het-land-te-dekoloniseren/article-opinion-1146179.html

 

3- OPINIE: Ook in België kijken talrijke Joodse burgers met toenemende verontwaardiging naar Gaza

"Bijna twee miljoen mensen zitten gevangen in wat de grootste openluchtgevangenis ter wereld zou kunnen worden genoemd", schrijft Emmanuel Stein.

(5.4.2018: https://www.demorgen.be/opinie/ook-in-belgie-kijken-talrijke-joodse-burgers-met-toenemende-verontwaardiging-naar-gaza-b3bce564/)

Emmanuel Stein is klinisch psycholoog en lid van de progressieve organisatie Een Andere Joodse Stem.

We leven in tijden van fake news. Als kritische Europese burger is het ontzettend moeilijk om feiten van fictie te onderscheiden. Dat geldt zeker voor het conflict in Israël-Palestina. Van zodra je je mond opendoet, word je zonder boe of ba in een beklemmend hokje geduwd.

De recente escalatie aan de grens tussen Gaza en Israël, waarbij ondertussen zeker zeventien Palestijnse doden zijn gevallen, is daar een pijnlijk voorbeeld van. Mijn Facebook-feed illustreert in wat voor een tweespalt ikzelf leef. 

Aan de ene kant zie ik berichten passeren van eerder conservatieve vrienden, organisaties en nieuwssites, die beklemtonen hoezeer het Israëlische leger niets anders doet dan de grens verdedigen, hoezeer de hele manifestatie in Gaza door Hamas zou worden gecoördineerd, hoezeer de doden voornamelijk gekende terroristen zijn.

Aan de andere kant lees ik de teksten van linkse, progressieve organisaties en vrienden, die de nadruk leggen op het fundamentele recht van de Palestijnen om te manifesteren tegen de mensonwaardige omstandigheden waarin ze leven, die beklemtonen hoezeer de doden voornamelijk onschuldige, ongewapende Palestijnse burgers zijn en hoezeer het geweld van het Israëlische leger compleet disproportioneel is.

We worden bijna gedwongen om zelf als pseudojournalist het kaf van het koren te scheiden. Bijkomende moeilijkheid om vervolgens een eigen mening te formuleren: van zodra je je mond opendoet, word je zonder boe of ba in een beklemmend hokje geduwd waar je je helemaal niet in thuis voelt. Van "zionistenpijper" aan de ene kant tot "Israël-hater" of zelfs "antisemiet" aan de andere kant. Voor je het goed en wel beseft, is ook de Holocaust erbij gesleurd in een of andere wansmakelijke cartoon of goedkope analogie.

Mensenrechtenorganisaties wijzen op de verpletterende verantwoordelijkheid die Israël draagt voor de catastrofale omstandigheden waarin Palestijnen in Gaza moeten leven. Vriend en vijand zijn het er nochtans over eens dat er zich in Gaza sinds jaren een humanitaire ramp aan het voltrekken is. Bijna twee miljoen mensen zitten gevangen in wat de grootste openluchtgevangenis ter wereld zou kunnen worden genoemd. Toegang tot proper water is er amper, elektriciteit stroomt er slechts enkele uren per dag, de werkloosheid tiert welig. De grenzen met de buitenwereld zijn zo goed als hermetisch afgesloten. Er is geen toekomstperspectief voor de honderdduizenden jongeren die er opgroeien.

Persoonlijk ben ik geschokt door het recente agressieve geweld waarmee het Israëlische leger reageert op de Palestijnse manifestaties. Nog meer ontdaan ben ik door de continue berichten van talloze mensenrechtenorganisaties die op het terrein actief zijn en die wijzen op de verpletterende verantwoordelijkheid die Israël draagt voor de catastrofale omstandigheden waarin Palestijnen in Gaza dagdagelijks moeten leven. Organisaties zoals B’Tselem, een Israëlische ngo die zich bezighoudt met het documenteren van mensenrechtenschendingen in de regio, laten ons toe om in dit gepolariseerd conflict correcte informatie te vinden.

Het is pijnlijk om te zien hoeveel mensen in mijn omgeving verkiezen om de ogen te sluiten voor juiste berichtgeving, en hiermee verkeerd en stereotiep nepnieuws (zoals bijvoorbeeld de nieuwskwakkel als zouden de Palestijnse manifestaties door Hamas georkestreerd zijn) hardnekkig in stand houden.

Vorig weekend vond in Tel Aviv een betoging plaats, waarin het geweld van het Israëlische leger aan de kaak werd gesteld. Ook in de diaspora, en zeker in de Angelsaksische wereld, durven Joden meer en meer openlijk afstand te nemen van beslissingen van de Israëlische politiek die het vredesproces beknotten.

Het is belangrijk te beseffen dat ook in België talrijke Joodse burgers met een hart voor mensenrechten met toenemende bezorgdheid en verontwaardiging kijken naar de recente ontwikkelingen. Net als vele Belgische medeburgers hopen we dat België en Europa een actievere rol opnemen om een verdere escalatie te voorkomen en de humanitaire ramp in Gaza te stoppen.

 

4- Olaf van B’Tselem getuigt

Mijn naam is Olfat al-Kurd. Ik woon in Shuja'iya in Gaza. Ik ben 37 jaar oud en heb vier kinderen. In juli 2017 ben ik bij het B'Tselem-team gekomen als een van de drie veldonderzoekers in Gaza. In de voorbije weken, sinds de protesten aan de grens met Israël zijn begonnen, hebben we de klok rond gewerkt om ooggetuigenverslagen en getuigenissen van gewonde mensen te documenteren en informatie te verzamelen over de demonstraties en slachtoffers.

Ik woon de protesten bij, niet alleen in mijn professionele hoedanigheid maar ook als een Gazaan. Sommige van mijn foto's, gepost op het fotoblog van B'Tselem, laten zien hoe de meeste demonstranten zich verzamelen in tenten, ver van het hek. Deze families genieten van entertainment, livemuziek, eetkraampjes en andere gezinsactiviteiten. We gaan erheen om een politieke boodschap te brengen, om te demonstreren. Maar niet gewelddadig; we gaan daar niet met wapens. De soldaten schieten ons toch dood en mensen raken gewond door vuur en traangas.

Deze week vroeg een bezorgde Israëlische collega me waarom ik de protesten blijf bijwonen, ook al is het gevaarlijk. Ik antwoordde dat ik natuurlijk bang ben, soms zo erg dat ik vrees dat ik niet terug zal komen.

Maar de waarheid is dat het nergens veilig is in Gaza, of het nu in de buurt van de grens is of bij ons thuis. Israëlische vliegtuigen kunnen elk huis, overal en op elk moment bombarderen. We leven allemaal in constante angst dat iets vreselijks gebeurt. Iedereen in Gaza verloor een familielid tijdens de laatste oorlogen. Ik verloor mijn broer in de oorlog van 2009.

https://www.btselem.org/photoblog/20180503_gaza_not_through_gun_sights

https://www.btselem.org/gaza_strip/20180419_military_fires_tear_gas_at_gaza_protest_tents

 

5- Aftellen tot de volgende oorlog

Charlotte Cox - Voormalig Communication Officer bij BTC (nu Enabel).

De Standaard 4.4.2018, p. 36. http://www.standaard.be/cnt/dmf20180403_03444639

Ik heb iets beloofd en dus vertel ik u dit verhaal. Van 2014 tot 2016 werkte ik in Jeruzalem voor het Belgische ontwikkelingsagentschap. Na enkele maanden barstte de meest recente Gazaoorlog los. Die kostte volgens de Verenigde Naties aan 1462 Palestijnse burgers het leven, onder wie 551 kinderen. Aan Israëlische kant verloren 6 burgers het leven, onder wie gelukkig geen kinderen.

Na die oorlog gingen we op uitnodiging van Unicef kijken naar wat er met het geld (uw geld) werd gedaan en hoe het met de heropbouw van Gaza was gesteld. We arriveerden in de eerste school en werden naar goede Palestijnse gewoonte enthousiast ontvangen. Dat betekent chocoladetaart en fluorescerende frisdrank. De meeste supermarkten waren zo goed als leeg, maar de Palestijnen vinden alleen het beste goed genoeg voor de donors. We zijn hun enige levenslijn met de buitenwereld.

De kinderen vertelden dat de eerste schooldag na de oorlog altijd de moeilijkste is. Dan kom je te weten wie het gehaald heeft en wie niet. Het verbaasde me hoe vaak ze dit al hebben meegemaakt.

In de volgende school kwamen drie jongetjes van nog geen tien jaar binnen, deelnemers aan een geweldig project van het Noorse consulaat. Het programma leerde de kinderen omgaan met trauma’s en nachtmerries. Iedereen in dat zaaltje wist dat deze kinderen nog een oorlog zouden meemaken. Het was nu al de derde oorlog in zes jaar. De kinderen vertelden braaf hoe het project hen hielp. Ik kon alleen maar denken: hoever zijn we heen als we de kinderen hier goed leren slapen tot het volgende bombardement?

Toen zei een van de kinderen: ‘Ik wil nog iets zeggen.’ Begeleiders keken verbaasd. Het is niet de bedoeling dat iemand gaat freestylen. De jongen vertelde hoe hij en zijn familie tijdens de oorlog in een school van de VN gingen schuilen. De school werd toch beschoten. Hij zag zijn neefje verspreid over de vloer liggen.

Bij die laatste zin brak hij, en dan brak ik. Ik kreeg een nieuwe kop thee, een koekje in mijn hand. De jongen kwam naast mij zitten. ‘Sorry mevrouw, niet huilen, het is oké, wij redden ons.’ Er zijn geen woorden om te beschrijven hoe triest dat moment was. We wandelden naar buiten en de jongen fluisterde nog: ‘Vertel het aan de mensen, dan moeten ze toch iets voor ons doen? Beloof je het?’

In de Gazastrook zitten 1,8 miljoen mensen samengeperst. Ongeveer 40 procent is jonger dan 15 jaar. Dat zijn minstens 700 000 kinderen die geen toegang hebben tot water, elektriciteit en medicijnen. 700 000 kinderen van wie de ouders nu aan de grens protesteren voor hun toekomst. 700 000 kinderen die niet zeker weten of die ouders vanavond naar huis zullen terugkeren. Dat zijn 700 000 redenen om ons te schamen als we niets doen.

 

6- IN DE KIJKER: Yaser MURTAJA 1987-2018

De Palestijnse fotojournalist Yaser Murtaja is op vrijdag 6 april doodgeschoten. Dit gebeurde tijdens de wekelijkse actie dichtbij de Israëlische grens met de Gazastrook in het kader van de “Mars voor de terugkeer”. Hij is één van de zes journalisten op wie scherpschutters van het Israëlische leger het vuur openden, hoewel ze duidelijk herkenbaar waren als pers. Er stond “PRESS” in grote letters op hun vest. Hij raakte zwaar geraakt door een kogel in zijn buik en overleed aan zijn verwondingen. Hij laat een vrouw en een kind van twee jaar achter.

