Nieuwsbrief-51

REDACTIONEEL

WESTELIJKE JORDAANOEVER:

GAZA

ISRAËL

Gevangen

BDS

BELGIË

EUROPA

WERELD

LEES EENS EEN BOEK:

- Israël zegt geen sorry meer

PALESTINA SOLIDARITEIT

- Aan tafel voor Palestina

- Palestijnse dadels te koop

- Kalender


REDACTIONEEL

Op 19 juli keurde het Israëlische parlement de wet over de joodse natiestaat goed. Deze wet bepaalt dat Israël de natiestaat van het joodse volk is, met het eengemaakte Jeruzalem als hoofdstad. In Israël heeft nu alleen het joodse volk een recht op nationale zelfbeschikking. Dit exclusief recht wordt gekoppeld aan het Hebreeuws als enige officiële taal, terwijl het Arabisch nog slechts een taal is met een bijzonder statuut. De Palestijnen, 17 procent van de bevolking, worden niets eens vernoemd, terwijl de joodse kolonies (al dan niet in de bezette gebieden) van “nationale waarde” zijn en door de regering zullen worden bevorderd. Het principe van gelijke rechten voor alle burgers komt in de tekst niet voor. Ook het recht van de joden uit de hele wereld om zich waar dan ook in Israël te vestigen, wordt expliciet vastgelegd. Daarentegen wordt over de terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen met geen woord gesproken.

Deze wet bleef niet zonder reactie. De 130 000 Druzen die in Israël wonen, zijn niet te spreken over het feit dat hun taal, het Arabisch, in Israël geen officiële taal meer is. Ahmad Tibi, Palestijns lid en ondervoorzitter van het Israëlische parlement, schreef in de Franse krant Le Monde van 1 augustus dat deze wet officieel twee aparte systemen bekrachtigt. En hij voegt eraan toe dat Israël nu officieel een apartheidsregime geworden is, gegrondvest op de joodse suprematie. Ook de Israëlische pianist Daniel Barenboim is verontwaardigd. In een bijdrage in De Standaard van 25 juli schrijft hij: “We hebben nu een wet die bekrachtigt dat de Arabische bevolking tweederangsburgers zijn. Daaruit kun je alleen besluiten dat dit zonder meer om een vorm van apartheid gaat.” In België distantieerde de Union des Juist Progressives de Belgique zich van de joodse natie-wet in een persbericht van 20 juli getiteld “Israël n' est pas notre état” (Israël is niet onze staat). Broederlijk Delen nam afstand van deze wet bij monde van beleidsmedewerker Jolie Goditiabois in een opiniestuk “Israël is geen democratie meer” verschenen in het weekblad Knack van 28 juli. Ze verklaart onder andere: “Racisme en discriminatie liggen nu vast in de grondwet”.

Terecht schrijft de Nederlandse journalist Derk Walters in zijn boek “Israël zegt geen sorry meer” dat Israël sinds het aantreden van de Amerikaanse president Trump zich meer dan ooit zelfverzekerd voelt, ook onder meer door het uitblijven van internationale druk: “Israël schaamt zich niet meer. Niet voor de bezetting, niet voor het afknijpen van mensenrechtenorganisaties en niet voor religieus geïnspireerde aanspraken op het land... Israël kan zo vaak het internationaal recht schenden als het wil, doordat er nooit serieuze maatregelen zijn. Geen boycot, geen visumplicht, geen uitsluiting van internationale organisaties.

En dan is er nog de beslissing van Trump van 31 augustus waarbij de Verenigde Staten hun financiële bijdrage, zo'n 365 miljoen dollar par jaar, aan de UNRWA, het VN-agentschap voor de Palestijnse vluchtelingen, volledig stopzet. Wellicht wil de VS hiermee het recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen als onderhandelingsthema schrappen, zoals het probleem van Jeruzalem als hoofdstad van Israël door de beslissing van de verhuis van de Amerikaanse ambassade ook niet meer ter discussie zal worden gesteld. Ook het feit dat de Verenigde Staten niet meer protesteren tegen de uitbreiding van de Israëlische kolonies in de bezette gebieden laat vermoeden dat ze zich niet tegen de Israëlische annexatie van deze kolonies zullen verzetten.

Reden te meer om de strijd voor het Palestijnse volk voort te zetten. Wij nodigen jullie alvast uit op het solidariteitsetentje van Palestina Solidariteit op zaterdag 22 september in Gent.

Het redactieteam                                                                  Brussel 4 september 2018


Vernieling van watervoorziening

https://pbs.twimg.com/media/DhWfbqZWkAE7ErJ.jpg

Op donderdag 5 juli kwam het Israëlische leger in het dorp Bardala om de waterleiding in beslag te nemen, waardoor 20% van de boeren zonder water kwamen te zitten. Het dorp dat hoofdzakelijk leeft van de landbouw, was bezig zich voor te bereiden op de oogst van guava, fruit en groenten. De Israëlische aanval kwam op een kritiek moment.

Het is niet de eerste keer dat Israël zich bewust richt op de watervoorziening van Bardala. Twee maanden daarvoor kwam het Israëlische leger eveneens om waterpijpen in beslag te nemen en twee boeren te arresteren. De Israëlische bezettingsmacht maakt op deze manier het leven van Palestijnen in de Jordaan vallei onmogelijk.

Bardala ligt in de C-zone, die volledig onder Israëlische controle is. Palestijnen krijgen daar geen vergunning om nutsvoorzieningen te bouwen. Boeren kunnen dus niet legaal aan irrigatiesystemen werken, hoewel er water genoeg is in de Jordaanvallei.

Volgens schattingen gebruiken de Israëlische settlers 7 keer zoveel water als de 60 000 Palestijnen in hetzelfde gebied.

http://jordanvalleysolidarity.org/news/occupation-cuts-off-water-supply-20-bardala-farmers/

 

De militarisering van de Westelijke Jordaanoever

In het overigens liefelijke landschap ligt een militaire zone. De bewoners van Khirbet al-Malih moeten accepteren dat de Israëlische soldaten oefenen wanneer ze maar willen. De herders en hun families leven tussen het verkeer van militaire voertuigen, trailers die tanks vervoeren, laag overvliegende vliegtuigen en explosies.

Als het Israëlische leger een stuk land van bedoeïenen wil gebruiken, doen ze dat. Ze gebieden dan dat iedereen voor enkele dagen weg moet. De families pakken dan wat ze nodig hebben en nemen hun dieren mee. Als ze terugkeren zien ze dat hun gewassen vernield zijn. Soms worden Palestijnen gedood door explosieven die zijn blijven liggen. Sinds 2014 gaat dat om 3 gevallen.

https://electronicintifada.net/sites/default/files/styles/original_800w/public/2018-07/almalih_007.jpg?itok=wLpfNAqV&timestamp=1531851260

Khadir Brahim moest zijn land verlaten omdat het Israëlische leger het gebied opeiste. Hij vertrok met zijn geiten en schapen. ‘Als iemand besluit in zijn huis te blijven, wordt hij door soldaten er fysiek uitgesmeten. Ze slaan je als ze willen. Een keer schoten ze een kameel dood’.

Mahyoub al-Meer is herder. Hij leeft op het land van zijn grootvader. Hij kan met papieren bewijzen dat het land van hem is. Maar onder de militaire bezetting is niemand zeker van zijn eigendom. ‘Elke dag is er het leger, de kolonisten en de oefeningen. Iedere dag hebben wij problemen’.

Ezra Nawi is een Israëlische mensenrechtenactivist. Hij zegt: ‘Het doel van Israël in de Jordaanvallei is hetzelfde als in de heuvels ten zuiden van Hebron en het gebied ten oosten van Jeruzalem. Ze willen dat de Palestijnen hun land verlaten. Je hebt de politie, het leger en de inlichtingendiensten. Ze hebben allemaal hetzelfde doel. Ze knijpen de keel van de Palestijnen dicht.’

https://electronicintifada.net/content/between-israels-bullets-and-bulldozers/24996 

 

En de kolonist, hij bouwde voort

Op 22 augustus heeft Israël de bouwplannen voor meer dan 1000 woningen voor kolonisten in de bezette Westelijke Jordaanoever goedgekeurd. 370 woningen zullen gebouwd worden in de kolonie van Adam nabij Ramallah. Sinds Donald Trump begin 2017 Amerikaans president is geworden, zit de bouw van kolonistenwoningen in de lift. Tijdens die periode heeft de Israëlische regering de bouw van meer dan 15 000 woningen in de Westelijke Jordaanoever goedgekeurd (Le Soir, 23.8.2018, p. 12).

 

Khan al-Ahmar ernstig bedreigd met sloop Al Khan Al Ahmar is een bedoeïenendorp met 173 inwoners (21 families) onder wie heel wat minderjarigen. Er staat een moskee en een school met ongeveer 165 leerlingen van zes tot vijftien jaar, ook leerlingen uit andere bedoeïenendorpen. Het dorp wordt bedreigd door de uitbreiding van vier Israëlische kolonies. De voornaamste heet Ma'ale Adoemim met bijna
40 000 inwoners. Het dorp bevindt zich ten oosten van Jeruzalem in het strategische gebied E1 dat de Westelijke Jordaanoever in een noordelijke en zuidelijke helft verdeelt.

