Omdat ik mens ben

“Wij zijn allemaal Palestijnen.”
Een zin die ik met trots draag,
Een waarheid die ik onvermoeibaar herhaal.
Want ze brandt in mijn hart
En drijft me om te spreken, keer op keer.

Het maakt niet uit waar je vandaan komt,
Welke kleur je hebt, welk geloof je belijdt,
Welke afkomst je hebt:
Wij staan samen in deze strijd,
Omdat wij mensen zijn.
Omdat hun pijn de onze is.

Hun bloed heeft dezelfde kleur als het mijne.
En elke druppel die valt
Is een klap in het gezicht van de mensheid.

Wat dit volk vandaag meemaakt
Zou tranen in je ogen moeten brengen,
Je ’s nachts wakker moeten schudden.
Men rukt kinderen weg uit hun gelach,
Men verplettert dromen nog voor ze geboren zijn,
Men vertrapt levens met koele onverschilligheid.

En ik kijk.
Ik kijk en ik stik.
Een onzichtbare snaar trekt aan mijn hart
Bij elk beeld, elke kreet, elke stilte.
In mij woedt een storm
Die niets kan bedaren.

Men zegt tegen mij:
“Je kunt niets doen.”
“Waarom put je jezelf uit voor een verre oorlog?”
“Waarom bloed je voor een volk dat je niet kent?”

Maar wat jullie niet begrijpen,
Is dat ik bloed omdat ik mens ben.
Ik bloed omdat hun pijn mijn hart doorboort.
Ik bloed van verontwaardiging, van liefde, van woede.
En als mijn woorden ook maar één hart kunnen raken,
Dan zal ik doorgaan.

Ik zal blijven vechten,
Zelfs als mijn handen beven,
Zelfs als mijn knieën zwichten.
Ik zal blijven schreeuwen tot mijn longen scheuren,
Tot mijn stem verstomt,
En er niets meer uit mij komt
Dan het bewijs dat ik mijn mensen heb liefgehad
Zonder grenzen, zonder voorwaarden.

Als ik val, zal ik staand vallen.
En wanneer de dag komt dat ik ga,
Zal ik in vrede vertrekken,
Omdat ik aan de juiste kant van de geschiedenis stond.
Uit liefde voor gerechtigheid.
Uit liefde voor de mensheid.
Omdat ik mens ben.

— Activist Rain