Intussen bezweek op 25 april een tweede fotojournalist aan zijn verwondingen. Ahmad Abu Hussein was 24 jaar. Ook hij werd in de buik geschoten toen hij op vrijdag 13 april verslag uitbracht voor de Sawt Al-Shaab Radio van Gaza.

Yaser Murtaja werkte sinds vijf jaar voor een klein nieuwsagentschap in de Gazastrook. Hij specialiseerde zich in dronebeelden. Zijn werk werd onder meer gebruikt door de Arabische nieuwszender Al Jazeera.

In 2006 werkte hij ook als cameraman voor de Chinese kunstenaar Al Welwei, met name voor diens documentaire “Human flow”, over de vluchtelingencrisis.

Zoals zovelen voelde Murtaja zich opgesloten in de Gazastrook. Op zijn facebook postte hij volgende commentaar bij een luchtfoto van de haven van Gazastad:

 “My name is Yaser, I am 30 yaers old, live in Gaza City and I have never travelled before in my life. I hope the day will come that I can takes this image when I am in the sky instead of on the ground”.

Bron: Filip Rogiers, Dode nr. 31, maar de wereld zwijgt, in De Standaard, 9.4.2018, p. 4

 

 

 

 

 

7- De Giro fietst niet door een rustgevend landschap

Bogdan Vanden Berghe - Directeur 11.11.11 – De Standaard 04.05.2018

Ik overweeg vandaag een halve dag verlof te nemen en te supporteren voor de eerste Belg in jaren die de roze trui kan grijpen in de Giro. Al was het maar omdat ik die kandidaat – Victor Campenaerts – al jaren volg via de wielerploeg Mombasa. Mombasa, niet alleen een stad in Kenia, maar ook de naam van het café in Borgerhout, waar de koers ook wordt uitgezonden.

Ik ben benieuwd hoe de uitzending zal verlopen. Zouden we naar analogie met de Tour de France ook prachtige landschappen te zien krijgen uit Israël? Het zal wel één lange promotiespot worden. De propagandastrijd om de naam van de startplaats werd vlotjes gewonnen. De Giro start in West-Jeruzalem, maar je zult overal horen dat de proloog gereden wordt in Jeruzalem. Alsof de door Trump besliste verhuizing van de Amerikaanse ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem over enkele dagen betekent dat er geen Oost-Jeruzalem meer is.

Zullen de helikopters die de wedstrijd volgen ook Palestijns gebied in beeld brengen? De tweede rit, die eindigt in Tel-Aviv, biedt daartoe alleszins een uitgelezen moment. Tel Aviv ligt op een boogscheut van Gaza. Al zes vrijdagen wordt daar betoogd voor het recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen. Twee miljoen Palestijnen leven er in wat de ‘grootste openluchtgevangenis ter wereld’ wordt genoemd. Vreedzame demonstranten lijken vogelvrij verklaard: tot nog toe doodde het Israëlische leger 39 Palestijnen, duizenden raakten gewond. De VN-gezant voor Palestina eiste vorige week dat Israël stopt met op kinderen te schieten. Twee derde van de kinderen kampt met posttraumatische stress en nachtmerries door het Israëlische legergeweld. Om maar te zeggen: het peloton fietst niet echt door een rustgevend landschap.

Het lijkt erop dat de Israëlische regering de aandacht zo veel mogelijk van die zaken wil afleiden. Niet te verwonderen. De afgelopen maanden werden duizenden nieuwe nederzettingen gebouwd ten koste van de Palestijnen. Het aantal uitzettingen nam recordproporties aan, net zoals de vernietiging van Palestijnse huizen. Honderden Palestijnen worden zonder proces vastgezet, waterbronnen en landbouwgrond geconfisqueerd. Het is een onhoudbare situatie die geen enkel volk verdient, al dragen de recente onaanvaardbare anti-Joodse uitspraken van de Palestijnse president Abbas niet bij tot een oplossing.

De Giro zou een wake-upcall kunnen zijn om de Israëlische politici erop te wijzen dat de bezetting geen verworven recht is. Waarop wacht de EU om de situatie opnieuw op de agenda te plaatsen en concrete actie te ondernemen? Ze kan beginnen met de Europese geld- en handelsstromen naar illegale Israëlische nederzettingen droog te leggen en de illegale blokkade van Gaza te doorbreken.

 

8- Organisaties eisen stopzetting van schieten op betogers in de Gazastrook

Sinds 30 maart en dit tot 14 mei betogen elke vrijdag aan de Israëlische grens duizenden bewoners van de Gazastrook in het kader van de “Grote mars voor de terugkeer” van de Palestijnse vluchtelingen. Helaas worden er elke week ongewapende betogers door Israëlische scherpschutters gedood. Verschillende organisaties hebben al gereageerd.

Volgens het Midden-Oosten Platform, dat 15 Belgische middenveldorganisaties verenigt, is demonstreren een recht: “Het leven van de Palestijnse demonstranten moet worden beschermd”, stelt het platform. En “het is noodzakelijk dat België en de EU meer druk uitoefenen op Israël om het recht op vrije meningsuiting van de Palestijnen te respecteren en een einde te maken aan de illegale blokkade van de Gazastrook”. De 15 organisaties vragen een onafhankelijk onderzoek en dringende maatregelen om de humanitaire “on-ontwikkeling” van de Gazastrook te beëindigen.

Meer info: https://www.11.be/component/zoo/item/demonstreren-is-een-recht.

Het BACBI (Belgian Academic and Cultural Boycott of Israel) schrijft in een open brief: “Beste Belgische regering, stop iedere samenwerking met Israël”. Het doet ook een oproep tot de bevolking om de BDS-boycotcampagne tegen Israël te versterken.

Meer info: http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2018/04/04/beste-belgische-regering-stop-iedere-samenwerking-met-israel   

UPJB (Union des Progressistes juifs de Belgique) steunt de betogers en spreekt van een brutale en volledig buitenproportionele Israëlische repressie ten opzichte van de eis van een fundamenteel recht gegarandeerd door het Internationaal recht. Meer info: https://upjb.be/gaza-massacre-sur-la-frontiere/  

Palestina Solidariteit afdeling Herent heeft een petitie opgestart waarin de initiatiefnemers aan de Belgische regering en de Gewestregeringen drie punten vragen: de veroordeling van het geweld van het Israëlische leger tegen de betogers van de Grote Mars voor de Terugkeer, het instellen van een militair embargo tegen Israël en de opheffing van de Israëlische blokkade van de Gazastrook. Teken de petitie:

https://secure.avaaz.org/nl/petition/Eerste_minister_Federale_regering_en_ministerpresidenten_Gewestregeringen_Laat_Gaza_leven_stop_Israelisch_geweld_tegen_P/

In België vragen de voorzitters van Jong Groen, Ecolo J, de Jong Socialisten, la Fédération des Jeunes socialistes Bruxelles, Jong CD&V, Jeunes CdH, Jong Open VLD en Défi Jeunes aan de internationale gemeenschap de bescherming van de jongeren die zich positief inzetten in de Gazastrook (http://plus.lesoir.be/155982/article/2018-05-11/les-presidents-des-jeunesses-politiques-belges-demandent-la-protection-des).

Vermelden we ook nog dat de Israëlische ngo B'tselem de Israëlische soldaten heeft opgeroepen: weiger de bevelen om op ongewapende burgers te schieten (https://rightsforum.org/nieuws/oproep-mensenrechtenorganisatie-aan-militairen-weiger-orders-om-op-burgers-schieten/). Amnesty International vraagt een wereldwijd wapenembargo tegen Israël na het doodschieten van Palestijnse demonstranten aan de grensstreek van de Gazastrook.

Tot slot heeft de Amerikaans-Israëlische 36-jarige filmactrice Natalie Portman beslist om de haar toegewezen “Genesis prijs” op 8 juni in Jeruzalem niet te gaan afhalen (“Portman weigert 'joodse Nobelprijs' na nieuwe doden in Gaza”, Het Nieuwsblad, 21.4.2018, p. 19).

 

9- PERSBERICHT PALESTINA SOLIDARITEIT - 25 APRIL 2018

Kritiek op ernstige schendingen van de mensenrechten wordt onterecht afgedaan als antisemitisme

Op 26 april zal de ULB (Université libre de Bruxelles) het eredoctoraat overhandigen aan de Britse filmmaker Ken Loach. Vanuit verschillende hoeken roepen stemmen op om deze erkenning terug in te trekken, op basis van de aantijgingen dat Ken Loach een antisemiet zou zijn. Citaten die als voorbeeld worden aangehaald om de aantijging geloofwaardigheid te geven zijn enerzijds volledig uit de context gerukt en de (foute) interpretatie ervan werd achteraf steevast door Ken Loach ontkend en weerlegd als zijnde een standpunt van hem.

Naast de citaten wordt hem tevens verweten dat hij de academische en culturele boycot van de staat Israël onderschrijft. Volgens de tegenstanders is de boycot antisemitisch. 100 professoren verbonden aan de ULB reageerden in een open brief op de beschuldigingen, ter verdediging van Ken Loach. De ULB laat weten dat de uitreiking van het eredoctoraat zal doorgaan zoals gepland was.

Antisemitisme betekent het viseren van de joodse gemeenschap of individuele joden, enkel en alleen op basis van het feit dat ze joods zijn. Op geen enkel moment in heel haar bestaan heeft de BDS-campagne (Boycot, Desinvestering en Sancties) joden geviseerd. De BDS-campagne gebruikt de tactiek van een boycot om een staat onder druk te zetten die een deel van de bevolking in dat land discrimineert en onderdrukt. De boycot is geen doel op zich maar een middel om een doel te behalen. Als dat doel behaald wordt (het einde van het apartheidsregime en de erkenning en het naleven van de rechten van de Palestijnen) stopt de boycot. De Israëlische staat profileert zich als de spreekbuis van alle joden en de joodse identiteit. Door deze profilering wordt, ten onrechte, het argument opgeworpen dat kritisch zijn voor de Israëlische staat antisemitisme is. Eén van de speerpunten van de BDS-campagne is om zeer duidelijk te zijn over het feit dat de campagne de Israëlische staat viseert en op geen enkel moment haar bevolking als geheel of individuele Israëlische burgers in die hoedanigheid. Wanneer ze tijdens hun werkuren (bijvoorbeeld als militair, politieagent etc.) betrokken zijn bij schendingen van de mensenrechten zullen zij in die specifieke hoedanigheid (als militair etc.) wel geviseerd worden. De BDS-campagne viseert de Israëlische staat omdat die verantwoordelijk is voor schendingen van de rechten van de mens, en daarbij alle bedrijven en instituties die zich medeplichtig maken aan die schendingen.