Op 3 juli presenteerde het Israëlische leger een vordering tot uithuiszetting aan de bewoners. Op 5 juli stapten de bewoners naar het Israëlische hooggerechtshof om de sloop van hun dorp te laten stilleggen. Maar op 5 september gaf het hooggerechtshof aan Israël de toelating voor de vernietiging van het dorp binnen de zeven dagen (De Morgen, 6.9.2018, p. 9 en https://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-45420915).

 

Ahed Tamini is geen vijand van het Joodse volk

https://www.demorgen.be/opinie/ahed-tamimi-is-geen-vijand-van-het-joodse-volk-b9887a06/

Ludo Abicht – 30.07.18 – ingekorte versie

Ahed Tamimi, de Palestijnse tiener die bijna acht maanden in de gevangenis doorbracht omdat ze twee Israëlische soldaten had geslagen, is dus vrijgelaten. Iedere vrijdag protesteerde het meisje uit Nabi Saleh op de Westelijke Jordaanoever met haar familieleden en dorpsgenoten tegen de Israëlische bezetting van haar land. Ahed wist dat hun betoging af en toe door buitenlandse journalisten werd gefilmd, en ze geloofde samen met haar vader dat dat een goede zaak voor de Palestijnen was. Ze was ook al jaren bekend bij de Israëlische staatsveiligheid, die haar afwisselend van provocatie en/of terrorisme beschuldigde.

Toen ze vernam dat een van haar neefjes door de soldaten in het hoofd geschoten was, sloeg haar verbale woede om in schoppen en slaan, geweld dus. Toegegeven dat dat provocatief gedrag was, maar hoe noem je dan de bouw van een Israëlische nederzetting op het grondgebied van het dorp, de confiscatie van de belangrijkste bron en het indrukwekkende optreden van de soldaten tegen een protestbetoging?

Terrorisme is volgens alle beschaafde woordenboeken nog heel wat anders dan het schoppen en slaan van een tienermeisje. Toch werd ze veroordeeld als een volwassene, die overigens terecht deelnam aan de betogingen en heel begrijpelijk reageerde op het nieuws van de moord op haar neef.

De veroordeling en de gevangenisstraf van Ahed Tamimi zijn geen goede zaak voor de regering van Netanyahu, want hoe leg je aan de wereld uit dat je alleen met repressie op dergelijke acties kunt reageren? Wat de laatste maanden in Gaza gebeurd is en wat tieners als Ahed doen, valt onder geen beding onder 'terrorisme'.

Protest is ook zowat de enige optie die de Palestijnen overblijft, nu ze allang begrepen hebben dat ze niet of heel weinig op het ingrijpen van internationale organisaties zoals de VN of de Europese Unie kunnen rekenen, dat bijna alle plechtige resoluties over hun rechten genegeerd worden en dat de gewapende strijd alleen maar een aanleiding voor Israël is om ongenadig terug te slaan, zoals ze de laatste decennia hebben ervaren.

De manier waarop Ahed Tamimi behandeld werd, is bovendien slecht nieuws voor Israël, want nu het al lang comfortabel de strijd op economisch, politiek en diplomatiek vlak gewonnen heeft, blijft zijn enige zwakke plek het morele imago, dat aan het begin van de staatsvorming waarschijnlijk zijn belangrijkste troef was.

Het beroep dat de jonge staat deed op de solidariteit van de Europese landen en ten slotte de hele niet-Arabische wereld was inderdaad gerechtvaardigd. Maar solidariteit en rechtvaardigheid kunnen per definitie niet partieel of partijdig in de praktijk worden toegepast, en daar wringt volgens mij en de talrijke Israëlische en Joodse vredesorganisaties overal ter wereld het schoentje.

In deze zin past een figuur als de jonge Ahed Tamimi in het rijtje van mensen die de moed hebben opgebracht om zich tegen onrecht te verzetten en daardoor als uitermate geschikte geprekspartner kunnen optreden om een einde te maken aan een conflict over land, water en mensenrechten dat al sinds het begin van de twintigste eeuw de relatie tussen Joden en Arabieren vergiftigt.

Anders gezegd: Ahed Tamimi is geen vijand van het Joodse volk, maar een van de dragers van hoop in bijzonder duistere tijden.

Lees ook:

https://www.demorgen.be/buitenland/-het-verzet-gaat-door-palestijnse-tiener-die-in-cel-zat-omdat-ze-israelische-soldaten-sloeg-is-vrij-bc8b3282/

http://nieuwsnl.org/wereld/2018/07/30/286461-ahed-tamimi-is-geen-vijand-van-het-joodse-volk.html


Gaza wordt gewurgd

Gaza wordt stilaan onleefbaar door de Israëlische blokkade. Er is zelden stroom, er is nauwelijks drinkbaar water en de blokkade wordt nog strenger. Waarom reageert niemand?

Alison Martin is de verantwoordelijke voor beleids- en campagnewerk voor Oxfam in bezet Palestijns gebied en Israël.

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180819_03673007 - ingekorte versie

In juli kondigde de Israëlische regering aan de blokkade nog strenger te zullen maken. Het land zou de belangrijkste commerciële oversteek naar Gaza sluiten, de invoer van brandstof en gas – inclusief die voor VN-noodvoorraden – tegenhouden en vitale constructies die gefinancierd zijn door internationale donoren stopzetten.

Volgens het Israëlische leger werden de maatregelen opgelegd aan groepen en individuen die brandende vliegers naar Israël oplieten. Laat het duidelijk zijn: alle geweld tegen burgers aan beide kanten, zowel het neerschieten van Palestijnse burgers door Israëlische sluipschutters, het afvuren van raketten als de brandende vliegers en ballonnen vanuit Gaza, moet worden veroordeeld. Zowel Palestijnen als Israëli’s verdienen het om in vrede en waardigheid te leven, zonder angst voor geweld of onderdrukking. Maar de Israëlische maatregelen in Gaza straffen alle burgers van Gaza, die vaak niets hebben gedaan om dat te verdienen.

Brandstoftoevoer verbieden heeft gevaarlijke gevolgen. In de Gazastrook wordt geïmporteerde brandstof gebruikt om het chronische gebrek aan elektriciteit te compenseren. Gemiddeld krijgen huishoudens in Gaza tot 4 uur elektriciteit per dag. Brandstof importeren is cruciaal om de generatoren te voeden die woningen, bedrijven en ziekenhuizen van stroom voorzien.

Ook de toegang tot drinkwater wordt sterk beperkt. Bijna al het water in Gaza is ondrinkbaar, bijna een kwart van de bevolking is niet aangesloten op een rioolstelsel; een resultaat van vijftig jaar Israëlische bezetting en voortdurende conflicten.

De strengere blokkade betekent dat boeren hun producten niet kunnen exporteren. Ook het aantal toegestane zeemijlen waarbinnen de vissers in Gaza mogen vissen, werd ingeperkt. De vissers die verder de zee op gaan, worden gearresteerd en al hun materiaal wordt in beslag genomen.

Al voor de recente aankondigingen was de situatie in Gaza erbarmelijk. Meer dan de helft van de bevolking van de Gazastrook leeft onder de armoedegrens. Een miljoen onder hen heeft niet genoeg voedsel om het hele gezin te voeden. Ook de economische situatie gaat alleen maar achteruit. De werkloosheidsgraad is met 49 procent ontstellend hoog. Bij de vrouwen bedraagt die zelfs 71 procent.

Kan het iemand wat schelen? Misschien, maar er wordt alleszins te weinig gedaan om de Israëlische regering verantwoordelijk te stellen voor de escalerende humanitaire catastrofe in Gaza.

De blokkade verhindert de import van materiaal in Gaza, zelfs via het Gaza Reconstructie Mechanisme (GRM) dat gefinancierd wordt door internationale fondsen. Het VK, Duitsland, Nederland, Noorwegen en Australië financieren dit mechanisme. Maar ze wijzen Israël onvoldoende op zijn verantwoordelijkheden en slagen er niet in Israël aan te zetten om de wederopbouw en de economische ontwikkeling toe te laten die nodig zijn om Gaza uit zijn kritieke situatie te bevrijden.

Andere projecten, gerelateerd aan drinkwater, gezondheid en sanitaire voorzieningen, die samen tientallen miljoenen dollars kosten en die gefinancierd worden door internationale donoren, worden momenteel geblokkeerd door de beperkingen die de Israëlische regering oplegt.

Wat kunnen we doen? Veel. Als u miljoenen dollars zou betalen om infrastructuur te bouwen en te helpen, zou u er dan niet alles aan doen om ervoor te zorgen dat die infrastructuur er ook daadwerkelijk komt?

Straffeloosheid is een belangrijk obstakel voor het economisch herstel van Gaza. Zonder de Israëlische autoriteiten te dwingen hun verantwoordelijkheid te nemen en zonder effectieve druk uit te oefenen om de wederopbouw en economische ontwikkeling mogelijk te maken, is er weinig hoop op vooruitgang of gerechtigheid voor de Palestijnen in Gaza.

