Deze maatregelen maken geen einde aan Belgische betrokkenheid bij de genocide
Ook al vormen de beslissingen m.b.t. de wapenexport een kleine stap vooruit
1. De federale regering versterkt het wapenembargo naar Israël, maar gaat door met militair en politioneel materiaal uit Israël aan te kopen.
• Het is goed dat de regering scherper gaat toezien op de naleving van de bijzondere wet van 2003 over de doorvoer van wapens. Het is ook goed dat de regering voortaan ook strikter zal optreden tegen de doorvoer van technologie die civiel én militair kan worden gebruikt (‘dual use’) én tegen alle doorvoer van militaire goederen bestemd voor Israël.
• Het blijft echter onduidelijk met welke concrete maatregelen men dat toezicht zal verscherpen. En die verduidelijking is dringend nodig, aangezien we sinds oktober 2023 al meermaals hebben vastgesteld dat militaire goederen naar Israël door de controle raken, ondanks de bestaande wetgeving.
• De regering stelt geen enkele voorwaarde aan de aankoop van Israëlische wapens- en surveillancetechnologie aan Belgische overheden en bedrijven in België. Zij miskent op die manier hoe belangrijk die (Europese) wapenimport is voor de financiering van de genocide, en zij maakt zelfs geen begin met het opzeggen van de meest stuitende contracten, zoals ivm het gebruik van Israelische spyware door Belgische politiediensten (Briefcam, Radwin, en andere).
2. De federale regering treft nog steeds geen economische sancties tegen Israël.
• Het is goed dat de regering eindelijk sancties treft tegen de illegale kolonies op de Westbank, binnen de ‘territoria veroverd in 1967’. Dat besluit komt geen dag te vroeg – naar de normen van het internationaal recht had men dit besluit al jaren geleden moeten nemen
• Maar deze sancties blijven ineffectief en onvoldoende als er niet tegelijk ook economische sancties worden afgekondigd tegen de Israëlische economie in haar geheel, ook binnen de ‘territoria van 1948’.
(a) sancties tegen de illegale kolonies alléén kunnen door Israël immers makkelijk worden omzeild, omdat de herkomst van producten uit deze kolonies systematisch wordt gemaskeerd. De regeringsnota is niet concreet en niet geloofwaardig als het gaat over de maatregelen om ‘de nodige controle van de naleving van de importban [op producten uit de kolonies]’ te voorzien.
(b) Bovendien manifesteert de logica van Apartheid, bezetting, genocide zich niet alleen binnen de kolonies op de Westbank, maar natuurlijk ook binnen de ‘territoria van 1948’. Ook vanuit die territoria zijn Palestijnen massaal verdreven sinds 1948, ook daar gelden burgerrechten niet (volledig en gelijk) voor de Palestijnen die er overblijven en vooral: vandaaruit wordt de huidige genocide gepland en uitgevoerd.
(c) Als men de genocide wil stoppen, moet men met andere woorden niet alleen sancties treffen tegen kolonies als Hebron, maar ook tegen Tel Aviv. De Israëlische samenleving kan maar tot inkeer komen als er echte grenzen worden gesteld aan de misdaden die zij in haar geheel begaat: daarvoor zijn economische sancties nodig tegen de sleutelsectoren van de Israëlische economie als geheel – de tech-sector, de wapensector, de farma-sector, waar deze sectoren zich ook bevinden. Net zoals men dat terecht doet met Rusland.
(d) Dat vragen de Palestijnen, dat vraagt de kritische, antizionistische minderheid binnen de Israëlische samenleving, dat vraagt impliciet ook het Internationaal Gerechtshof.
3. De federale regering ontwijkt haar verantwoordelijkheid op het niveau van het Europese samenwerking met Israël, vooral m.b.t. het Associatieakkoord .