Eén van de belangrijkste uitgangspunten van de internationale BDS-beweging is dat elke vorm van racisme en raciale discriminatie absoluut ontoelaatbaar is. De campagne vond haar inspiratie bij de Zuid-Afrikaanse anti-apartheidsbeweging, die er middels een economische, sportieve, culturele en academische boycot in slaagde een einde te maken aan het apartheidsregime. Beide campagnes baseren zich op de idee dat alle mensen gelijk zijn en evenveel recht hebben om hun leven te leiden in vrede en vrijheid. Dat idee keert zich niet tegen bepaalde bevolkingsgroepen. Dat dit zou gebeuren, is zelfs onmogelijk doordat het gelijkheidsbeginsel inherent inclusief is en over alle mensen en alle bevolkingsgroepen gaat.

De BDS-campagne kadert in een groter internationaal netwerk van allerlei solidariteitsorganisaties, sociale rechtvaardigheidsgroepen, mensenrechtenactivisten, ngo’s etc. waarbinnen de het BDS-netwerk zich toespitst op het aankaarten en aanvechten van de mensenrechtenschendingen begaan door de staat Israël. Er wordt solidariteit uitgedrukt en ondersteuning geboden aan groepen die focussen op andere thema’s en werken rond andere onderdrukkende regimes. In de VS werd er bijvoorbeeld nauw samengewerkt met de Black Lives matter beweging. De BDS is een strategie en geen ideologie of dogma waarvan beweerd wordt dat die strategie toegepast kan worden in eender welk geval van sociale onrechtvaardigheid. De campagne is een uitdrukking van solidariteit met de Palestijnse bevolking, en is een beweging die ontstond in Palestina. Het internationale netwerk antwoordde op de oproep van de Palestijnen om de campagne zo breed mogelijk uit te dragen. Het is logisch dat deze beweging ervoor kiest om het regime te viseren waardoor zij onderdrukt worden, of waardoor de bevolking waarmee zij solidariteit betuigen onderdrukt wordt. De BDS- beweging ontkent niet dat er nog onderdrukkende regimes zijn en spreekt zich openlijk uit tegen elke vorm van onderdrukking, maar elke bevolking kiest haar eigen strategie om zich daartegen te verzetten. BDS toont zich solidair door de strategische keuze van de onderdrukte bevolking te volgen. De antiapartheidsbeweging in Zuid-Afrika richtte zich, logischerwijs, ook tegen het regime waardoor ze onderdrukt werd en niet tegen andere onderdrukkende regimes in die tijd. De BDS-beweging eist dat Israël haar verantwoordelijkheid opneemt voor de schendingen van de mensenrechten die ze beging en begaat en dat er een einde komt aan de straffeloosheid.

De staat Israël maakt zich schuldig aan één van de grootste structurele sociale onrechtvaardigheden van deze tijd. Israël is een apartheidsstaat. In januari 2018 publiceerden de Verenigde Naties een rapport waarin ze stellen dat Israël wel degelijk een apartheidsstaat is, waarin de Palestijnse inwoners van Israël en de bezette gebieden gediscrimineerd worden op basis van hun etniciteit. Palestijnen ervaren discriminatie in toegang tot educatie, gezondheidszorg, tewerkstelling en het krijgen/hebben van een woonplaats en bouwvergunning. Daarnaast worden ze geconfronteerd met uithuiszettingen en vernielingen van hun woning. Palestijnen in de Gazastrook leven met minder dan een minimum aan elektriciteit en water, wat basisvoorzieningen zijn. Bovendien is de Gazastrook één grote openluchtgevangenis door het geslotengrenzenbeleid van Israël, in de realiteit gebracht door de bouw van een muur. Palestijnen die deze muur zelfs maar naderen, riskeren te worden verwond of gedood door Israëlische scherpschutters.

Op de Westbank zijn er voor joden en niet-joden volledig gescheiden woongebieden, bijna volledig gescheiden wegennetten, buslijnen, eerstehulpdiensten, ... Palestijnen in de Westbank en de Gazastrook worden bestuurd met militaire orders die velen van hun rechten beperken, terwijl joodse kolonisten onder het Israëlische burgerlijke recht vallen, wat zorgt voor duidelijk institutionele discriminatie tussen twee volkeren in hetzelfde gebied. Palestijnse vluchtelingen en ballingen wordt verboden terug te keren naar hun huizen in Israël of in het bezette Palestijns gebied. Als reden hiervoor wordt gegeven dat hun terugkeer een demografische dreiging inhoudt, in die zin dat ze het demografisch karakter van Israël (de joodse meerderheid) zou veranderen. Palestijnse vluchtelingen die momenteel in de omringende landen wonen, wordt het onmogelijk gemaakt om zelfs maar hun familie te bezoeken.

De Israëlische staat probeert legitieme kritiek te smoren door mensen onterecht te beschuldigen van antisemitisme. Enkele dagen gelden overkwam het ook actrice Natalie Portman nadat zij kritiek uitte op het feit dat er met scherp geschoten wordt op ongewapende protestanten in Gaza. Elke burger heeft het recht om kritiek te uiten op een natie die of een regime dat zich niet houdt aan internationale afspraken en de mensenrechten schendt. De BDS-campagne zal enkel eindigen wanneer er een einde wordt gemaakt aan het apartheidsregime en als er gelijke rechten worden gegeven aan alle inwoners van het gebied.

 

10- PALESTINA – ISRAEL IN DE PARLEMENTEN 

VRAGEN EN INITIATIEVEN UIT HET VLAAMSE PARLEMENT

GRENSOVERSCHRIJDENDE UITWISSELINGEN BINNEN HET ONDERWIJS:

Tine Soens (SP-A): vroeg welke initiatieven er vandaag bestaan om binnen het onderwijs uitwisseling tussen Vlaanderen en de bezette Palestijnse gebieden te bevorderen en welke rol de Vlaamse overheid daarin speelt.

Uit het antwoord van minister Crevits bleek dat deze uitwisseling al gebeurt in het hoger onderwijs. Vlaamse hogescholen en universiteiten kunnen hiervoor beurzen geven aan Vlaamse en Palestijnse studenten of deze studenten krijgen andere buitenlandse beurzen. De voorbije jaren maakten hiervan telkens 2 à 3 Vlaamse studenten gebruik. Via Erasmus zullen er aan de VUB in 2017-2018 vermoedelijk een 9-tal Palestijnse studenten in Vlaanderen studeren. Ook is er sprake van twee Palestijnse professoren die eveneens zullen meekomen. Verder schijnt deze uitwisseling voorlopig beperkt.

 

VLAAMS-PALESTIJNS CULTURELE WEEK

Jan Van Esbroeck (N-VA): stelde een vraag over ‘Under Construction’, een cultureel festival, met de focus op Vlaams-Palestijnse dialoog en samenwerking, dat in februari 2018 in Gent plaatsvond. Jan Van Esbroeck vroeg onder meer hoe de middelen werden verdeeld, wie de betrokken actoren waren en op welke manier dit project zal bijdragen aan een betere internationale verstandhouding en begrip voor de Palestijnse kwestie. Ook vroeg hij of er nog méér soortgelijke initiatieven gepland zijn.

Tine Soens (SP-A): stelde eveneens enkele vragen over het budget en over het tweede luik van deze uitwisseling dat zou doorgaan in Ramallah.

Uit het antwoord van Minister-President Geert Bourgeois bleek dat het Vlaamse luik onder meer een reeks culturele activiteiten omvatte, waarvoor hij 150 000 euro ter beschikking stelde. Verschillende Gentse spelers, zoals het Kunstencentrum Vooruit, het Design Museum en de Minardschouwburg stapten mee in dit project. Hij verwees ook naar de website van de organisatie www.underconstructionfestival.org waarop een overzicht staat van alle activiteiten. Volgens de minister is het de bedoeling dat het project bijdraagt tot een betere verstandhouding en begrip voor de Palestijnse kwestie. Over het tweede deel van het project kon minister Bourgeois weinig info geven.

 

VERVROEGDE BIJDRAGE VAN REGERING AAN VN-ORGANISATIE UNRWA VOOR PALESTIJNSE VLUCHTELINGEN

Ward Kennes (CD&V): verwees naar de erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël door VS-president Trump en zijn beslissing om de Amerikaanse bijdrage aan de UNRWA, de VN-organisatie voor de Palestijnse vluchtelingen, in één klap te halveren tot 60 miljoen dollar. Die beslissing had onmiddellijk dramatische gevolgen omdat de VS in het verleden een grote donor was aan de UNRWA. De federale regering (minister De Croo – VLD) besliste hierop de Belgische bijdrage aan de UNRWA vervroegd over te maken. 

Ward Kennes nam het op voor het werk van de UNRWA, waarvan hij het belang benadrukte. Hij wees er bovendien op dat een vervroeging van de bijdrage aan de UNRWA op dit moment weliswaar positief is, maar het probleem waarop UNRWA in ernstige financiële nood komt vooral vertraagt. Hij drong bij de Vlaamse minister aan om toch te bekijken of de Vlaamse regering extra bijdrage kon overmaken. 

Tine Soens (SP-A): Tine Soens hield een pleidooi voor het werk van de UNRWA. Tevens vroeg zij of de UNRWA ook aan de Vlaamse regering gevraagd heeft om de bijdrage vervroegd over te maken, en of de regering de UNRWA nog op andere manieren wil ondersteunen, zij het door een verhoging van de bijdrage ofwel op andere wijze.

Minister-president Geert Bourgeois bevestigde dat de drastische verlaging van de steun van de VS voor de UNRWA inderdaad een groot probleem was. Hij vermeldde nog dat het terugtrekken van steun van de VS ook geldt voor andere internationale organisaties zoals o.a. UNESCO. De UNRWA zou nog niet aan de Vlaamse regering gevraagd hebben om de steun vervroegd over te maken. Minister Bourgeois vermeldde wel dat de Vlaamse regering sowieso steeds zo vroeg mogelijk uitbetaalt. Op de vraag over een verhoging van de steun aan de UNRWA antwoordde minister Bourgeois dat dit omwille van het beperkte budget moeilijk is, maar dat hij zal bekijken of steun op een eventueel andere wijze mogelijk is, bv. door samenwerkingsverbanden, het delen van kennis of het sturen van experten.

 

RESOLUTIE IN VLAAMSE PARLEMENT OVER GEWELD IN DE GAZASTROOK

In navolging van Vlaams Minister-President Geert Bourgeois nam een meerderheid in het Vlaams parlement met een spoedresolutie een standpunt in, waarbij de EU wordt opgeroepen ‘een actieve bemiddelende rol op te nemen’ om tot een tweestatenoplossing en een gedeelde hoofdstad te komen’. In die spoedresolutie wordt opgeroepen dat ‘Hamas het bestaansrecht van Israël erkent en dat Israël akkoord gaat met een tweestatenoplossing’. Verder pleit de resolutie voor een internationaal onderzoek. In de resolutie wordt Hamas ook beschuldigd ‘een enorme verantwoordelijkheid te dragen door duizenden mensen, waaronder kinderen, massaal naar de grens te sturen’. (Deze beschuldiging klopt niet daar de voorbije twee weken meermaals werd aangetoond dat Hamas niet de eigenlijke organisator is van deze demonstraties, maar dat die kwamen vanuit de bevolking zélf. Het is wél zo dat én FATAH én HAMAS de protesten in Gaza ondersteunen, maar zij waren of zijn niet de initiatiefnemers.)