Het is daarom zo belangrijk onmiddellijke actie van de Israëlische autoriteiten te eisen.

 

Bij de dood van Rozan al-Najjar

Het trieste saldo van de zes weken durende Mars van de terugkeer aan de grens van Gaza is 168 doden (13 augustus). Meer dan 4000 mensen moesten verzorgd worden vanwege kogelwonden en in 68 gevallen waren amputaties nodig.

Het schieten op ongewapende burgers heeft veel verontwaardiging gewekt in de internationale gemeenschap.

Hieronder gaan we nog wat nader in op de dood van de twintigjarige Rozan al-Najjar op 1 juni.

https://electronicintifada.net/sites/default/files/styles/original_800w/public/2018-06/180525-khan-younis-protester.jpg?itok=8zy2s7Q8&timestamp=1527973890De foto toont Rozan op 25 mei terwijl ze een gewonde probeert te evacueren. Aan haar kleding is duidelijk te zien dat ze werkt als paramedische kracht.

Op het fatale moment van 1 juni liep Rami Abu Jazar als paramedische vrijwilliger op met Rozan om twee jongeren te helpen die flauwgevallen waren.

Rami verklaart: ‘We hielden onze handen omhoog om de soldaten niet ongerust te maken. We droegen medische kleding met eerste hulp symbolen. De soldaten begonnen te schieten vanuit hun jeeps. Rozan en Rasha hapten naar lucht. Ik vroeg Mahmoud om voor Rozan te zorgen. Ik ontfermde mij over Rasha. Toen gingen we weg van het hek en droegen de twee jongens over. Toen we ons beter begonnen te voelen gingen we richting de demonstranten. We stonden ongeveer 10 meter bij hen vandaan, dat is 25 meter van het hek, toen we zagen dat twee soldaten uit hun jeep stapten. Ze knielden en richtten in sluipschuttershouding hun geweren op ons. Rozan, Rasha en ik waren aan het praten. Plotseling schoten ze twee keer met scherp. Ik zag Rozan wijzen naar haar rug en naar beneden vallen … Rozan was al bewusteloos toen ze in de ambulance werd gebracht. Na dertig minuten reanimatie werd ze doodverklaard.’

De woordvoerder van het Israëlische leger verklaarde eerst dat de soldaten niet hadden geschoten. Later zei hij dat Rozan getroffen kon zijn door een weerkaatste kogel. Tenslotte beschuldigde hij Rozan ervan een menselijk schild te willen zijn voor de opstandelingen.

Het onderzoek van B’Tselem maakt duidelijk dat Rozan 25 meter van het hek stond, herkenbaar was aan medische kleding en voor niemand een gevaar vormde.

De moord op Rozan is een direct gevolg van de open-vuur-politiek, die er al was toen de protesten begonnen. Het afwijzen van verantwoordelijkheid voor de dood van Rozan Al-Najjar moet niet opgevat worden als een vorm van informatie, maar veeleer als een poging de schade aan het imago van Israël te beperken door het verbergen en witwassen van feiten. Dit is een vorm van propaganda die ver af staat van de werkelijkheid dat Israël onverschillig blijft bij het doden van Palestijnen. De enige opzet is dat Israël wil verzekeren dat niemand verantwoordelijk gesteld kan worden voor de dood van Palestijnse burgers.

https://www.btselem.org/press_releases/20180718_paramedic_rozan_a_najar_killed_by_deliberate_fire

 

Een nieuwe generatie verminkten en kreupelen

Sinds 30 maart zijn er in de Gazastrook aan de grens met Israël 168 deelnemers aan de Marsen van de Terugkeer door scherpschutters van het Israëlische leger doodgeschoten, onder wie een jongen van twaalf jaar. Ook werden meer dan 4000 betogers zwaargewond. Bij 58 betogers moesten benen of andere ledematen worden afgezet.

Alaa al-Dali woont in Rafah. Hij is 21 jaar en werkt in de bouwsector. Als tweede beste Palestijnse wielrenner werd hij geselecteerd voor de Aziatische spelen. Maar zijn werk en zijn sportieve selectie mag hij voorlopig vergeten. Begin april werd zijn rechterbeen tot boven zijn knie afgezet.

Op 30 maart begaf hij zich met zijn fiets naar Rafah voor de eerste mars van de terugkeer. Hij wou er journalisten ontmoeten om hen zijn verhaal te vertellen. Hij had al enkele wielerwedstrijden gemist omdat hij geen vergunning van Israël bekomen had. Hij hoopte aldus druk op de Israëlische overheid uit te oefenen met het oog op zijn deelname aan de Aziatische spelen. Maar helaas kon hij die dag in Rafah geen enkele reporter ontmoeten.

Op 250 meter van het prikkeldraad stond hij midden in een zwarte rookwolk van brandende banden toen er opeens een schot weerklonk. Hij was zwaargewond aan zijn rechterbeen. 12 centimeter van zijn been hing er los aan. Om humanitaire redenen liet de Israëlische autoriteit toe dat hij naar Ramalah op de Westelijke Jordaanoever werd overgebracht. Als hij terug op de fiets wil, zal hij een prothese moeten hebben. Op internet heeft hij gezien dat een sportprothese 15 000 euro kost. Hij laat zich hierdoor niet ontmoedigen en is al actief op zoek naar een sponsor.

Bron: Guillaume Gendrion, Gaza génération estropiés, Libération, 21.8.2018, p. 2-5 en https://www.pressreader.com/france/lib%C3%A9ration/20180821/281479277264860.

 

Israël legt cultuurcentrum in as

Op 9 augustus bombardeerde de Israëlische luchtmacht het Al Mishal Cultural Center. In dit theater vonden dansoptredens en filmvoorstellingen plaats. De kinderen konden er de traditionele Dabke-dans aanleren. Volgens het Israëlische leger gebruikte de Hamaspartij het gebouw als kantoor.

Als eerbetoon aan en protest tegen de vernietiging hebben Palestijnse muzikanten op het puin een concert gegeven (De Standaard, 11.8.2018, p. 31 en https://www.theguardian.com/stage/2018/aug/22/our-memories-have-vanished-the-palestinian-theatre-destroyed-in-a-bomb-strike).

 

Israëlische aanval op de Freedom Flotilla

Op 15 mei vertrok vanuit de Zweedse haven Göteborg de Freedom Flotilla naar de Gazastrook. Op 29 juli werd het Noorse schip Al-Awada geënterd door de Israëlische marine.

Yonatan Shapira schreef over de bezetting van het schip Al-Awda: Zoals de woordvoerder van het Israëlische leger (IDF) zei: “De bezetting van het Al-Awda schip vond plaats zonder geweld en zonder uitzonderlijke gebeurtenissen”. En inderdaad, alles was zoals gewoonlijk: Herman, de kapitein, werd met zijn hoofd keer op keer tegen de muur geslagen, terwijl ze ermee dreigden hem mee te nemen naar de buik van het schip om hem af te maken wanneer niemand kijkt. En een vuist in het gezicht van Arne Birge, de oude mecanicien. En de beste traditie: elektrische schokken. Deze keer droegen we reddingsvesten van het type dat de borst goed bedekt. Maar geen zorg, de dappere strijders van de marine stoottroepen vuurden dan schokpijltjes af naar het hoofd van Charlie, de eerste officier. En meer elektrische schokken voor Juergen, de kok, en voor de 60-jarige Mike, voorzitter van een vakbond en militant voor de rechten van de mens uit Nieuw-Zeeland. Maar tegelijk werd alles gedaan met een soort zorg en tederheid. Zoals in een vreemd toneelstuk, soldaten (mannen en vrouwen) met wapens en vesten volgepakt met munitie en persoonlijke camera’s, maar met witte hemden waarop de nationale vlag in een glanzend blauwe kleur is geborduurd en met witte maskers op hun gezicht. De vorige keer was alles zwart. En laten we niet vergeten: Als we vissers of kinderen uit Gaza waren geweest, die dichterbij het hek waren gekomen, zouden ze gewoon een kogel in elk van onze hoofden hebben geschoten en klaar. De afdeling advocatuur van het leger heeft bevestigd, dat een onderzoek niet nodig is.

Bron: http://www.al-safsaf.com/violence-of-attack-on-al-awda-ship-clearer-mazin-qumsiyeh/


Vernielingen

https://icahd.org/wp-content/uploads/sites/1/2018/08/Araqeeb_Demolished604-1024x766.jpg

In de maand juli van dit jaar werden in de Westelijke Jordaanoever en Jeruzalem 97 mensen gedwongen zich elders te vestigen. In Israël zelf werden 11 huizen in Palestijnse plaatsen vernietigd, waardoor tientallen mensen dakloos werden. In de Naqab woestijn werd de plaats Al Araquib voor de 131ste keer vernietigd.

