Israël heeft duizenden gebouwen vernietigd, buiten de bombardementen om.
Wat overblijft na de vreselijke en dagelijkse bombardementen wordt allemaal vernietigd: gebouwen, scholen, infrastructuur, alles wordt met de grond gelijk gemaakt. Doelbewust alles vernietigen om te verhinderen dat Palestijnen zouden kunnen overleven in de Gazastrook. Oorlogsmisdaden.
Een aantal korte getuigenissen over het dagelijkse leven onder de genocide in de Gazastrook:
Uit Electronica intifada 21/7/25: Alnabih geeft ons inzicht op het dagelijks leven in de Gazastrook:
Brandstof is op dit moment een levensreddende behoefte. De weigering van Israël om brandstof toe te laten in Gaza heeft invloed op de voedselvoorziening, het transport, de communicatie en het afvalbeheer. “We kunnen rioolwateroverstromingen zien voor tenten, naar huizen, zelfs naar de ontheemdingsgebieden, naar scholen, overal,” legde hij uit.
Het gebrek aan brandstof betekent ook dat mensen om hun maaltijden te koken hun toevlucht nemen tot het verbranden van boeken, kleding, plastic, meubels, bomen en sponzen volgens Alnabih.
Het ministerie van Volksgezondheid [Gaza] heeft het over huidaandoeningen, maagaandoeningen, vooral onder de kinderen,” zei Alnabih. Ook dat is een deel van de genocide op het Palestijnse volk.
Verhalen uit de Gazastrook uit een bericht van Toine Van Teeffelen:
Eén verhaal gaat over hoe de straten van Gaza-Stad plots schoon waren – omdat er geen elektriciteit meer was en mensen elk snippertje papier hadden opgebrand om brood te kunnen bakken.
Een moeder weigerde dat te doen en stuurde haar dochter naar een wachtrij die “van Gaza tot de West Bank” reikte. Acht uur duurde het om een half pak brood te bemachtigen – een pak dat echter nooit aankwam vanwege een bombardement.
Verhalen uit We Are Not Numbers (WANN):
In Gaza, onder de druk van de nood die onze waardigheid heeft verwoest, werden we naar de hulpposten gedreven die beheerd worden door de zogenaamde Gaza Humanitarian Foundation in Netzarim, Rafah en Khan Younis, met de vage hoop dat we met genoeg voedsel zouden terugkeren.
We waren ons niet bewust van het gevaar. We zagen het en leerden de kenmerken ervan kennen: een vliegtuig vliegt, een sluipschutter loert, een granaat valt, een martelaar wordt weggevoerd.
Maar wanneer de honger toeneemt, verdooft die de angst en overschaduwt die de waardigheid. We gaan, niet omdat we een van die twee dingen vergeten zijn, maar omdat we uitgehongerd zijn.
Overleven in tenten zonder proper en zuiver water
We hangen de matrassen en dekens buiten. We schudden ze grondig uit – elke laag, elke vouw – om er zeker van te zijn dat ze insectenvrij zijn.
Als het tijd is om te slapen, schudden we alles uit voordat we gaan slapen, maar toch vinden vlooien hun weg naar ons.
Ze verstoppen zich in onze kleding en dekens. Ik word midden in de nacht wakker en voel iets bewegen tussen mijn huid en kleding. Ik probeer het te pakken, maar het verdwijnt snel. Als ik de rode, gezwollen beten op mijn huid zie, voel ik een diep gevoel van schaamte. Dit ziet er niet uit als een meisjeshuid – het is ruw, littekens en versleten.
Ik vergelijk het vaak met de meisjes die ik op sociale media zie, die wakker worden met hun zachte routines, waarbij ze voorzichtig laagjes huidverzorgingsproducten aanbrengen. Ik was er vroeger zo een. Ik herinner me die versie van mijn leven – toen ik mijn handen hydrateerde, gewoon omdat ik de geur lekker vond. Voor sommigen lijkt dat misschien een luxe. Maar voor mij was het een manier om tegen mijn lichaam te zeggen: ik hou van je. Ik geef om je.
Nu woon ik op een plek waar kritieke operaties zonder verdoving worden uitgevoerd. Huidverzorging is niet langer een vast onderdeel van mijn routine – overleven wel.
Uit een gesprek met een Palestijnse vrouw die nog familie heeft in de Gazastrook:
Een Palestijn ging bloem halen voor zijn familie. Hij kon 25 kg bloem krijgen als hij zijn nier wilde afstaan.
De waarheid over de racistische apartheidsstaat Israël mag niet bekend worden.
Eind mei 2025 had Israël sinds oktober 2023 maar liefst 222 journalisten en mediamedewerkers vermoord, volgens het Media Bureau in Gaza.
Al Jazeera merkt op dat dit meer is dan het totale aantal journalisten dat is omgekomen in beide wereldoorlogen: de Vietnamoorlog, de oorlog in Joegoslavië en de Amerikaanse invasie en bezetting van Afghanistan.
Sommige van onze journalisten spreken nog steeds over de terreurorganisatie Hamas, maar nooit over de terroristische staat Israël, hoeveel terreur zij ook zaait in de bezette Palestijnse gebieden, de Gazastrook en de Westbank, inclusief Oost-Jeruzalem.