Groen en SP-A onthielden zich bij de stemming van de resolutie in het Vlaams parlement, omdat zij vinden dat de resolutie niet ver genoeg gaat.

 

VRAGEN EN INITIATIEVEN UIT HET FEDERALE PARLEMENT

BEZOEK ISRAËLISCH PREMIER NETANYAH AAN BELGIË

Vincent Van Peteghem (CD&V): stelde een vraag aan minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders, naar aanleiding van het bezoek, in december 2017, van Israëlisch premier Netanyahu aan ons land. Dit bezoek vond plaats rond de periode dat de Amerikaanse regering besliste om de VS-ambassade in Israël te verhuizen naar Jeruzalem. Vincent Van Peteghem vroeg de minister of hij bij het bezoek premier Netanyahu had duidelijk gemaakt dat ons land de verhuis van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem veroordeelt, en of minister Reynders het nederzettingenbeleid van de Israëlische regering had veroordeeld. Ook vroeg hij onder meer naar het vernielen van EU- en Belgische projecten door Israël.

Minister Didier Reynders gaf geen antwoord op deze vragen.

 

ONTWERP ISRAËLISCHE BASISWET CREËERT NIEUWE ONGELIJKHEID

Dirk Van der Maelen (SP-A): stelde een vraag naar de basiswet die de Israëlische regering voorbereidt. Die basiswet zou het statuut van de Israëlisch-Palestijnse minderheid in Israël dramatisch aantasten. Het ontwerp van deze basiswet werd goedgekeurd op 7 mei 2017 en stond in december 2017 ter bespreking op de parlementaire agenda. De Palestijnse minderheid in Israël is tot nu toe altijd al ernstig gediscrimineerd geweest, maar deze wet zou onder meer inhouden dat het zelfbeschikkingsrecht enkel nog toekomt aan joodse burgers en dat de Arabische taal vervalt als officiële taal binnen de staat Israël. Daarnaast zouden joodse burgers ook officieel voorrang krijgen op Arabische burgers wat betreft woningbouw, cultuur, onderwijs, … Ook op andere vlakken zou de wet heel wat nieuwe ongelijkheid creëren. 

In zijn interpellatie vroeg Dirk Van der Maelen onder meer naar de stand van zaken, wat het standpunt is van onze regering, wat de gevolgen zouden zijn moest deze wet worden goedgekeurd, en of onze regering en/of de EU druk zal uitoefenen op Israël om dit ontwerp niet aan te nemen.

Minister Reynders antwoordde dat rond dit ontwerp heel wat discussie bestaat, zowel buiten Israël en onder meer door het protest van buitenaf ook in Israël zélf. Door de controverse is het niet zeker of het ontwerp ooit zal worden goedgekeurd omdat er geen eensgezindheid is.

 

POLITIEKE STANDPUNTEN BUITEN DE PARLEMENTEN

STANDPUNTEN ROND ISRAËLISCH GEWELD OP GRENS MET GAZASTROOK

Dirk Van der Maelen (SP-A): reageerde op de uitspraken van de Israëlische ambassadrice (die ‘alle Palestijnse demonstranten’ ‘terroristen’ noemde) door te stellen: “Israël pleegt staatsterreur op de Palestijnse betogers in Gaza. En daarom moeten zoveel mogelijk landen in de EU -België op kop- de tweestatenoplossing redden door Palestina te erkennen als staat.” Van der Maelen wil ook dat de Israëlische ambassadrice gehoord wordt in de commissie van buitenlandse Zaken over deze kwestie.

Groen en CD&V vroegen dat de regering de Israëlische ambassadrice op het matje roept omwille van haar schokkende uitspraken rond de Palestijnse demonstranten in Gaza. 

Peter De Roover van N-VA stelde “begrip te hebben voor beide zijden”. Hij stelde wel voorstander te zijn van een internationaal onderzoek maar vindt het “voorlopig géén goed idee” om de staat Palestina te erkennen. Over de uitspraken van Israëlisch ambassadrice Frankel stelde hij: “Het mag niet verbazen dat een ambassadrice haar eigen nationale verhaal vertelt. Dat is haar opdracht en functie. Al is de inhoud ervan natuurlijk nog iets anders.”

N-VA verdeeld over Israëlisch-Palestijnse kwestie: Uit de standpunten rond de erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël door de Amerikaanse regering, en over het Israëlische geweld op de grens met de Gazastrook blijkt dat N-VA sterk verdeeld is over dit thema. De N-VA-vleugel die gehecht is aan de ideologische erfenis van de Volksunie (onder meer Piet De Bruyn) heeft met zijn standpunt ‘solidariteit met onderdrukte volkeren’ steeds grote sympathie gehad voor de strijd van het Palestijnse volk. Een andere vleugel, met onder meer kopstukken als Jan Jambon en later aangesloten personen als Ludo Van Campenhout, Annick De Ridder,… hebben sterke sympathie voor de huidige politiek van Israël. Bepaalde personen, zoals Peter De Roover, lijken zich te situeren ergens tussen beide groepen in.

Vlaams Minister-President Geert Bourgeois vindt het de hoogste tijd voor “een duurzame en vreedzame oplossing”, waarbij “Hamas het bestaansrecht van Israël erkent en Israël akkoord gaat met een tweestatenoplossing”. Hij stelde eveneens “Het bloedbad aan de grens tussen Israël en Gaza schokt elk weldenkend mens”.

Jean-Marie Dedecker, momenteel niet meer verkozen in het Vlaamse parlement, maar reeds lang bekend om zijn felle opinies waarin hij het opneemt voor de rechten van het Palestijnse volk, reageerde in een opiniestuk, in zijn gekende stijl, fel op het Israëlische bloedvergieten op de demonstranten in de Gazastrook. Daarbij wees hij vooral op de hypocrisie van Europese leiders die telkens luid protesteren tegen de Israëlische politiek maar zelden of nooit écht iets doen en uiteindelijk gewoon overgaan tot de orde van de dag.

De voorzitters van acht jongerenpartijen riepen de Belgische regering op om de Israëlische ambassadeur om uitleg te vragen over mensenrechtenschendingen in Gaza. 

In dit standpunt verklaarden zij o.a. “Wij ijveren ervoor dat alle jongeren, waar ook ter wereld, hun stem zonder risico kunnen laten horen.” In de tekst deden zij een oproep aan de Belgische partijvoorzitters om de bescherming van jongeren serieus te nemen en specifiek in Palestijns gebied. Zij roepen hun collega’s ook op om de Israëlische ambassadeur om uitleg te vragen over mensenrechtenschendingen in Israël en Palestina en om een leidende rol op te nemen op Europees niveau rond deze kwestie. 

De tekst werd ondertekend door: Sammy Mahdi (Jong Open VLD), Hans Mees (Jong Open VLD), Stefanie De Bock en Belinda Torres Leclercq (Jong Groen), Christophe De Beukelaer (Jeunes CDH), Deborah Lorenzino (Défi Jeunes), Laura Goffart en Thomas Van De Meersche (Ecolo J) en Maximilien Lerat (Jeunes Socialistes).

De volledige tekst is te vinden onder volgende link: http://www.knack.be/nieuws/wereld/de-belgische-regering-moet-de-bescherming-van-jongeren-in-gaza-serieus-nemen/article-opinion-1145633.html 

 

POLITIEKE PARTIJEN OVER 70 JAAR ISRAËL

Naar aanleiding van 70 jaar Israël vroeg het fel pro-Israël tijdschrift Joods Actueel alle Vlaamse partijvoorzitters om hun wensen op papier te zetten. Ook Charles Michel en Geert Bourgeois kregen als federaal premier en Vlaams Minister-President deze vraag.

Wouter Beke (CD&V), Gwendolyn Rutten (Open VLD), Bart De Wever en Geert Bourgeois antwoordden elk met een bericht met hun ‘oprechte wensen’ aan de staat Israël.

Premier Michel stuurde eveneens zijn wensen en stelde ‘talrijke officiële bezoeken en wederzijdse gebaren van vriendschap getuigen van de uitmuntendheid van onze bilaterale betrekkingen’. Ook sprak premier Michel nog van zijn ‘niet aflatende solidariteit met Israël’.

Groen en SP-A reageerden niet met een woord van de partijvoorzitters maar met een standpunt van de partij zélf waarin zij vooral de hoop uitspraken voor een spoedige oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict. 

Groen sprak hierbij van vrede ‘binnen een tweestatenoplossing, binnen de internationaal erkende grenzen en overeenkomstig het internationaal recht’, ‘zodat wij beide landen kunnen feliciteren met hun onafhankelijkheid en een eind kan komen aan het geweld dat vele onschuldige burgers treft’.

SP-A benadrukte ‘steeds goede relaties met Israël te hebben onderhouden’ en ‘steeds bereid geweest te zijn om te bemiddelen op het diplomatiek toneel’. Hieraan werd toegevoegd ‘Vandaag moeten we echter niet alleen achteruit maar ook vooruit kijken. … Moreel leiderschap moet nu – voor vrede en veiligheid in de regio – snel leiden tot een onderhandelde tweestatenoplossing waarbij een leefbare, soevereine en onafhankelijke Palestijnse staat vreedzaam zij aan zij leeft met Israël, binnen erkende en veilige grenzen. Mensenrechten en het internationaal recht moeten altijd voorop staan.’

Het feit dat Groen en SP-A niet reageerden met een exclusief woord van de partijvoorzitters maar met een algemeen partijstandpunt, waarin zij vooral hun hoop uitdrukten op een spoedige oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict, viel, afgaande op de toon bij hoofdredacteur Michaël Freilich, niet in goede aarde.

 

INDIVIDUELE STANDPUNTEN ROND ERKENNING JERUZALEM ALS HOOFDSTAD VAN ISRAËL

Frédérique Ries (MR): als reactie op de erkenning van Jeruzalem door de Amerikaans president Trump maakte zij duidelijk dit standpunt volledig te steunen. Zij stelde hierbij “Ja, Israël is de hoofdstad van Israël, en dat méér dan 60 jaar. Van A tot Z is dit de horizon voor het Jodendom gedurende 150 generaties, anders stellen is gelijk aan de geschiedenis herschrijven.”

Ludo Van Campenhout (nu N-VA maar vroeger Open VLD): bekend als fervent Israël-sympathisant, stelde eveneens het standpunt van president Trump volledig te steunen. Hij deed dit blijkbaar zo enthousiast dat hij hiervoor van de burgemeester van Jeruzalem een publieke erkenning ontving.