Al de vernietigingen en confiscaties werden gerechtvaardigd met het ontbreken van een door Israël uitgegeven bouwvergunning. De meeste van de vernietigde structuren hadden een agrarische of commerciële functie.

https://icahd.org/2018/08/04/demolition-and-displacement-report-july-2018/

 

Joodse natie-wet

Op 19 juli 2018 keurde het Israëlische parlement een wet goed die Israël definieert als een natiestaat voor Joden. De wet stelt dat Israël ‘het historische thuisland is van het Joodse volk’ en geeft de Joden ‘een exclusief zelfbeschikkingsrecht’. Arabisch is niet langer een officiële taal naast het Hebreeuws. In de plaats krijgt het Arabisch binnen institutionele middens een speciale status. Jeruzalem wordt genoemd als enige en ondeelbare hoofdstad.

Hier volgen 2 opiniestukken over deze omstreden wet.

Israël is geen democratie meer

Jolie Goditiabois, 28.07.2018, beleidsmedewerker Israël en Palestina bij Broederlijk Delen – ingekorte versie

http://m.knack.be/nieuws/wereld/israel-is-geen-democratie-meer/article-opinion-1177031.html

Vorige week zeiden we voorgoed vaarwel aan de illusie dat Israël een democratie is. Racisme en discriminatie liggen nu vast in de grondwet. Een slag in het gezicht van progressieve Israëli's die wel in democratie geloven. Maar vooral in dat van de Palestijnse burgers, die 20 procent van de Israëlische bevolking uitmaken.

'Dit is een beslissend moment in de annalen van het Zionisme en in de geschiedenis van de Staat Israël,' sprak premier Netanyahu. Dat hij daarbij weerwind kreeg van de Israëlische president himself, talrijke Joods-Amerikaanse organisaties en de Europese Unie kon hem niet deren. Met de verkiezingen in zicht, en in de schaduw van de corruptieschandalen die hem boven het hoofd hangen, wilde hij deze medaille kunnen opspelden.

De facto is Israël al zeventig jaar een Joodse staat. Maar de nieuwe wet legt dat nu ook vast in de grondwet. 'Door de soevereiniteit en het recht op democratische zelfbeschikking enkel bij het Joodse volk te leggen, legitimeert Israël discriminatie op grondwettelijk niveau,' zegt Hassan Jabareen, directeur van mensenrechtenorganisatie Adalah. De bestaande sociale hiërarchie wordt verankerd in de grondwet en de anderhalf miljoen Palestijnse burgers zijn vanaf nu ook officieel tweederangsburgers. Discriminatie op het vlak van planning en huisvesting zal enkel toenemen, en het Arabisch is zelfs niet langer een officiële taal.

Dubbel slecht nieuws voor de Palestijnen. De wet heeft het immers ook over een 'land van Israël' waarin 'de staat Israël gesticht werd'. De makers van deze suggestieve wet willen Joodse vestiging stimuleren in een 'Eretz Yisrael', een 'Groter Israël' dat reikt van de Middellandse Zee tot aan de rivier Jordaan.

De vraag is al lang niet meer of Israël de Westoever zal annexeren, dan wel wanneer en welke delen ervan. Sinds het aantreden van president Donald Trump drijft Israël de bouw en uitbreiding van nederzettingen op de spits. Bovendien tonen de meeste leden van de meerderheidspartijen nu ook de politieke wil om via wetten te verankeren waar Israël al enkele decennia de fundering voor legt: Israëlische soevereiniteit over de Westoever.

Welke status Israël zal geven aan de bijna drie miljoen Palestijnen op de Westoever, blijft gissen. Maar een wet die stelt dat enkel het Joodse volk recht op zelfbeschikking heeft, voorspelt weinig goeds.

Toch brengt de goedkeuring van de wet ook goed nieuws. Israël legt nu eindelijk alle kaarten op tafel. De wet brengt op onverholen wijze de discriminatie aan het licht die Palestijnse burgers van Israël al zeventig jaar ondergaan.

En de bravoure waarmee Israël de laatste maskers afgooit is opmerkelijk. Het land schaamt zich niet langer voor de bezetting, en toont zich openlijk bereid om delen van de Westoever te annexeren. Met de goedkeuring van de natiestaat-wet zeggen we nu ook voorgoed vaarwel aan de illusie dat Israël binnen de grenzen van de Groene Lijn een democratie is. Om een Joodse natiestaat van de rivier tot de zee verwezenlijkt te zien, zal Israël nog meer van deze wetten moeten doorvoeren. Zal de internationale gemeenschap ook dan de ogen blijven sluiten?

 

Beschaamd dat ik Israëli ben

Daniel Barenboim, Israëlische pianist en dirigent. Medestichter en dirigent van het West-Eastern Divan Orchestra, bestaande uit jonge Israëlische en Palestijnse muzikanten.

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180724_03630544 - ingekorte versie

Een nieuwe Israëlische wet maakt officieel tweederangsburgers van de Arabische Israëli’s. Daniel Barenboim heeft daar een woord voor: apartheid. Dat staat ver af van wat de stichters van Israël voor ogen hadden.

In 2004 hield ik een toespraak in het Israëlische parlement over de onafhankelijkheidsverklaring van de staat Israël. Die noemde ik toen ‘een bron van inspiratie om te kunnen geloven in idealen die ons van Joden tot Israëli’s maakten’. In dat document werd het volgende engagement uitgedrukt: ‘De staat Israël zal zich toeleggen op de ontwikkeling van dit land opdat al zijn bewoners er beter van kunnen worden; hij zal gefundeerd zijn op de principes vrijheid, rechtvaardigheid en vrede, daarin geïnspireerd door de inzichten van de profeten van Israël; hij zal de volledig gelijke sociale en politieke rechten verzekeren van al zijn burgers, ongeacht verschillen in geloof, ras of geslacht; hij zal instaan voor de vrijheid van godsdienst, geweten, taal, onderwijs en cultuur.’

Zeventig jaar later heeft de Israëlische regering een wet goedgekeurd die dat gelijkheidsprincipe en die universele waarden vervangt door nationalisme en racisme. Volgens deze wet hebben voortaan alleen de Joden recht op zelfbeschikking in Israël.

Het maakt me diepbedroefd dat ik vandaag dezelfde vragen moet stellen die ik veertien jaar geleden in de Knesset formuleerde: kunnen we blind blijven voor de onaanvaardbare kloof tussen wat de onafhankelijkheidsverklaring beloofde en wat vandaag de werkelijkheid is in Israël?

Een ander volk bezetten en overheersen, strookt dat met die onafhankelijkheidsverklaring? Hoe zinvol is onafhankelijkheid voor iemand als die ten koste gaat van de fundamentele rechten van iemand anders? Kan het Joodse volk, dat een lange geschiedenis kent van aanhoudend lijden en meedogenloze vervolging, zichzelf toestaan dat het onverschillig is voor de rechten en het lijden van een naburig volk? Kan de staat Israël vastklampen aan de onrealistische droom om dit conflict te beëindigen met ideologische hardnekkigheid en niet door een pragmatische en humane uitweg te zoeken die gebaseerd is op sociale rechtvaardigheid?

Ik blijf ervan overtuigd dat ondanks alle moeilijkheden, zowel objectieve als subjectieve, de toekomst van Israël en zijn plaats in de groep van verlichte naties zullen afhangen van ons vermogen om de belofte van de stichters waar te maken, zoals zij die vastlegden in de Israëlische onafhankelijkheidsverklaring.

Helaas is er sinds 2004 niet echt iets veranderd. Sterker, we hebben nu een wet die bekrachtigt dat de Arabische bevolking tweederangsburgers zijn. Daaruit kun je alleen besluiten dat dit zonder meer om een vorm van apartheid gaat. Ik geloof niet dat het Joodse volk twintig eeuwen heeft geleefd, vervolging heeft doorstaan en eindeloze wreedheden heeft ondergaan om zelf een onderdrukker te worden die anderen wreed behandelt. Maar dat is precies wat met deze nieuwe wet gebeurt. Daarom schaam ik me vandaag dat ik een Israëli ben.

 

Kritische joden worden uren ondervraagd

Wanneer Simone Zimmerman begin augustus zich aan de pascontrole van de luchthaven in Tel Aviv meldt, wordt ze op verzoek van de Israëlische veiligheidsdienst Shabak drie uur ondervraagd: Wat denkt u over de eerste minister? Gaat u naar betogingen in de Palestijnse gebieden? Ook de inhoud van haar mobiele telefoon wordt onderzocht. Zimmermann is een linkse Amerikaanse jodin en medestichtster van “If not now”, een groep die gekant is tegen de bezetting.

Moriel Rothman-Zecher, een Israëlische schrijver die in Amerika woont, werd eind juli verschillende uren in de luchthaven Ben Gurion ondervraagd over zijn banden met linkse Israëlische organisaties zoals “Breaking the Silence”. Diezelfde maand werd ook de joods-Amerikaanse filantroop Meyer Koplow ondervraagd nadat een exemplaar van “Deze week in Palestina” in zijn bagage werd ontdekt. Ook Peter Beinaert, een joods-Amerikaanse kritische editor bij CNN werd in de luchthaven Ben Gurion ondervraagd. Eén van de vragen was: Bent u betrokken bij gewelddadige anti-Israëlische groepen?

Tot nu toe werden vooral Palestijnen en personen met een Arabische naam langdurig in de Israëlische luchthaven ondervraagd. Ook voorstanders van de boycot worden terug op het vliegtuig gezet. In 2017 gebeurde dit minstens 250 maal. 