• Opnieuw belooft de regering ‘te blijven pleiten voor sancties op Europees niveau’, vooral op het gebied van het Europese Associatieakkoord met Israël; het Horizon-onderzoeksprogramma dat daarvan deel uitmaakt, net als de minder ver reikende overeenkomsten als Open Skies, AACA, NDICI, TAIEX en de vrijstelling van de visumplicht. Maar dat loutere pleiten op Europees niveau is tegelijk onvoldoende en naast de kwestie
• Politiek wetenschappers als Jan Orbie hebben al uitputtend uitgelegd dat niet alleen de EU, maar ook alle individuele lidstaten zelf als verdragspartijen gelden in het Associatieakkoord (https://www.standaard.be/opinies/belgie-neemt-beter-zelf-maatregelen-tegen-israel/78080081.html) Dat wil zeggen dat individuele lidstaten zelf zich uit het Akkoord kunnen terugtrekken, om de evidente reden dat de mensenrechtenparagraaf van dat Akkoord op verpletterende manier is geschonden, al lang vóór de laatste fase van deze genocide
• Blijven verwijzen naar Europa is dus tijdverlies: België moet dus eindelijk zelf verantwoordelijkheid opnemen, en ook alle andere bilaterale samenwerkingen met Israël (militair, politioneel, economisch, cultureel) opzeggen.
4. De federale regering koppelt opnieuw voorwaarden aan de erkenning van de nationale rechten van de Palestijnen
• De regering schrijft zich in binnen de New York Declaration die, op initiatief van Frankrijk en Saudi-Arabië, moet leiden tot een erkenning van de Palestijnse staat tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties later deze maand
• Maar die erkenning wordt in de praktijk afhankelijk gemaakt van de vordering van de onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnse groeperingen (met name de ‘vrijlating van de gijzelaars’, ‘demilitarisering van Hamas’, ‘verwijdering van Hamas uit het bestuur’).
• Die voorwaardelijkheid zelf is principieel onaanvaardbaar; nationale rechten zijn universeel en onvervreemdbaar; ook de erkenning van de staat Israël is nooit aan voorwaarden gekoppeld geweest, ook vandaag niet.
• Bovendien maakt die voorwaardelijkheid de erkenning ook in de praktijk onmogelijk: Netanyahu hoeft alleen maar de onderhandelingen op het terrein eindeloos te blijven rekken, om de voorwaarden die de Belgische regering stelt, in de praktijk onvervulbaar te maken.
• Op die manier blijft de regering dus internationaal achterop lopen en komt zij in elk geval onvoldoende tegemoet aan de kritiek van de gewezen Belgische diplomaten op 31 juli ll. (https://www.standaard.be/opinies/open-brief-van-21-voormalige-ambassadeurs-en-topdiplomaten-aan-de-regering-als-het-over-gaza-gaat-zijn-we-ineens-ons-morele-kompas-kwijt/80972151.html).
• De regering blijkt bovendien nog steeds niet te begrijpen dat een zelfs een erkenning van de Palestijnse staat een krachteloos middel blijft als tegelijkertijd de Apartheid niet wordt ontmanteld, de bezetting niet wordt opgeheven, de genocide niet wordt gestopt. Heeft de regering geen notie genomen van het advies van het Internationaal Gerechtshof over de Israëlische bezetting van de Palestijnse territoria en de apartheid (19 juli 2024) en de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof over de toepassing van de Conventie ter preventie en bestraffing van het genocidemisdrijf in de Gazastrook (26 januari 2024)?
5. De federale regering gebruikt humanitaire hulp als een excuus voor niet-ingrijpen
• De regering belooft 12,5 miljoen extra aan humanitaire hulp en feliciteert zichzelf met de voedseldroppings die werden uitgevoerd onder verantwoordelijkheid van de Minister van Defensie. Maar de regering zet geen enkele stap om Israël te dwingen de humanitaire voorraden die al lang beschikbaar zijn aan de grensovergang bij Rafah, eindelijk vrije doorgang te verlenen. Op die manier gaat humanitaire hulp dienen als rookgordijn voor de verderzetting van de oorlogsmisdaden.
• We juichen toe dat de regering haar inspanningen zal verhogen voor de medische evacuatie van kinderen uit de Gazastrook, maar vragen ons tegelijk af waar de extra inspanningen blijven voor de honderden mensen aan wie al een Belgisch humanitair visum werd verstrekt, maar wiens vertrek uit de Gazastrook door Israël wordt geblokkeerd, opnieuw zonder dat onze regering optreedt tegen die sabotage.