Ook Philippe De Backer van Open VLD verklaarde, in het fel pro-Israël tijdschrift Joods Actueel, de erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël, door Amerikaans president Donald Trump, volmondig te steunen. Hij verklaarde hierover: “Het staat buiten kijf dat Jeruzalem de hoofdstad is van Israël. Dat is duidelijk: punt! Daar is geen discussie over. Alleen zit je op dit ogenblik in een politieke context en Europa ziet Jeruzalem als deel van de onderhandelingen voor een tweestatenoplossing.”

 

11- INTERVIEW: Pol Van den Plas: Boycott – Divestment - Sanctions is een noodzaak als je vanuit België iets wil doen

Pol Van den plas is actief lid van het Gents ActiePlatform Palestina (GAPP) en van de Mediawatch. Op 29 april stelden we hem een aantal vragen.

 

Hoe werd je betrokken bij de verdediging van de rechten van het Palestijnse volk?

Ik heb in de jaren 80 een paar jaar in het Midden-Oosten gewerkt, onder andere met Palestijnse ingenieurs (prima kerels!), waardoor mijn interesse in Israël en Palestina werd gewekt. Hoe meer ik er over las, des te meer stootte de gigantische onrechtvaardigheid mij tegen de borst. De ronkende nietszeggende verklaringen van onze politici die de toestand zo “betreuren” en de feitelijke steun voor het Israëlische regime vind ik hemeltergend. Als je dit beseft, dan kan je niet meer doen alsof je het niet weet.

 

Wat vind je van de berichtgeving hierover in de media en wat is het belang van mediawatching?

De meeste berichten in onze media hebben een grote pro-Israël bias. Israël reageert enkel en verdedigt zich, Arabieren plegen bloedige aanslagen. Het Israëlisch leger schakelt terroristen uit, bij schermutselingen komen Palestijnen om, en Palestijnen plegen terreuraanslagen. Men leest nooit over “Israëlische extremisten”, enkel “rechtse partijen” en “vrome joden”. Israël zet al jaren en jaren honderden Palestijnen gevangen (ook kinderen! ook verkozen parlementsleden) zonder aanklacht of proces, maar als Palestijnen een Israëlische soldaat gevangen nemen (in bezet gebied) dan is het kot te klein in onze media. Ik geloof dat we door lezersbrieven te schrijven een betere en objectievere berichtgeving kunnen bekomen. De krant wil verkocht worden, en als lezer wil ik enkel betalen voor goede informatie. Ook als een lezersbrief niet gepubliceerd wordt, krijgt de krant een signaal dat berichtgeving over Palestina gelezen (verkocht) wordt. En de betrokken journalist krijgt het signaal dat hij volgende keer maar beter uit zijn doppen kijkt, ofwel een schouderklopje dat hij het goed gezegd heeft, want dat gebeurt gelukkig ook wel eens.

 

Kan je iets vertellen over het GAPP en over Gent "Vrij van Israëlische apartheid"?

GAPP is een vzw, voluit Gents ActiePlatform Palestina, een vereniging van Gentenaars die zich willen inzetten voor een duurzame vrede in Palestina. GAPP heeft dezelfde doelstellingen als Palestina Solidariteit en daarom werken we ook graag samen. Maar Palestina Solidariteit is nationaal en overkoepelend, terwijl GAPP lokaal gericht is. Vorig jaar zijn we gestart met een officieel burgerinitiatief om Gent te laten uitroepen tot “Stad, Vrij van Israëlische Apartheid” naar analogie met de Spaanse actie ELAI “Espacio Libre de Apartheid Israeli”. Een stad “Vrij van Israëlische Apartheid” doet geen zaken met firma’s die profiteren van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever. Wij vinden dat Gent, de meest progressieve stad van België, hierin het voortouw moet nemen. Tussen haakjes, Sint-Jans-Molenbeek heeft in juli 2015 al een gelijkaardige motie goedgekeurd. Alle info vind je op onze website www.geenapartheid.gent . Voor een burgerinitiatief heb je 1% handtekeningen nodig van het aantal inwoners van een Vlaamse gemeente. Voor Gent betekent dit 2160 handtekeningen. Dat aantal zullen we zeker halen, want 9 op de 10 Gentenaars die we aanspreken zijn akkoord en tekenen, alleen vergt het tijd. We verwachten eind juni ons quorum te halen. Dan gaan we met onze motie naar de gemeenteraad, en we zullen zien wat de partijen (met verkiezingskoorts) dan gaan doen...

 

Dit jaar is het de 70ste verjaardag van het uitroepen van onafhankelijkheid van de Israëlische staat. Hoe schat je de situatie in?

Slecht. De Palestijnen zijn nog niet aan het eind van hun lijdensverhaal. Er zijn hoopvolle signalen, bv. dat er hoe langer hoe meer Amerikaanse joden zich uitspreken tegen de ongebreidelde steun aan het Israëlische regime, en dat BDS gestaag uitbreidt. Maar als we zien hoe de politici schaamteloos Israël feliciteren zonder woord van kritiek, dan zie ik het somber in. Ik had onze premier graag horen zeggen: “Proficiat Israël, maar het is in december ook 70 jaar geleden dat resolutie 194 in de VN is goedgekeurd, die zegt dat de vluchtelingen moeten terugkeren of compensaties krijgen. Hoever staat het daar nu mee? En, by the way, volgend jaar is Israël al 70 jaar lid van de VN, maar België heeft zich toen onthouden, en dat blijkt niet voor niets geweest, want jullie schenden al 70 jaar de ene VN-resolutie na de andere.” Dat zal dus niet voor morgen zijn...

 

Wat denk je van de positie van België en Europa?

België is een kleine speler, maar het maakt zich nog kleiner door naar de pijpen van de USA te dansen. Dat is zeer dom, want kleine landen zouden zich enkel en alleen moeten beroepen op het Internationaal recht, onafhankelijk van wie er in het Witte Huis zit. België zou zo veel meer kunnen doen. En België is in het beslissingscentrum van Europa, en dus wel degelijk belangrijk. En Europa is vitaal voor Israël, Europa kan wel degelijk de wet stellen in die relatie.

 

In de Gazastrook werden al meer dan 40 ongewapende Palestijnse betogers (onder wie 2 journalisten) gedood. Waarom die straffeloosheid van Israël?

Nog maar eens: hoe is het mogelijk dat na zo’n slachtpartij door het Israëlische leger, Ankie Reches nota bene, op de VRT commentaar mag komen geven? Ken je één andere misdaad waarbij een vertegenwoordiger van de dader wordt geïnterviewd op de tv? Waarom? Ja, Israël heeft er veel voor over (geld én andere middelen) om de politiek en de media te beïnvloeden. In 2006, nadat Israël Libanon had platgebombardeerd en daarvoor in de internationale pers nogal wat kritiek had gekregen, besliste de Israëlische regering om naast de oorlog tegen de Palestijnen ook een oorlog in de media te gaan voeren. Er werd een informaticasysteem opgezet dat alle websites (en wellicht ook alle mails) afsnuffelt op zogenaamde “haatboodschappen”. Zo kreeg onze website www.geenapartheid.gent op de eerste dag al bezoek van 3 Israëlische computers, nog voordat iemand op de hoogte was van het bestaan ervan. We zijn ondertussen al 4829 keer door hackers aangevallen, zonder succes trouwens. Blijkbaar is het belangrijk wat we doen...

Er werden in 2006 ook groepen “vrijwilligers” opgericht om de informatie op Wikipedia ter herschrijven in een pro-Israëlische versie. Ik kan het getuigen: als je een lemma over Palestina durft wijzigen, dan krijg je binnen de minuut een vijftal pro-Israël reacties. En onze journalisten citeren dan dikwijls letterlijk uit de Wikipedia... Ja, de Israëlische propagandamachine is zeer efficiënt.

 

Verschillende Joodse organisaties hebben campagne gevoerd tegen het toekennen van de titel "honoris causa" door de ULB aan Ken Loach? Is er een pro-Israëlische lobby in België?

De verdediging van het Israëlische regime berust op twee pijlers:

Israël is voor alle joden, alle joden zijn pro-Israël (wat een manifeste leugen is), en dus is alle kritiek op Israël antisemitisme. En antisemitisme moet uitgeroeid worden (voor mij is élk racisme even verwerpelijk).

De Holocaust: niets kan ooit erger zijn dan wat ons joden is aangedaan. Als Israël dan al eens de mensenrechten aan flarden schiet, dan is dat klein bier in vergelijking met de holocaust.

Ken Loach kreeg het dus zwaar te verduren omdat hij deze twee pijlers ondergraaft. Hij is tegenstander van het huidige Israël maar heeft niets tegen joden in het algemeen én hij vindt dat de holocaust wetenschappelijk moet bestudeerd worden. Wie zoiets hardop zegt krijgt dus de propagandamachine over zich heen.

 

Is het belangrijk om de BDS-campagne (Boycott- Divestment -Sanctions) te steunen?

Vorige eeuw, zeg maar tot en met de moord op Rabin in 1995, konden wij nog hopen dat de Israëlische vredesbewegingen de Israëlisch maatschappij van binnenuit konden bijsturen naar een vredevol samenleven van Israëli's en Palestijnen. Sindsdien, met Netanyahu en Sharon, is het zeer duidelijk: Israël WIL GEEN VREDE. De gewone Israëliër natuurlijk wel, die moet mee betalen voor al die militaire waanzin, maar de leiders en grote partijen winnen enkel bij oorlog. Oorlog betekent ondemocratische wetten, militaire rechtbanken, winst voor de “veiligheidsindustrie”, en niet te onderschatten: een EXTERNE vijand. Zo geraken al die verschillende groepen joden uit zeer verschillende landen en culturen niet zo snel INTERN in conflict.

Als er vanuit Israël geen sprankeltje hoop meer is op een rechtvaardige vrede, dan moeten we van buiten Israël dat sprankeltje hoop geven. En de enige geweldloze manier die in het verleden (nl. in Zuid-Afrika) heeft gewerkt om een regering tot verandering te dwingen is het boycotten van zijn economie. Boycott- Divestment -Sanctions is dus m.i. een noodzaak als je vanuit België iets wilt doen.

Is er nog iets dat je aan de lezer wil zeggen?

Nelson Mandela moet ooit eens gezegd hebben: “It always seems impossible, untill it's done”.

 

12- Een duwtje in de rug: peter-/meterschap Palestijnse studenten

Dankzij jullie ondersteuning gaf Palestina Solidariteit in 2017 opnieuw 10 studenten een duwtje in de rug. Zij krijgen per academiejaar een beurs van € 600 om collegegelden en vervoerskosten te betalen. 

Drie studenten, Mamoun, Mohammad en Douaa, vertellen hieronder over de situatie waarin ze leven, de dromen die ze koesteren en de moeilijkheden waar ze dagdagelijks mee geconfronteerd worden.

Vooral de verhoging van de collegegelden zorgt, net zoals voor studenten wereldwijd, voor ongerustheid. 