Het ondervragen van kritische joden is een nieuwe vorm van pesterij om hen bang te maken, zodat ze niet meer naar Israël durven komen, aan geen acties tegen de Israëlische regering willen deelnemen of geen contact meer leggen met Palestijnen (Le Soir, 23.8.2018, p. 12).

 

Israëlische wapens bij rechtse extremisten in de Oekraïne

Het extreemrechtse Azov Bataljon in de Oekraïne verspreidt foto’s waarop hun strijders uitgerust zijn met Israëlische wapens. Het Azov Bataljon is fel anti-Russisch en expliciet racistisch. De oprichter van Biletsky wil ‘het vermengen van rassen’ verbieden en plechtig beloofd ‘de eer van het witte ras’ herstellen. De VN en Human Rights Watch hebben het Azov Bataljon in rapporten beschuldigd van oorlogsmisdaden tegen pro-Russische separatisten, zoals marteling, seksueel geweld en het bestoken van burgerdoelen.

Azov wordt nu bestuurd door de Oekraïense minister van binnenlandse zaken Arsen Avakov.

In mei 2017 was er een ontmoeting tussen de Israëlische minister van defensie Lieberman en de eerste minister van de Oekraïne Groysman over intensievere samenwerking.

https://electronicintifada.net/content/israel-arming-neo-nazis-ukraine/24876

 

Betoging tegen Afrikaanse vluchtelingen in Tel Aviv

Op 29 augustus was er in de Israëlische hoofdstad Tel Aviv een betoging tegen de aanwezigheid van 35 000 zwart Afrikaanse niet joodse vluchtelingen in Israël. Het betreft vooral zogenaamde “infiltranten” uit Soedan (met name Darfur) en Eritrea die met name in de armere wijk “klein Afrika” rond het Lewinsky-park in het zuiden van Tel Aviv verblijven. Een van de initiatiefnemende organisaties van het protest is de Beweging voor de bevrijding van Zuid-Tel Aviv.

Op 3 januari liet de Israëlische regering weten dat de zwarte Afrikaanse vluchtelingen nog voor april Israël moeten verlaten. Het betreft vooral vluchtelingen uit Soedan en Eritrea. Volgens eerste minister Netanyahu vormen deze een bedreiging voor het joodse karakter van de staat Israël. Als eerste maatregel had hij langs de grens met Egypte een “afscheidingshek” van 200 km laten optrekken. Een tweede maatregel was de bouw van een detentiecentrum in de Negev-woestijn dichtbij de Egyptische grens. Dit complex kan 8000 vluchtelingen opvangen.

Netanyahu onderhandelde ook met de VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR om zo'n
16 000 vluchtelingen elders aan onderdak te helpen, mits de anderen een verblijfsvergunning in Israël zouden bekomen. Het compromis werd evenwel verworpen door de Israëlische regering (De Volkskrant, 30.8.2018, p. 12 en https://www.demorgen.be/buitenland/loze-belofte-over-uitzetten-afrikanen-achtervolgt-israelische-premier-netanyahu-b2fb1bcd/).

Lees ook:

https://www.demorgen.be/buitenland/vluchtelingen-in-israel-mogen-kiezen-ticket-naar-huis-of-gevangenis-be616de7/

Uri Avneri, van zionist tot antizionist

Op 20 augustus overleed in Tel Aviv de Israëlische Uri Averni op de leeftijd van 94 jaar. Zijn echte naam was Helmuth Ostermann. Hij werd op 10 september 1923 geboren in Duitsland. In 1933, toen Hitler aan de macht kwam, emigreerde zijn familie naar het Brits mandaatgebied Palestina. Op vijftienjarige leeftijd sloot hij zich aan bij de joodse militie Irgoen die onder andere op 22 juli 1946 een bomaanslag tegen het hotel King David in Jeruzalem pleegde en op 9 april 1948 betrokken was bij het bloedbad van het Palestijns dorp Deir Yassin. In 1948 vocht hij mee met de Haganah tegen de Palestijnen en de Arabische legers. Hij werd toen gewond en kwam tot het besef van het belang van vrede met de Arabische wereld en van de noodzaak om Palestijnen te helpen bij de uitbouw van een eigen staat.

In 1950 lanceerde hij het weekblad Haolam Hazeh (Deze Wereld). In 1965 werd hij verkozen als extreemlinks parlementslid. In 1968 schreef hij het boek “Israël zonder zionisten”. Tijdens de Israëlische invasie van Libanon, in 1982, ontmoette hij de PLO-leider Yasser Arafat in de Libanese hoofdstad Beiroet. In 1994 richtte hij de vredesbeweging Gush Shalom (de blok van de vrede) op en zette hij zich verder in voor de oprichting van een Palestijnse staat. In 2014 schreef hij zijn biografie. Hij schreef ook een wekelijkse kroniek op de website van Gush Shalom. In zijn laatste kroniek van 4 augustus (http://zope.gush-shalom.org/home/en/channels/avnery/1533310638) had hij heel wat kritiek op de joodse natiewet die op 19 juli door het Israëlische parlement werd goedgekeurd.  

10 ton post voor Palestijnen gedeblokkeerd

Op 13 augustus overhandigde Israël 10,50 ton briefwisseling aan de Palestijnse Autoriteit. Deze post bleef 10 jaar lang aan Jordaanse grens geblokkeerd. Met de steun van Jordanië bekwam de Palestijnse autoriteit dat Israël de hele massa post naar het sorteercentrum van Jericho voerde. Deze post werd vanuit het buitenland verstuurd. Zo werd bijvoorbeeld in 2015 een rolstoel geblokkeerd die vanuit Turkije bestemd was voor een persoon in de Gazastrook.

In 1999 had de UPU (Universal Postal Union) Palestina erkend als waarnemend land. De Palestijnse autoriteit had dus een landcode ontvangen: een brief vanuit het buitenland kreeg dus op de briefomslag de vermelding “Palestina” en niet meer “Westelijke Jordaanoever via Israël”.

In 2016 sloten Israël en de Palestijnse autoriteit een akkoord waarbij de Palestijnen van de Westelijke Jordaanoever hun buitenlandse briefwisseling vanuit Jordanië zouden ontvangen zonder Israël te hoeven passeren. Maar in de praktijk bleef het akkoord van 2016 dode letter. Alles bleef gecontroleerd worden door de Israëlische autoriteit die om “veiligheidsredenen” de toegang van sommige goederen tot de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook kan verbieden (Le Monde, 19.8.2018, p. 3).


 Khalida Jarrar

Khalida Jarrar werd op 2 juni 2017 gearresteerd en in administratieve detentie gehouden. Op 2 juli 2018 werd haar administratieve detentie verlengd. Administratieve detentie, gevangenschap zonder voorafgaand proces en zonder officiële beschuldiging, vindt in Israël op grote schaal plaats. Eind juni ging het om 446 gevangenen. Administratieve detentie is een directe schending van artikel 9 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM), waarin gesteld wordt dat niemand willekeurig mag worden vastgehouden. Ook in de Vierde Conventie van Genève staat duidelijk dat een beschuldigde recht heeft op een eerlijk proces, én om zich te verdedigen en in beroep te gaan.

Khalida Jarrar is een prominent lid van de Palestijnse gemeenschap. Ze is lid van de Palestijnse Wetgevende Raad in de bezette gebieden. Ze is een van de twee Palestijnse vertegenwoordigers in de Raad van Europa. Ze speelde een sleutelrol in de toetreding van Palestina bij het Internationaal Strafhof. Verder was ze 12 jaar directeur van Addameer, een Palestijnse organisatie die opkomt voor gevangenen. Sinds 1998 mag ze niet reizen naar het buitenland (een schending van artikel 13.2 van de UVRM).

Tot op de dag van vandaag is Khalida Jarrar nooit van een strafrechtelijk feit beschuldigd. Ze heeft een kwetsbare gezondheid.

Meer dan 200 organisaties afkomstig uit 20 landen roepen op tot de onmiddellijke vrijlating van Khalida Jarrar en tot stopzetting van de administratieve detentie.

Om te pleiten voor haar vrijlating kunt u schrijven naar:

Minister of Defense

Avigdor Liberman, Ministry of Defense, 37 Kaplan Street, Hakirya, Tel Aviv 61909, Israel

Fax: +972 73 323 3300 - Email: minister@mod.gov.il - Email: pniot@mod.gov.il

 

Prime Minister Benjamin Netanyahu

Prime Minister's Office, Jerusalem, 3 Kaplan St. Hakirya, 91950

Fax: +972-2-6496659 - Email: bnetanyahu@KNESSET.GOV.IL

Andere adressen vindt u hier:

http://www.addameer.org/news/administrative-detention-order-khalida-jarar-confirmed

https://en.wikipedia.org/wiki/Khalida_Jarrar

Mustapha Awad moet onmiddellijk vrij!

