Op zondag 15 juni 2025 stroomden meer dan 110.000 mensen toe naar Brussel. Vanuit alle hoeken van het land, met verschillende achtergronden, huidskleuren, leeftijden en geloven, kwamen we samen voor één gemeenschappelijk doel: rechtvaardigheid voor Palestina.

Christenen, moslims, joden, atheïsten, mensen met roots van over de hele wereld – zij stonden schouder aan schouder. Verschillen verdwenen, want één waarheid verbond ons allen: genoeg is genoeg.

De boodschap was luid en duidelijk, en kon niet genegeerd worden:
de Belgische bevolking steunt geen genocide.
Ze steunt geen apartheidsregime.
Ze steunt niet de systematische onderdrukking van een volk dat al generaties lang strijdt om te mogen bestaan.

De situatie in Palestina escaleert dag na dag. Wat we zien, is geen oorlog tussen twee gelijken – het is een koloniale bezetting, een etnische zuivering, een genocide in real time.
Kinderen worden gebombardeerd in hun slaap. Vrouwen worden begraven onder puin. Mannen worden geviseerd en vermoord. Ouderen sterven van honger en dorst, afgesneden van medische hulp. Hele families worden in één klap uitgewist.

Het Israëlische leger vernietigt levens, breekt de hoop van een volk, en verplettert de dromen van mensen die vaak nog niet eens de kans kregen om te dromen. Elke raket die valt, snijdt niet alleen door steen, maar ook door het hart van de menselijkheid.

En terwijl de wereld toekijkt – en in veel gevallen zwijgt – blijft de Belgische regering medeplichtig. Door haar economische banden met Israël, door haar diplomatieke stilzwijgen, en door het uitblijven van concrete sancties, draagt zij bij aan de voortzetting van dit bloedvergieten.

Maar het volk zwijgt niet.

De massabetoging van 15 juni was een keerpunt. Een rode lijn werd getrokken:
– Een lijn tegen normalisering van genocide.
– Een lijn tegen politieke lafheid.
– Een lijn tegen de leugen dat er “twee kanten” zijn aan wat een eenzijdige slachtpartij is.

Die rode lijn is niet zomaar een symbool. Ze is een belofte aan de Palestijnen: we zien jullie, we horen jullie, en we staan aan jullie zijde.
En het is een waarschuwing aan onze leiders: jullie stilte zal niet onopgemerkt blijven. Jullie medeplichtigheid wordt onthouden.

We kwamen samen in de straten van Brussel, verenigd in ons verdriet, onze woede, maar vooral in onze vastberadenheid.
Want echte solidariteit stopt niet aan de grenzen.
Zolang er onderdrukking bestaat, zal er verzet zijn.