 

De toekomst voor een journalist

Mamoun is 19 jaar en studeert journalistiek aan de Birzeit Universiteit.

Hij woont samen met zijn moeder, 3 broers en zussen, zijn grootmoeder en 2 tantes in een voorstad van Jeruzalem. Zijn vader stierf op zeer jonge leeftijd, en zijn moeder heeft de vier kinderen als alleenstaande moeder grootgebracht. Het gezin komt maandelijks rond met een kleine uitkering, het inkomen van zijn broer en de extra inkomsten uit het borduurwerk van zijn tante.

Mamoun probeert zijn studiekosten te betalen via kleine beurzen en een afbetalingsplan. Tijdens de zomervakantie werkt hij in de bibliotheek om wat extra geld te verdienen, maar tijdens het academiejaar is de combinatie studeren – werken te moeilijk. De stijging van het collegegeld maakt het hem moeilijker om zijn studies te financieren.

Hij maakt zich zorgen om de hoge werkloosheidscijfers onder afgestudeerde journalisten. Een goede job zorgt er immers voor dat hij voor zichzelf en zijn gezin kan zorgen. En Mamoun beseft dat dit veel energie en inzet van hem vraagt.

Hij wil zich als journalist specialiseren in politieke en sociale kritiek, maar is bezorgd over de toenemende druk op de persvrijheid in de Palestijnse gebieden. Journalisten die zich te kritisch uitlaten over politici of rapporteren over corruptie eindigen vaak zelf in de gevangenis. 

Aan jongeren die willen verder studeren, en het financieel moeilijk hebben, geeft Mamoun volgend advies: “Moeilijke omstandigheden zijn enkel tijdelijk. Wees verantwoordelijk en bepaal je prioriteiten in je uitgaven.”

 

De “Honor List”

Mohammad studeert eveneens aan de Birzeit Universiteit voor mechanisch ingenieur. Hij wil zijn afstudeerrichting echter veranderen in computeringenieur, omdat hier meer vraag naar is op de arbeidsmarkt en omdat het onderwerp hem erg boeit.

Mohammad woont met zijn ouders, broer en zus in Abu Ash bij Ramallah. Zijn vader heeft zijn job als technieker moeten stopzetten omwille van gezondheidsredenen. Mohammads oudere zus loopt momenteel stage, terwijl zijn jongere broer in het laatste jaar secundair onderwijs zit. Het gezin komt voornamelijk rond van een sociale uitkering. De beurs van Palestina Solidariteit helpt hem om zijn studies te bekostigen.

Mohammad doet het zeer goed in zijn studies, en haalde bijna de Honor List. Slechts op één vak, fysica, behaalde hij niet zo’n goede resultaten en dit probeert hij nu op te halen door veel te studeren.

Mohammad merkt op dat de Palestijnse gemeenschap én overheid te weinig doen om jonge mensen te steunen en groeikansen te bieden. Er zijn geen ontwikkelingsprojecten die jonge mensen helpen. “Het is moeilijk om steun te vinden voor je ideeën omdat veel mensen geen vertrouwen hebben in jongeren en liever naar ervaren volwassenen luisteren. Misschien is dat ook één van de redenen waarom slechts weinig Palestijnse jongeren participeren in het besluitvormingsproces. En dat terwijl de jongeren juist onze steun en aanmoediging verdienen.”  

 

Vroegtijdig stopzetten van studies

Douaa is een 20-jarige studente uit AlMazra'a AlGharbia, Ramallah die Publieke Administratie studeert aan de Birzeit Universiteit. 

Haar vader is een gepensioneerde leraar. Het gezin (ouders, 4 broers en 3 zussen) komt rond met zijn pensioen en het inkomen van één van haar broers. Douaa heeft haar studies vroegtijdig moeten stopzetten om te gaan werken.

Douaa beëindigde haar secundaire school met een score van 81%, maar kon aanvankelijk niet verder studeren omwille van de moeilijke financiële situatie. Onder meer de studietoelage van Palestina Solidariteit geeft haar de mogelijkheid om haar studies toch verder te zetten.

 

Uitdagingen voor Palestijnse jongeren die willen verder studeren

Het afgelopen academiejaar zijn de collegegelden voor studenten gestegen, en dit maakt het voor veel Palestijnse jongeren extra moeilijk om hun studies af te ronden. Waar studenten in Vlaanderen een beroep kunnen doen op studietoelagen en een tegemoetkoming in het collegegeld, is dat voor de Palestijnse studenten niet steeds een optie.

Ook het vervoer van thuis naar de universiteit betekenen een grote hap uit hun tijd én budget. Checkpoints en de verschillende zones in de Palestijnse gebieden maken het dagelijks vervoer van thuis naar de lessen verre van evident.

Ook in 2018 willen we graag 10 studenten een duwtje in de rug geven. Help jij ons hierbij?

Word dan peter of meter van een Palestijnse student en start een doorlopende opdracht op de rekening van Palestina Solidariteit IBAN: BE64 5230 8014 8852; BIC: TRIOBE91.

Wil je dat je gift heel specifiek naar onze Palestijnse studenten gaat, voeg dan als opmerking toe “peterschap”. 

Wanneer je jaarlijks meer dan € 40 geeft als gift, ontvang je het volgende jaar een fiscaal attest.

 

13- '20 KM LOPEN VOOR PALESTINA'

Op zondag 27 mei zal ik, als medewerker van Palestina Solidariteit, opnieuw deelnemen aan de alom bekende '20 kilometer door Brussel'.

De voorbije jaren nam ik reeds meermaals deel aan deze ‘20 kilometer door Brussel’. Het geld dat ik, dankzij de zeer gewaardeerde en gulle steun van heel wat sympathisanten, hiermee kon inzamelen werd gebruikt voor het ondersteunen van de projecten in Palestina, en ten dele voor de Noordwerking van Palestina Solidariteit in Vlaanderen zélf.

Het geld dat ik dit jaar zal inzamelen, zal geschonken worden aan een nieuw project van Palestina Solidariteit: het Keffiyeh jongerencenter in het ‘New Askar’ vluchtelingenkamp vlakbij Nabloes. Een beperkt deel van de steun zal opnieuw gebruikt worden voor de noordwerking van Palestina Solidariteit.

Het Keffiyeh centrum is een sociale organisatie, ontstaan in 2012 vanuit een nood om specifieke programma’s en buitenschoolse activiteiten aan te bieden aan kinderen en jongeren. De organisatie wil kinderen en jongeren laten kennismaken met hun Palestijnse culturele erfgoed en hun de mogelijkheid bieden om via ontspannende en culturele activiteiten een gezonde levensstijl te ontwikkelen. Maar daarnaast wil het Keffiyeh centrum kinderen, jongeren en vrouwen ook sterker maken om zo een waardevolle bijdrage aan de lokale gemeenschap te bieden.

Het Keffiyeh centrum bevindt zich in het New Askar vluchtelingenkamp. Dit vluchtelingenkamp werd in 1965 opgericht om het groeiende aantal vluchtelingen in het (oude) Askar vluchtelingenkamp te huisvesten.

Omdat het New Askar vluchtelingenkamp is opgericht ná 1948 kan het niet op steun rekenen van de VN. Door de ingewikkelde situatie in het bezette Palestijns gebied is het kamp gelegen in Zone C, dit wil zeggen onder volledige Israëlische militaire controle. Hierdoor kan New Askar ook niet rekenen op hulp van de Palestijnse Autoriteit. Israël als bezettende macht doet niets voor de bevolking.

Om de problemen het hoofd te bieden, probeert de bevolking in het kamp zichzelf te organiseren, deels met succes. Desondanks blijven vele problemen onopgelost. Eén van de belangrijkste is drugs. Een ander probleem is de gezondheidszorg. Tot en met 2007 waren er geen openbare gezondheidsdiensten in het kamp en op dit ogenblik zijn ze nog steeds erg beperkt. Met behulp van Islamic Relief uit de VS en de Noorse overheid werd er een kliniek en een school opgericht. Er is echter slechts één dokter voor de hele kamppopulatie. Als antwoord op al de bovengenoemde problemen werd uiteindelijk in 2012 het Keffiyeh centrum opgericht.

Als u ook achter dit project staat, steun het en sponsor mijn deelname aan de ‘20 km door Brussel’ op 27 mei 2018.

Omdat Palestina Solidariteit een onafhankelijke organisatie is die grotendeels op vrijwilligers steunt, zijn er weinig werkingskosten. Hierdoor kunnen wij garanderen dat uw gift 100% ten goede komt aan het doel dat u steunt in Palestina zélf!

Onthoud alvast dat elke gift vanaf € 40 ook fiscaal aftrekbaar is! (Dit betekent dat u voor elke € 40 die u geeft bijna € 20 terug krijgt!)

U kan onze actie steunen door te storten op rekeningnummer BE64 5230 8014 8852 BIC: TRIOBEBB, van Palestina Solidariteit, met vermelding van '20 km van Brussel 2018'.

Indien u onze actie wenst te ondersteunen, dank ik u alvast van harte voor uw steun!

Voor meer info: www.palestinasolidariteit.be

Namens Palestina Solidariteit,

 

 Dirk Demulder

 

14- Schrijf eens

Het is heel belangrijk om te reageren op de berichtgeving en om uw mening bekend te maken. Volg het voorbeeld van onderstaande personen.

De Wever en Israël, gepubliceerd in De Morgen op 17 mei

Het past niet dat Bart De Wever op een dag dat er zoveel doden vallen in Gaza de Israëlische staat feliciteert. Heeft hij dan geen enkel besef van hoeveel mensen hij hiermee beledigt? Opnieuw toont hij dat hij de burgemeester is van enkele inwoners van zijn stad, en een echt grote groep recht in het gezicht spuugt. Als het zijn bedoeling is de bewoners in zijn stad samen te brengen en te verenigen, doet hij een verdomd slechte job.

Als het zijn bedoeling is bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten is hij 'heel goed bezig'.

Los van al die politiek … Een beetje fatsoen alstublieft.

KM

 

Reactie op “En de – voorlopige – winnaar is … Hamas”, verstuurd naar De Standaard op 17 mei

In haar column laat Mia Doornaert uitschijnen dat Hamas de boosdoener is.

Maar over de essentie spreekt ze niet: de Israëlische blokkade van de Gazastrook, de bezetting van de Westelijke Jordaanoever, de 600 000 joodse kolonisten in de Westbank, de Israëlische scheidingsmuur op Palestijns gebied, het slopen van Palestijnse huizen, ...

Ook de Belgische organisatie "Een Ander Joods Geluid" klaagt dit aan en vraagt om elke samenwerking met Israël stop te zetten.

DBW

 

Bloedige goede vrijdag in Gaza, verzonden op 2 april naar De Standaard en De Morgen

Van Goede Vrijdag (30/3) tot 15 mei 2018 houden Palestijnen van Gaza protestkampen aan de grens met Israël. Het is een actie in het kader van TERUGKEER NAAR HUN LAND, waaruit ze 70 jaar geleden (15 mei 1948) verdreven werden.