Op 19 juli werd de 36-jarige Belgische artiest van Palestijnse afkomst Mustapha Awad door de Israëlische autoriteiten gearresteerd aan de Jordaans-Palestijnse grens. Twee weken lang had hij geen advocaat. Pas op 8 augustus zag hij de Belgische consul, na 20 dagen ondervraging. Op 16 augustus verscheen hij voor de rechtbank, maar werd teruggestuurd naar een Israëlisch ondervragingscentrum. Begin september werd beslist om zijn voorlopige hechtenis te verlengen.

Mustapha Award werd in 1982 geboren in Ain el-Helweh, een Palestijns vluchtelingenkamp in Libanon. Op zijn twintigste kwam hij naar België en in 2016 verkreeg hij de Belgische nationaliteit.

Hij woont in Aalst en werkt in een autofabriek. Hij is medeoprichter van de dabkeh-dansgroep Raj'een (Palestijnse traditionele dansen) die in België en buitenland optreedt ter ondersteuning van het Palestijnse volk. Zo danste hij nog met zijn groep in april op een culturele avond georganiseerd door Palestina Solidariteit in Hasselt. Wellicht hebben de Israëlische politiediensten al deze informatie via facebook gevonden en is dit de reden van zijn aanhouding. Na een maand had Mustapha nog altijd geen toegang tot zijn dossier en had hij zelfs nog geen akte van inbeschuldigingstelling gekregen. Dikwijls worden de beslissingen genomen op basis van geheime dossiers. Mustapha Awad mag niet bellen vanuit de gevangenis en heeft dus geen contact met zijn advocate Joke Callewaert in België. Wel kreeg hij een pro-deoadvocaat toegewezen in Israël die ondertussen werd vervangen door een andere advocate gespecialiseerd in rechtszaken zoals die van Mustapha.

In Israël is het wettelijk toegestaan dat mensen onder “matige” fysieke druk en “niet-gewelddadige” psychologische druk ondervraagd worden[1]. Een van deze praktijken is het beroven van slaap. Zo zou Mustapaha Awad gedurende twintig opeenvolgende uren ondervraagd zijn waarbij drie teams van ondervragers elkaar afwisselden. Bovendien heeft hij gezondheidsproblemen zoals chronische rug- en nekpijn.

Op 18 augustus werd een petitie voor Mustapha Awad opgestart. Die werd al 1400 maal ondertekend, onder andere door meer dan 100 organisaties zoals Palestina Solidariteit. Hij kreeg ook de steun van de socialistische vakbond ABVV, van de Mouvement ouvrier chrétien (MOC) Charleroi-Thuin en van volksvertegenwoordigster Gwenaëlle Grovonius (PS).

Op 22 augustus werd een delegatie van het Free Mustapha Comité ontvangen op het Belgische Ministerie van Buitenlandse Zaken. De leden van de delegatie hebben er hun bezorgdheid geuit over de mensenrechtenschendingen (mensonterende behandeling, folterpraktijken, mishandelingen) die vaak door Israël bij ondervraging van gevangenen gepleegd worden. Mustapha zou minstens de mogelijkheid moeten hebben om naar zijn familie te bellen en zijn advocaten zouden inzage moeten krijgen in het dossier.

Mustapha Awad heeft altijd de mensenrechten verdedigd van de Palestijnen die onrechtvaardig zijn opgesloten. Nu is het tijd om zijn rechten te verdedigen. Onderteken de petitie voor zijn vrijlating: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfJWPi6YwxsPzOusEVnjURvZZkeVrQmqXT11naUitl7kSLvQA/viewform en volg de facebookpagina van het steuncomité: https://facebook.com/freemustapha.

Er is ook financiële steun nodig voor de juridische hulp die hij ontvangt. Je kan doneren op Free Mustapha: BE 96 736-050.44.38-05, BIC: KRED BE BB.

Je kan aan de parlementsleden van je streek vragen om onze minister van Buitenlandse Zaken hierover te interpelleren.


BDS

Lana Del Rey schrapt optreden in Israël

De Amerikaanse zangeres Lan Del Rey zal dan toch niet op 7 september optreden tijdens het Meteor Festival in de Israëlische hoofdstad Tel Aviv. Aanvankelijk verdedigde ze haar optreden. Op een kritische brief van de zanger Roger Waters (Pink Floyd) had ze geantwoord dat ze ook in de Palestijnse gebieden zou optreden. Ook de Palestinian Campaign for the Academic and Cultural Boycott of Israel (PACBI) had haar gevraagd om op haar beslissing terug te komen: “We betwijfelen dat je tijdens het apartheidsregime in Zuid-Afrika zou gespeeld hebben. Zo zouden ook artiesten moeten weigeren om op te treden in het Israëlische apartheidsbewind” (De Standaard, 21.8.2018, D7 en http://www.standaard.be/cnt/dmf20180820_03673771). De PACBI bedankte haar achteraf voor de opzegging van haar concert.

https://www.hln.be/de-krant/lana-del-rey-zegt-dan-toch-concert-in-israel-af~aa54d40d/

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180901_03696264

http://fullinbloom.com/lana-del-rey-also-roger-waters-this-is-my-action-2018-meteor-festival-in-israel/

 

Boycot van het Eurovisiesong-festival in Israël

Als grond voor de boycot worden schendingen van mensenrechten door Israël tegen de Palestijnen genoemd.

Op de website van de Britse krant The Guardian verscheen een oproep tot boycot van het Eurosongfestival in Israël. In de brief van 7 september wordt de Europese Radio-unie EBU (European Broadcasting Union) opgeroepen het evenement in een ander land te laten plaatsvinden. De oproep werd ondertekend door onder meer Roger Waters, medeoprichter van de groep Pink Floyd, filmregisseurs Ken Loach, Aki Kaurismäki en Mike Leigh, actrice Julie Christie en muzikant Brian Eno. Ook Belgische artiesten ondertekenden de boycot, onder wie Daan, Daan Hugaert (acteur), Alain Platel (choreograaf), Marijke Pinoy (actrice), Code Rouge (band), DJ Murdock, Raymond van het Groenewoud, Helmut Lotti, Stef Kamil Carlens, Charles Ducal (auteur), Fikry El Azzouzi (auteur), Erik Vlaminck (auteur), Rachida Lamrabet (auteur), Slongs en theatermaker Chokri Ben Chikha.

 

Protest tegen Israëlisch orkest in Zuid Amerika

In augustus waren er verschillende acties tegen het optreden van de Israel Philharmonic Orchestra in Zuid-Amerika. Dit was onder andere het geval in Peru en in de Braziliaanse stad Sao Paulo. De actievoerders gaven aldus gevolg aan de oproep van de BDS-beweging (boycott, divestment, santions).


Uit het Vlaamse parlement

MENSENRECHTEN IN SAMENWERKING MET ISRAËLISCHE UNIVERSITEITEN / SAMENWERKING VLAANDEREN - PALESTINA

Tine Soens (SP-A): uitte in het verleden reeds vaker haar bezorgdheid over mensenrechten bij universitaire samenwerkingsakkoorden, onder meer bij het Israëlische Law-Train-project. Recent stelde zij hierover opnieuw een vraag waarin zij peilde naar de vooruitgang bij de ethische charters van de Vlaamse universiteiten. Ook informeerde ze naar de samenwerking tussen Vlaanderen en Palestina waarover Vlaams Minister-President Geert Bourgois recent melding maakte.

Bronnen: http://docs.vlaamsparlement.be/pfile?id=1409227

http://docs.vlaamsparlement.be/pfile?id=1416734

 

Uit het federale parlement

BANDEN TUSSEN BELGISCHE EN ISRAËLISCHE BANKEN ACTIEF IN ISRAËLISCHE ILLEGALE NEDERZETTINGEN

Meryem Almaci (Groen): stelde een vraag over de banden tussen Belgische banken en banken actief in de illegale Israëlische nederzettingenindustrie. Ze uitte hierover haar bezorgdheid omdat de Belgische banken op deze wijze onrechtstreeks de illegale Israëlische nederzettingenindustrie mee ondersteunen.

Bron:http://www.dekamer.be/kvvcr/showpage.cfm?section=qrva&language=nl&cfm=qrvaXml.cfm?legislat=54&dossierID=54-B165-902-2285-2017201823711.xml

Aanleiding is een recent rapport van de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de VN, waaruit bleek dat 206 bedrijven - waaronder 27 Europese en één Belgisch– betrokken waren bij de illegale Israëlische nederzettingenindustrie. Fatma Pehlivan (SP-A) en Wouter De Vriendt (Groen) wezen beiden op het feit dat het door de medeplichtigheid van deze bedrijven is dat Israëlische illegale nederzettingen zo snel kunnen consolideren en uitbreiden. Zij vroegen of België voorstander is van een publicatie van de database met de namen van deze bedrijven en wat de Belgische regering in het kader hiervan zou ondernemen.

