13) Een ander Hollands geluid: vrijheid van mening voor iedereen?

Zaterdag 7 mei was de Nederlandse feministe Anja Meulenbelt in de Antwerpse boekenwinkel “De Groene Waterman” te gast om er haar boek “kwart over Gaza” te komen presenteren.

Ze had het op een zeker ogenblik over het feit dat de Nederlandse uitgever De Bezige Bij het boek “Pleidooi voor radicalisering” van de Antwerpse politieke activist Abou Jahjah wil uitgeven. Een aantal Nederlandse schrijvers zoals Paul Scheffer, Leon De Winter en zijn echtgenote Jessica Durlacher dreigen met vertrek omdat Abou Jahjah kritiek uit op het beleid van de Israëlische regering. Ze vinden dit onfatsoenlijk voor een uitgeverij met een verzetstraditie tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Anja Meulenbelt zei dat dit niet strookt met het in het Westen zo fel bewierookte recht op vrije meningsuiting. Ze vertelde dat ze tijdens een lezing onderbroken werd door een vrouw die zich verbaasde over haar pro-Palestijnse uiteenzetting omdat de moeder van Meulenbelt tijdens de oorlog joodse kinderen op de fiets in veiligheid had gebracht.

Ook de in 2014 overleden Duitse jood en Holocaustoverlevende Hayo Meyer werd door een aantal joden als verrader beschouwd omdat hij de Israëlische bombardementen op Gaza had veroordeeld. Anja Meulenbelt bestempelt dit als joods antisemitisme. Ook organisaties zoals “Een ander Joods Geluid” in Nederland of “Een andere Joodse stem” in Vlaanderen worden van zelfhaat beschuldigd omdat ze durven de Palestijnen te verdedigen.

Intussen is Anja Meulenbelt politiek dakloos geworden. Ze heeft haar lidkaart van de Nederlandse extreemlinkse partij teruggestuurd. Volgens de SP heeft elke betrokken partij in het Israëlisch-Palestijns conflict evenveel boter op het hoofd, terwijl Meulenbelt duidelijk partij kiest tegen de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden. Ook van GroenLinks wil ze niets weten omdat deze Nederlandse politieke partij ook geen duidelijk standpunt inneemt.

Ze voelt zich machteloos omdat in het Westen de politieke wil ontbreekt om er iets aan te doen. Ze eindigde haar conferentie met een humoristische doch pessimistische noot. Een Palestijn en een Israëli gaan naar de hemel en vragen aan God: komt het ooit nog goed tussen ons? Het antwoord luidde: zolang ik leef neen.