Al had Hamas gevraagd om de protesten vreedzaam te houden, toch werden er reeds op de eerste dag stenen gegooid naar soldaten van het Israëlisch leger. Begrijpelijk na 70 jaren van brutale bezetting: akkerroof, huisvernielingen, illegale nederzettingen, beperkingen en vernederingen, vormen van apartheid, gevangennemingen, verwonden en doden zelfs van kinderen en ouderen, enz. Tevens was er kort voor de protestactie een boer doodgeschoten, die gewoon op zijn akker aan het oogsten was.

De reactie van het leger was buiten proportie. Ik vermeld slechts enkele krantentitels van het paasweekend: ‘Twaalf doden op de eerste dag van zes weken protest’; ‘Bloedigste dag in vier jaar’; ‘Vreedzaam protest gevraagd, een bloedbad gekregen’; ‘Gaza balanceert op rand van oorlog met Israël’; ‘VN-baas verontrust over opstoot van geweld in Gaza’.

Ik vraag me soms af: “Zouden de levenden de doden niet benijden?” Op die bloedige Goede Vrijdag heeft Fatima Nasser, een moeder van 7 werkloze kinderen, gezegd: “Waardig sterven is beter dan leven met al deze vernederingen. Of het nu is door ons dood te schieten of met een blokkade: Israël doodt ons toch.”

Op paasdag noemde Netanyahu zijn leger ‘het meest ethische leger ter wereld’ en zei hij zelfs: “Bravo aan onze soldaten”. Diezelfde paasdag noemde Erdogan Netanyahu een ‘'’terrorist’. Akkoord, maar ja, ‘de pot verwijt de ketel dat die zwart ziet’.

Wat staat er ons nog te wachten voor en op 15 mei 2018, wanneer Israël de verjaardag viert van het eenzijdig uitroepen van Israël als onafhankelijke staat, wat voor Palestijnen de verjaardag is van de NAKBA, de grote catastrofe. Bovendien wordt dan zelfs president Trump verwacht voor de inhuldiging van de ambassade van Amerika in Jerusalem, die hij eenzijdig heeft uitgeroepen tot hoofdstad van Israël.

Wanneer mogen Palestijnen na de bloedige Goede Vrijdag eindelijk Pasen vieren, het feest van de opstand-ing?...

CM

 

Reactie op VRT-uitzending Terzake van 30 maart “Spanning stijgt in Gaza”, verzonden op 3 april

Beste,
Terzake van 30 maart "spanning stijgt in Gaza" is niet alleen een voorbeeld van slechte journalistiek, maar een reportage waar alle objectiviteit met de voeten getreden werd. Of, de correspondente Ankie Rechess geeft informatie die totaal niet strookt met de werkelijkheid en Annelies Beck verzuimt een minimum aan kritische bevraging.

*De ‘Mars van terugkeer’ was/is NIET een initiatief van Hamas! Het Ministerie van informatie van Palestina heeft van in het begin duidelijk gesteld dat alle politieke partijen van Palestina deelnemen aan de Mars van terugkeer. De Palestijnse vlaggen tijdens de actie waren daar een voorbeeld van.

*De deelnemers willen NIET de grens oversteken. De deelnemers eisen WEL de toepassing van VN resolutie 194: recht op terugkeer. De Resolutie 194 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties werd aangenomen op 11 december 1948. De resolutie sprak zich uit voor de terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen. In de reportage is er geen enkele verwijzing naar deze resolutie!

*Israël zou volgens Ankie Rechess "zijn grens verdedigen", terwijl voldoende beelden op internet circuleren waarop men ziet dat Israël honderden scherpschutters installeerde en de Gazastrook gebruikt als een schietkraam.

Ncr.nl -Carolien Roelants- schrijft op 3.4.2018: 

We kunnen nu gaan zitten haarkloven hoe dicht Palestijnse demonstranten in Gaza precies in de buurt van het grenshek met Israël kwamen, en hoeveel van hen stenen gooiden naar de honderd Israëlische scherpschutters die op hen wachtten.

Maar ik denk dat de cijfers de situatie prima weerspiegelen: zeker vijftien doden en meer dan 1400 gewonden, van wie 750 door scherpe munitie en 150 door rubberkogels. Voor alle zekerheid: alle slachtoffers Palestijnen en alle munitie Israëlisch.

* Ankie Rechess vermeldde zelfs dat het de bedoeling van de mars is om 'Israël te prikkelen en een nieuwe clash uit te lokken'… Voor de zoveelste keer vertolkt zij het standpunt en leugens van de zionisten…

Ik verwacht van de ‘Openbare Omroep’ geen eenzijdige, pro-Israël gekleurde berichtgeving!

Met dank,

HC

 

Reactie op Hoe Israëli's de wereld zien, gedeeltelijk gepubliceerd op 8 mei in de De Morgen

Volgens Yossi Klein Halevi (De Morgen, 7.5.2018, p. 14) relativeren de critici de bedreiging van de Israëlische grenzen door de betogers van de Gazastrook.

Ik denk dat de beste veiligheid voor Israël niet de militaire, maar de politieke veiligheid is. Stop de blokkade van de Gazastrook en de bezetting van de Westelijke Jordaanoever.

WDB

 

15- ACTUELE NOTITIES

Israëlische bombardementen in Syrië geven een boost aan regeringspartij Likoed

Netanyahu en Lieberman kunnen op eigen houtje oorlog voeren

Een wet zal de macht van het Israëlisch hooggerechtshof beknotten

Israël verzaakt aan zetel in Veiligheidsraad van de Verenigde Naties

De Italiaanse Giro in Israël: een kwestie van grof geld en politieke exploitatie

Interessante links

Interessante lectuur

Israëlische bombardementen in Syrië geven een boost aan regeringspartij Likoed

Op 10 mei lanceerde Israël tientallen luchtaanvallen op Iraanse doelwitten in Syrië. Daarbij zouden volgens het Syrische Observatorium voor de mensenrechten 15 pro-Syrische militiestrijders en 8 Iraanse Revolutionaire Gardisten gedood zijn (De Standaard, 11.5.2018, p. 3). Volgens Israël is dit een antwoord op de 20 raketten die de Iraanse Revolutionaire Garde op 9 mei vanuit Syrië richting bezette Golanhoogte zou hebben afgeschoten. 4 raketten zouden door het Israëlische rakettenschild onderschept zijn en 16 zouden niet eens de bezette Syrische Golanhoogte bereikt hebben.  

Op 8 mei bombardeerde de Israëlische luchtmacht doelwitten in de Syrische regio Al-Kiswah, een wapendepot van de Iraanse Revolutionaire Garde ten zuiden van Damascus: hierbij zouden ten minste 9 “pro-Syrische soldaten” gedood zijn (http://www.standaard.be/cnt/dmf20180509_03505151). Ook in de nacht van 29 april heeft Israël luchtaanvallen uitgevoerd in de regio van Aleppo en Hama. Zo zou de 47ste brigade, een militaire basis in de provincie Hama, een van de doelwitten geweest zijn, waarbij een opslagplaats van raketten zou getroffen zijn. In totaal zouden 18 à 26 mensen, waaronder Iraanse militaire adviseurs, gedood zijn (Le Monde, 3.5.2018, p. 3).

En op 9 april lanceerde Israël eveneens een luchtaanval op Syrische doelwitten waarbij 7 à 14 Syriërs het leven lieten. Het betrof onder andere een basis in Deir ez-Zor, de internationale luchthaven van Damascus en de basis T4 in de provincie Homs. Op 10 februari werden 12 doelwitten in Syrië gebombardeerd, waaronder dezelfde basis T4 (Le Monde, 20.4.2018, p. 7). Het geschatte aantal gedode leden van de Revolutionaire Garde in Syrië alleen al op basis van begrafenissen in Iran loopt op tot in de honderden (De Standaard, 11.5.2018, p. 2).

Ten slotte heeft Israël in maart erkend dat in de nacht van 5 september 2007 vier Israëlische straaljagers de Syrische kernreactor van Al-Kibar volledig hebben vernietigd (Le Monde, 22.3.2018, p. 6).

Volgens peilingen in Israël krijgt de meerderheidspartij Likoed van de eerste minister Netanyahu er na de laatste bombardementen vijf zetels bij en stijgt ze van 30 zetels naar 35 (op een totaal van 120 parlementszetels).

 

Netanyahu en Lieberman kunnen op eigen houtje oorlog voeren

Op 30 april keurde het Israëlische parlement een amendement op de grondwet goed dat het kernkabinet voor veiligheid (ongeveer de helft van de regering) de macht geeft om een militaire operatie of een oorlog te lanceren zonder dat daartoe overleg met de andere ministers nodig is. En in uitzonderlijke gevallen kunnen de eerste minister en zijn collega van Defensie op eigen houtje dergelijke beslissing nemen (La Libre Belgique, 3.5.2018, p. 21). Het parlement heeft dus zichzelf buiten spel gezet.

 

Een wet zal de macht van het Israëlisch hooggerechtshof beknotten

Op 6 mei heeft het Israëlisch ministerieel comité voor wetgeving een wetsontwerp goedgekeurd waarbij het hooggerechtshof het moeilijk zal gemaakt worden om wetsvoorstellen op te heffen die in strijd zijn met de fundamentele wetten van Israël en met het internationaal recht (La Libre Belgique, 7.5.2018, p. 21). Als deze wet definitief wordt, is er slechts een absolute meerderheid vereist (61 op 120 parlementsleden) om een door het hooggerechtshof uitgesproken oordeel ongedaan te maken. Volgens de Israëlische premier Netanyahu eigent de rechterlijke macht zich te veel macht toe ten aanzien van de uitvoerende macht. Zo besliste in december 2014 het hooggerechtshof dat 40 kolonistengezinnen de buitenpost Amona tegen 25 december 1916 moesten ontruimen. De buitenpost was gevestigd op landbouwgronden van drie Palestijnse dorpen.

 

Israël verzaakt aan zetel in Veiligheidsraad van de Verenigde Naties

Israël wou voor de periode 2019-2020 een tijdelijke zetel in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties namens de groep West-Europa en Andere landen. Die groep heeft de mogelijkheid om in 2019 twee kandidaten naar voren te schuiven voor een zetel in de raad. Duitsland en België hebben ook aangegeven kandidaat te willen zijn voor 2019-2020. Israël heeft zijn kandidatuur ingetrokken omdat het inzag dat het geen kans maakte. Het land dat zijn kandidatuur indient, moet inderdaad op 8 juni aanstaande een twee derde meerderheid aan stemmen van alle 193 VN-leden krijgen. De Veiligheidsraad telt vijftien zetels: naast de tien tijdelijke zetels zijn er ook nog vijf permanente leden die elk een vetorecht hebben. Het betreft de Verenigde Staten, Rusland, China, Groot-Brittannië en Frankrijk. Vermoedelijk zal België de vereiste bijzondere meerderheid behalen. Hopelijk zal ons land een onafhankelijke stem laten horen en zich niet altijd verschuilen achter de Europese politiek van equidistantie ten opzichte van Israël en Palestina.