Bron:http://www.dekamer.be/kvvcr/showpage.cfm?section=qrva&language=nl&cfm=qrvaXml.cfm?legislat=54&dossierID=54-B164-864-1421-2017201823514.xml

http://www.dekamer.be/kvvcr/showpage.cfm?section=qrva&language=nl&cfm=qrvaXml.cfm?legislat=54&dossierID=54-B164-864-1415-2017201823498.xml

 

Uitwisseling tussen Brugge en Bethlehem

Pol Van Den Driessche (N-VA), kandidaat-burgemeester voor Brugge, deed een opgemerkte oproep tot culturele uitwisseling tussen Brugge en Bethlehem. Dit idee ontstond na een recente ontmoeting met enkele christelijke Palestijnen die Brugge bezochten in het kader van de Inter-Parlementaire Unie (IPU), waarvan Van Den Driessche lid is. Het voorstel werd door de Palestijnen alvast positief onthaald en zij lieten weten dat ook de burgemeester van Bethlehem zo’n uitwisseling zeker genegen zou zijn.

Pol Van Den Driessche zei ook nog de Brugse knowhow inzake toerisme met Bethlehem te willen delen en zich zeker niet te storen als het initiatief door Israël negatief onthaald zou worden.

Bron: Het Laatste Nieuws, 14 augustus 2018

 

De N-VA en de Palestijnse kwestie

door Ludo Abicht

Peter De Roover (N-VA) reageerde enige tijd terug gepikeerd op een opiniestuk van Ludo Abicht. Hierin was Abicht kritisch voor de N-VA omwille van de afnemende bekommernis voor het principe van ‘solidariteit met onderdrukte volkeren’, onder meer om de rechten van het Palestijnse volk.

Peter De Roover reageerde dat N-VA nog steeds voorstander is van een Palestijnse staat, weliswaar “enkel door onderhandelingen tussen Israëli’s en Palestijnen”. Het feit dat de Israëlische regeringen de voorbije jaren meer dan ooit stellen nooit een Palestijnse staat te zullen aanvaarden en dat een de Palestijnse staat via onderhandelingen met Israël dus nooit bereikt kan worden, werd door Peter De Roover niet vermeld. In de praktijk blijkt N-VA dus voorlopig verdeeld te blijven tussen voor- en tegenstanders van Palestijnse rechten en een tussengroep die een dubbelzinnig standpunt blijft innemen.

Bron: https://www.n-va.be/nieuws/n-va-onverkort-achter-recht-van-palestijnen-op-eigen-staat


Israël lobby wil het vel van Jeremy Corbyn

Jeremy Corbyn, sinds 2015 leider van de Britse Labour Party, is een vurige verdediger van de rechten van het Palestijnse volk. Dit is niet naar de zin van de Israël lobby die Corbyn als antisemiet afschildert. Het draait vooral rond de definitie van antisemitisme zoals gehanteerd door de International Holocaust and Remembrance (IHRA). Op 12 december 2016 had de Britse eerste minister Theresa May aangekondigd dat Groot-Brittannië de definitie van de IHRA zou overnemen. In deze definitie, die op 1 juni 2017 ook door het Europees Parlement werd goedgekeurd, wordt het antisemitisme verruimd tot kritiek op, of het verzet tegen het politieke zionisme en de staat Israël. De IHRA werkt de definitie uit met 11 concrete voorbeelden. Zeven van die voorbeelden gaan over hoe mensen praten over de staat Israël. Labour weigerde een hele tijd om die voorbeelden zomaar te aanvaarden. De partij vindt bijvoorbeeld dat Israël 'racistisch' noemen of de praktijken van het land vergelijken met die van nazi-Duitsland, niet per definitie gelijkstaat aan antisemitisme. Ze vreest dat de vrije meningsuiting in het debat over Israël en Palestina in het gedrang zal komen. 68 rabbijnen kropen in hun pen om Labour aan te sporen de tekst van de IHRA zonder amendementen te onderschrijven. Ook binnen Labour zijn er mensen zoals ondervoorzitter Tom Watson, die vinden dat Corbyn moet buigen.

Uiteindelijk is het bestuur van Labour op 7 september samengekomen om over de definitie van de IHRA te beraadslagen. De genomen beslissing kan opgevat worden als een vergaande concessie. De partij neemt de tekst van de IHRA aan, maar voegt er een korte verklaring aan toe. Daarin zegt ze dat “het aannemen van de IHRA-definitie van het antisemitisme op geen enkele manier de vrijheid van meningsuiting over Israël of de rechten van de Palestijnen ondermijnt” (De Standaard, 5.9.2018, p.17).

Lees ook:

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180904_03702932

http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P8-TA-2017-0243+0+DOC+XML+V0//NL

http://www.independent.co.uk/voices/anti-semitism-theresa-may-new-definition-jewish-council-holocaust-society-israel-criticism-palestine-a7470166.html (Nederlandse vertaling van Ben White, Theresa May's omstreden definitie van antisemitisme, in Soemoed, januari 2017, p. 41-42.

Ruud Goossens, Hoe antisemitisch zijn labour en haar leider? DS Weekblad, 25.8.2018, p. 34-37 of http://www.standaard.be/cnt/dmf20180823_03679382

Prof. Avi Shlaim, On the false claims of the Israel Lobby: https://www.youtube.com/watch?v=Qm0Qa-S3rbk

Het platform voor vrije meningsuiting, Kritiek is geen antisemitisme, http://www.standaard.be/cnt/ld1vsneo

 

Morgherini  houdt zich afzijdig

Begin september was een delegatie van vier Palestijnse leden van het Israëlische parlement op bezoek in Brussel. Ze zijn allen lid van de Gezamenlijke Lijst onder de leiding van Ayman Odeh.

Delegatie van de Gezamenlijke Lijst: in het midden parlementslid Ayman Odeh en helemaal rechts parlementslid Aida Touma-Sliman (foto Palestina Solidariteit)


Ze wilden Frederica Morgherini, Hoge vertegenwoordiger van de EU voor Buitenlandse Zaken, overtuigen om te protesteren tegen de nieuwe Israëlische wet over de joodse natiestaat, een wet die de joodse suprematie in Israël bekrachtigt en het Hebreeuws als enige officiële taal erkent.

Maar Morgherini hield de boot af en antwoordde dat de Europese unie zich niet moeit met de interne zaken van Israël. Dit is een merkwaardige zaak omdat het Europese handelsakkoord met Israël expliciet een mensenrechtenclausule bevat.


VS stopt steun aan VN-agentschap  UNRWA

De Verenigde Staten kondigden op 31 augustus 2018 aan dat ze hun steun aan de VN-organisatie voor Palestijnse vluchtelingen (UNRWA) intrekken. Begin 2018 besliste de VS al om hun bijdrage voor 2018 aan de UNRWA te halveren: 65 miljoen dollar (53 miljoen euro) op een totale bijdrage van 125 miljoen dollar werd bevroren.

De UNRWA werd in 1949 opgericht om hulp te geven aan de meer dan 700 000 Palestijnen die in 1948 ontheemd raakten. De nakomelingen van deze vluchtelingen behouden dezelfde rechten. Hun aantal bedraagt nu 5,15 miljoen (Le Soir, 6.8.2018, p. 9) waarvan 3 miljoen nu door de UNRWA geholpen worden. In de 140 gezondheidscentra van de UNRWA vinden jaarlijks negen miljoen raadplegingen plaats (La Libre Belgique, 19.1.2018, p. 20). De 700 scholen van de UNRWA tellen in totaal 525 000 leerlingen (Le Soir, 18.1.2018, p. 13). In de Gazastrook zorgt het VN-agentschap voor het onderwijs aan 262 000 leerlingen en stelt het 9000 leerkrachten te werk in 267 scholen (Le Monde, 19. 8.2018, p. 3).

De maatregel van de VS is rampzalig voor de Palestijnse gezinnen op de Westelijke Jordaanoever, in de Gazastrook, Libanon en Jordanië. De UNRWA begon met het ontslag van tientallen leerkrachten in Oost-Jeruzalem en op de Westelijke Jordaanoever en een 100-tal medewerkers in 13 vluchtelingenkampen in Jordanië. In sommige vluchtelingenkampen zou 50% van het personeel zijn job verliezen. In de Gazastrook wordt gevreesd dat als gevolg van deze beslissing duizenden leerkrachten hun job zouden kunnen verliezen.

Het stopzetten van de bijdrage hangt hoogstwaarschijnlijk samen met de Amerikaanse wens om het aantal erkende Palestijnse vluchtelingen sterk te verminderen. Palestijnse vluchtelingen hebben nu een unieke status binnen de VN. Anders dan vluchtelingen uit andere gebieden erven ook kinderen van gevluchte Palestijnen de vluchtelingenstatus. Daarmee verwerven nakomelingen automatisch het algemene VN-vluchtelingenrecht op terugkeer, in hun geval naar Israël. De VS wil het aantal erkende vluchtelingen beperken tot de nog levende vluchtelingen van 1948, namelijk een tiende van het huidig erkend aantal.