 

De Italiaanse Giro in Israël: een kwestie van grof geld en politieke exploitatie

Op 28 mei 2017 kwamen in Milaan de Giro-baas Maurio Vegni en de Canadees-Israëlische zakenman Sylvan Adams overeen dat in 2018 de Ronde van Italië in Israël zal starten. Adams zegt tien miljoen euro toe terwijl de Israëlische regering zal instaan voor de beveiliging van de Italiaanse wielrennerswedstrijd tijdens de drie ritten in Israël. Het brein achter de Girostart is echter Ran Margaillot, de manager van de Israel Cycling Academy.(ICA). ICA hielp bij het uitstippelen van het parcours. Maar de internationale wielerunie UCI had eigen afwegingen. Het parcours werd zo gepland dat de renners langs de Palestijnse wijken in de oude stad scheren en er niet doorheen gaan. Volgens de UCI en de Europese wielerunie UFC mocht de route onder geen beding inbreuk maken op het grondgebied van Oost-Jeruzalem omdat die dan door Israël voor politieke doeleinden zou worden gebruikt.

Maar Mohammed Zaarour, een van de pioniers van de Palestijnse wielerwereld, vindt dat het wel om een politiek evenement gaat: “Er worden internationale journalisten op kosten van de organisatie naar Israël gehaald, terwijl veel Palestijnse journalisten Jeruzalem niet eens in mogen.” De Palestijnse afdeling van het Olympisch Comité stuurde een bezwaarbrief naar het UCI, maar een antwoord kwam er niet (De Standaard, 4.5.2018, p. 31).

Er zullen in Israël 6000 politie- en beveiligingsmensen tijdelijk worden ingezet en het luchtruim zal tijdelijk worden afgesloten. Na de derde etappe in Eilat zullen 860 mensen en de fietsen naar Sicilië worden gevlogen. De hele logistieke operatie wordt uitgevoerd door het Israëlische productiebedrijf Comtec dat klanten heeft op de bezette Syrische Golanhoogte.

De Israëlische premier stapte op de fiets om een promotiefilmpje te maken voor de 840 miljoen televisiekijkers van 190 landen.

De drie Israëlische etappes (4-7 mei) zullen het land 5,76 miljoen euro kosten en uiteindelijk heeft Adams 23 miljoen euro uit zijn eigen portefeuille betaald om Mauro Vegni en de bazen van het organiserende vennootschap RCS over de “streep” te trekken (Le Soir, 4.5.2018, p. 3).

 

Ook dit nog

De Israëlische autoriteiten hebben wegwijzers naar de toekomstige Amerikaanse ambassade in Jeruzalem aangebracht. President Trump zal op 14 mei zelf niet aanwezig zijn, maar stuurt zijn schoonzoon Jared Kushner. Wie er wel zal zijn is de president van Paraguay die in navolging van Guatemala beslist heeft om de ambassade vanuit Tel Aviv naar Jeruzalem te verhuizen (De Standaard, 8.5.2018, p. 16). Ook in Europese landen reist de vraag van de verhuis van de ambassade naar Jeruzalem. Dit is onder andere het geval van de sociaaldemocratische regering in Roemenië en van de eerste minister van Tsjechië die al willen beginnen met een consulaat. In Oostenrijk pleit Heinz-Christiano Strache, de leider van de FPÖ, voor de erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Jeruzalem (Le Monde, 26.4.2018, p. 3).

De Belgisch-Franse restholding Dexia is er op 18 maart in geslaagd om zijn resterend belang van 58,9 procent in Dexia Israel Bank voor een waarde van 82 miljoen euro te verkopen (De Standaard, 20.3.2018, p. 25).

Op 17 april manifesteerden ongeveer 200 mensen op het Europakruispunt in Brussel naar aanleiding van de internationale dag van solidariteit met de Palestijnse politieke gevangenen. Volgens de cijfers van de Palestijnse ngo Addameer zaten in april 6036 Palestijnen opgesloten in Israëlische gevangenissen: 304 waren minderjarig onder wie 65 jonger dan 16 (http://www.addameer.org/statistics).

 

 Foto Cécile Harnie

Begin mei is de Israëlische soldaat Elor Azaria vervroegd uit de gevangenis vrijgekomen (Metro, 9.5.2018, p. 6) nadat hij op 10 augustus 2017 werd gevangen gezet. Deze soldaat verpleger had op 24 maart 2016 in Tel Rumeida (Hebron) koelbloedig een kogel door het hoofd geschoten van de Palestijn Abdul-Fattah Al-Sharif die gewond op de grond lag. Elor Azaria had een gevangenisstraf van 18 maanden opgelopen terwijl het zeventienjarige Palestijnse meisje Ahed Tamini dit jaar tot 8 maanden gevangenisstraf veroordeeld werd voor het slaan van een Israëlische soldaat. Israël hanteert hier duidelijk twee maten en twee gewichten.

 

16- KALENDER

Hieronder een greep uit de uitgebreide kalender. Meer gedetailleerde informatie en een ruimer aanbod vindt u terug op onze website.

  Via Velo Palestina

Wanneer? Zondag 13 mei, start om 10.15 uur en aankomst om 16.00 uur

Waar? Europakruispunt (centraal station Brussel)

Wat? Fietstocht door Brussel voor 70 jaar Nakba en tegen de start van de Giro vanuit Jeruzalem, stands, animatie, Palestijnse dans en muziek

  70 jaar Nakba

Wanneer? Zondag 13 mei van 11.00 tot 19.00 uur

Waar? Europakruispunt (centraal station Brussel)

Wat? Palestijnse geschiedenis&cultuur

Om 11.00 uur conferentie Ilan pappé in Hotel Warvick, Duquenoystraat 5 (in het Engels)

Na 13.00 uur concerten, stands, catering

  10 myths about Israel – Ilan Pappé 

Wanneer? Maandag 14 mei om 20.00 uur

Waar? College De Valk 103-01, Aula Zeger Van Hee, Tiensestraat 41, 3000 Leuven

Wat? Lezing waarin Ilan Pappé 10 mythes die eindeloos herhaald door de media en zonder vragen aangenomen door ’s werelds regeringen, zal ontkrachten.

  De rechten van kinderen in Palestia en meer specifiek de kindgevangenen

Wanneer? Maandag 14 mei om 14.00 uur

Waar? Federaal Parlement te Brussel

Wat? Conferentie van de Palestijnse afdeling van de Internationale Parlementaire Unie, voorgezeten door Gwenaëlle Grovonius (PS)

  Stiltecirkel in 11 steden voor de herdenking van 70 jaar Nakba

Wanneer? Dinsdag 15 mei van 12.00 tot 13.00 uur

Waar? Martelarenplein, 3000 Leuven (recht voor het station)

Kolonel Hussartplein, dinsdagmarkt te Hasselt

  Sarab

Wanneer? Woensdag 16 mei om 19.00 uur

Waar? Zaal De Roma, Turnhoutsebaan 286 te 2140 Borgerhout

Wat? Voorstelling van de Palestinian Circus School

  Laten we een Palestijn veroordelen in Antwerpen?

Wanneer? Donderdag 17 mei om 16.00 uur

Waar? Justitiepaleis, rechtbank van 1ste aanleg, 2000 Antwerpen

Wat? Proces in beroep van een Palestijn veroordeeld voor het roepen van een anti-joodse slogan tijdens de Gazabetoging van 12.07.2014

  What happened in the tent

Wanneer? Donderdag 17 mei 

Waar? CIRKL Festival, Leuven

Wat? Documentaire over de uitwisseling tussen de Palestijnse circusschool en circusschool Zonder Handen van Molenbeek

  Feria Mundial

Wanneer? Zaterdag 19 mei

Waar? Coyendanspark, Voorhoutkaai te Gent

Wat? Infostand Palestina Solidariteit

  Sarab

Wanneer? Zaterdag 19 mei om 19.30 uur

Waar? Huis van Culturen, Mommaertsstraat 4 te 1080 Brussel

Wat? Voorstelling van de Palestinian Circus School

  Sarab

Wanneer? Zondag 20 mei 19 mei om 17.00 uur

Waar? OPEK, Vaartkom 4 te 3000 Leuven

Wat? Voorstelling van de Palestinian Circus School

  What happened in the tent

Wanneer? Donderdag 24 mei 

Waar? Bozar, Brussel

Wat? Documentaire over de uitwisseling tussen de Palestijnse circusschool en circusschool Zonder Handen van Molenbeek

  Wereldfeest

Wanneer? Zaterdag 26 mei van 13.00 tot 19.00 uur

Waar? Park De Bruul te Leuven

Wat? Infostand Palestina Solidariteit

  20 km door Brussel

Wanneer? Zondag 27 mei om 10.00 uur

Waar? Jubelpark Brussl

Wat? Dirk De Mulder loopt voor Palestina Solidariteit. U kan deze actie steunen door te storten op rekeningnr. BE64 5230 8014 8852 - BIC: TRIOBEBB, van Palestina Solidariteit, met vermelding '20 km door Brussel 2018'.

  Café Palestine (in het Engels)

Wanneer? Donderdag 7 juni om 19.00 uur

Waar? Café Goudblommeke in papier, Cellebroederstraat 55, 1000 Brussel

Organisatie? Palestina Solidariteit, ABP, Intal en individuele vrijwilligers

  Amuse

Wanneer? Zondag 10 juni van 13.00 tot 19.00 uur

Waar? Kiewit

Wat? Infostand Palestina Solidariteit

  Manifiesta festival

Wanneer? Zaterdag 8 september en zondag 9 september

Waar? Kapelstraat, 8450 Bredene

Wat? Infostand Palestina Solidariteit

  Ubuntu festival

Wanneer? Zaterdag 8 september en zondag 9 september

Waar? Gemeentelijk park, 2850 Boom

Wat? Infostand Palestina Solidariteit

  Palestijnse Solidariteitsmaaltijd

Wanneer? Zaterdag 22 september om 19.00 uur

Waar? Buurthuis Het Sluizeken, Godshuishammeke 20 te Gent

Organisatie? Palestina Solidariteit & GentsActiePlatformPalestina (GAPP)

  Vredesloop

Wanneer? Zaterdag 20 oktober

Waar? Ieper

Wat? Infostand Palestina Solidariteit

 

Wilt u deze nieuwsbrief niet langer ontvangen? Stuur dan een email met de vermelding "Uitschrijven nieuwsbrief" naar ons e-mailadres secretariaat AD palestinasolidariteit.be

Volg ons ook op Facebook.        

Palestina Solidariteit kan alleen maar functioneren dankzij uw gulle gift. Schenk uw bijdrage op IBAN: BE64 5230 8014 8852; BIC: TRIOBE91. Giften zijn fiscaal aftrekbaar vanaf 40 euro.