In feite is het de bedoeling van de VS om het vluchtelingenprobleem en het recht op terugkeer uit de onderhandelingen te halen, net zoals het probleem van Jeruzalem als hoofdstad van Israël dat door de beslissing van de verhuis van de Amerikaanse ambassade ook niet meer ter discussie zal worden gesteld. Ook het feit dat de VS zich niet meer verzetten tegen de uitbreiding van de Israëlische kolonies in de bezette gebieden laat vermoeden dat deze voldongen feiten als een verworven recht worden beschouwd.

https://rightsforum.org/nieuws/trump-wijst-palestijns-recht-terugkeer-af-en-wil-opheffing-unrwa/


Palestina Solidariteit biedt een hele reeks boeken over Palestina tegen een schappelijke prijs te koop aan. Leden van Palestina Solidariteit krijgen bovendien een korting van 10%. Je kan boeken bestellen via http://www.palestinasolidariteit.be/winkel

Israël zegt geen sorry meer


Derk Walters was van september 2014 tot juli 2017 correspondent in Israël voor de Nederlandse krant NRC Handelsblad. Maar eind maart 2017 besloten de Israëlische autoriteiten om zijn visum niet meer te verlengen (De Standaard, 4.5.2017, p. 15 en https://www.nrc.nl/nieuws/2017/05/02/israel-weigert-correspondent-nrc-verlengingvisum-a1556857). Hij moest dus begin juli 2017 het grondgebied verlaten. Dit gebeurde op bevel van de ‘Government Press Office’ (GPO), dat onder de bevoegdheden valt van de eerste minister. Israël doet er alles aan om vrije en kritische nieuwsgaring over dat land te belemmeren. Over de gedwongen stopzetting van zijn verslaggeving schreef Walters toen een opiniebijdrage (“Israël is de schaamte voorbij”) in De Standaard van 4 juli 2017 (http://www.standaard.be/cnt/dmf20170703_02955292).

Dit jaar verscheen een boek van zijn hand met als titel “Israël zegt geen sorry meer”[2].

De belangrijkste verandering die de auteur de voorbije drie jaar vaststelde, is dat Israël steeds zelfverzekerder is geworden. Israël waant zich onkwetsbaar sinds het aantreden van de Amerikaanse president Trump.

De auteur illustreert het beleid van minister Netanyahu en de Likoedpartij inzake de kolonies: de oproep om Israëlische kolonies op de Westelijke Jordaanoever te annexeren, de intentie om nooit nog één Israëlische kolonie uit bezet gebied te verwijderen, het amendement van 2 januari 2018 waardoor Israël elke territoriale toegeving betreffende Jeruzalem in toekomstige vredesgesprekken wil verhinderen, …

Verder beschrijft Walters hoe tussen 2001 en 2011 een groot aantal Europese bouwprojecten weren vernietigd. Het gaat in totaal om een bedrag van bijna 50 miljoen Israël biedt niet alleen geen excuses aan voor de vernietiging van de door Europa gefinancierde hulpprojecten in bezet gebied, maar sommige Israëlische parlementsleden gaan een stap verder en bestempelen deze projecten als “bouwterrorisme”. Walters geeft nog tal van andere voorbeelden zoals de haven in Gaza of de vernietiging van Palestijnse dorpen op de westelijke Jordaanoever zoals het dorpje Susiya.

Op langere termijn waarschuwen critici dat dit zelfverzekerde beleid rampzalige gevolgen kan hebben. De auteur spreekt van een schijnveiligheid voor Israël. Hoe lang zullen de bewoners van de Gazastrook de Israëlische blokkade blijven pikken? Zal er geen derde intifada ontstaan als de Palestijnen het laatste beetje hoop op een eigen staat uit handen wordt geslagen? De bezetting kan worden voortgezet omdat elke internationale druk uitblijft. Israël kan straffeloos het internationaal recht schenden omdat politieke sancties ontbreken.

Israël schaamt zich niet meer, noch voor de bezetting, noch voor het afknijpen van mensenrechtenorganisaties, noch voor religieus geïnspireerde aanspraken op het land.

Lees ook: http://m.knack.be/nieuws/wereld/israel-zegt-geen-sorry-meer/article-longread-1162609.html


Aan tafel voor Palestina

Zaterdag 22 september vanaf 17.30 uur
Buurthuis ’t Sluizeke, Godshuishammeke 20, 9000 Gent

Palestina Solidariteit vzw, met bijna 30 jaar werking rond het thema Palestina', wil u graag uitnodigen op zijn Solidariteitsmaaltijd, een perfect moment om uw geestesgenoten te ontmoeten.

Programma

17:30. Onthaal:

18:00 Welkom en Kortfilm met archiefbeelden van de Nakba in 1948-1949

18:45 Een Palestijnse maaltijd. Op het menu: makloeba (rijst, bloemkool, wortel, aubergine), hummus en falafel (vegetarisch) en kip.

U kunt natuurlijk ook praten en discussiëren met Palestina-activisten en –sympathisanten. Op onze stand vindt u materiaal uit en over Palestina: boeken, films, infomateriaal, T-shirts, sleutelhangers…

De opbrengst van de avond gaat naar de werking van Palestina Solidariteit vzw. Uw steun is essentieel voor onze werking.

Dank bij voorbaat!

Wanneer?

Zaterdag 22 september 2018, vanaf 17.30 uur.

Waar?

Buurthuis 't Sluizeke, Godshuishammeke 20 te 9000 Gent

Wie?

Organisatie: Palestina Solidariteit vzw.

Inschrijven?

Inschrijven verplicht vóór 20 september, via info@palestinasolidariteit.be.

Vermeld uw naam + het aantal volwassenen, kinderen en vegetariërs.

Betalen?

Kinderen 6-12 jaar: € 10 (onder 6 jaar gratis). Volwassenen € 18.

Betalen kan ter plaatse, of op BE64 5230 8014 8852 (BIC: TRIOBEBB).

 

Palestijnse dadels te koop

Je kan terug Palestijnse Medjouldadels bestellen; enkel 1 kg Medjouldadels voor € 13. Er zijn geen jumbo dadels meer in voorraad.

Bestellen bij info@palestinasolidariteit.be vòòr 20 uur 16 september 2018 voor de afhaalpunten Mortsel, Gent, Leuven, Genk en Landen.

Over het afhalen van de dadels krijgt u nog bericht bij het antwoord op uw bestelling.

Ter info, in de volgende winkels kan je ook onze Palestijnse dadels kopen:

In Gent bij Akker en Ambacht

In Mechelen bij Kabas verpakkingsvrij

In Borgerhout: Kaap de Goede Hoop

Van harte dank voor uw solidariteit met Palestina!

Kalender

Palestijnse Solidariteitsmaaltijd

Wanneer? Zaterdag 22 september om 18.00 uur

Waar? Buurthuis Het Sluizeken, Godshuishammeke 20 te Gent

Organisatie? Palestina Solidariteit & GentsActiePlatformPalestina (GAPP)

 

Culturele boycot op Israël, voor en tegen

Wanneer? Zondag 16 september van 15.00 tot 17.30 uur

Waar? Elcker-Ik, grote zaal, Breughelstraat 31-33, 2018 Antwerpen

Organisatie: Een Andere Joodse Stem (EAJS) en Elcker-Ik Centrum. Moderator: Yael Brakin, coördinator van Elcker-Ik Centrum en lid van EAJS.

Wat? Debat

 

Lancering van nieuwe campagne van 11.11.11

Wanneer? Zaterdag 22 september vanaf 16.00 uur

Waar? Bijloke te Gent

Wat? Lancering van nieuwe campagne met interessante sprekers, eten en een muzikale afsluiter

 

Café Palestine

Wanneer? Donderdag 4 oktober om 19.00 uur

Waar? Le Space, Sleutelstraat 26, 1000 Brussel

Organisatie: Palestina Solidariteit, ABP, Intal en individuele vrijwilligers

 

Palestina-avond

Wanneer? Zaterdag 13 oktober

Waar? Eskimofabriek te Gent

Wat? Reisverhaal, drank, hapjes en DJ

 

Vredesloop

Wanneer? Zaterdag 20 oktober

Waar? Ieper

Wat? Infostand Palestina Solidariteit

 

Café Palestine

Wanneer? Donderdag 8 november om 19.00 uur

Waar? Le Space, Sleutelstraat 26, Brussel

Organisatie: Palestina Solidariteit, ABP, Intal en individuele vrijwilligers

 

Wereldmarkt

Wanneer? Zondag 11 november van 14.00 tot 18.00 uur

Waar? Landen

Wat? Infostand Palestina Solidariteit

 

Info-debatavond met John Dugard

Wanneer? Woensdag 21 november

Waar? New Zebra, Gustaaf Callierlaan 232, 9000 Gent

 

 Vredescafé Palestina door Vrede vzw

Wanneer? Donderdag 22 november

Waar? Gent

 

 Dries Van Agt

Wanneer? Donderdag 29 november om 19.30 uur

Waar? Cultureel Centrum van Hasselt

Wilt u deze nieuwsbrief niet langer ontvangen? Stuur dan een email met de vermelding "Uitschrijven nieuwsbrief" naar ons e-mailadres secretariaat AD palestinasolidariteit.be

Volg ons ook op Facebook.      

Palestina Solidariteit kan alleen maar functioneren dankzij uw gulle gift. Schenk uw bijdrage op IBAN: BE64 5230 8014 8852; BIC: TRIOBE91. Giften zijn fiscaal aftrekbaar vanaf 40 euro.

 


[2]Derk Walters, Israël zegt geen sorry meer, Uitgeverij Het Spectrum, juni 2018, 288 pagina's.