Wanneer minister Gennez het besluit van het Gent Festival van Vlaanderen steunt om het optreden van de Münchner Philharmoniker onder leiding van de Israëlische dirigent Lahav Shani te annuleren, schieten de pro-Israël organisaties Forum der Joodse Organisaties (FJO) en Joods Informatie- en Documentatiecentrum (JID) in een kramp, gesteund door Belgische en Vlaamse ministers. Ze eisen het ontslag van minister Gennez.

Maar waar waren diezelfde organisaties, en waar waren onze regeringsleiders de voorbije twee jaar, terwijl Israël openlijk een genocide uitvoert in de Gazastrook? Een genocide die dag na dag, met beeld en geluid, voor onze ogen wordt voltrokken. Een genocide die intussen door alle gezaghebbende instanties en experten inzake genocide —de VN, Human Rights Watch, Amnesty International en zelfs de International Association of Genocide Scholars — als dusdanig wordt erkend.

Genocide met beeld en geluid

Elke dag sterven er in de Gazastrook gemiddeld honderd Palestijnen. Honderden anderen worden verminkt of levenslang gehandicapt. Israël blokkeert bewust humanitaire hulp, gebruikt honger als oorlogswapen en laat burgers geen uitweg. Ze worden opgesloten in een belegerde strook land en gedwongen de dood af te wachten. Dit zijn oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid, zoals ook vastgesteld door o.a. de VN-Mensenrechtenraad en internationale ngo’s.

Toch blijven Belgische en Vlaamse regeringsleiders steken in holle woorden. Geen sancties, geen boycot, geen enkele daadkracht. Geen reactie op het systematisch bombarderen van ziekenhuizen, scholen, pers, artsen en hulpverleners.

Burgers in België zeggen: genoeg!

De Belgische bevolking protesteert wél: massale betogingen, wakes, sit-ins en boycots. Zelfs kleine dorpen tonen zich solidair met de Palestijnse bevolking. Organisaties zoals het Gents Festival van Vlaanderen durven te handelen en weigeren nog langer medeplichtig te zijn aan een genocide.
Maar ministers en pro-Israël lobbygroepen vallen minister Gennez frontaal aan. Kritiek op Israël wordt opnieuw als “antisemitisme” weggezet — een doorzichtige strategie die decennialang is gebruikt om elk debat in de kiem te smoren.

Wat verdedigen onze ministers eigenlijk?

De Wever, Diependaele, Prévot en Bouchez schermen met “onze westerse waarden en normen”. Maar wat verdedigen ze écht?
• Een regime dat structureel racisme en apartheid heeft ingevoerd.
• Een staat die is gebouwd op oorlog, verdrijving en etnische zuivering van de oorspronkelijke Palestijnse bevolking. Tot vandaag leven miljoenen Palestijnen als vluchteling in de Gazastrook, de Westbank en buurlanden.
• Een bezettingsmacht die sinds 1967 de Westbank en Oost-Jeruzalem met brute militaire macht onderdrukt: landroof, checkpoints, kolonistengeweld en systematische vernielingen.
• Een regime dat openlijk zijn racistische wetten en praktijken verdedigt, inclusief de natiestaat-wet die Joden expliciet boven Palestijnen plaatst (2018), de Apartheidsmuur en een gesegregeerd wegennet.

Zaken boven mensenrechten

Voor minister Diependaele en co. wegen economische belangen zwaarder dan mensenrechten. Vlaamse bedrijven investeren in Israël, en winst wordt belangrijker geacht dan het stoppen van genocide. Het is duidelijk wat voor hen prioritair is.

Wanneer eindelijk een minister — Gennez — de moed heeft om een geweldloos instrument als boycot te ondersteunen, eisen ze haar ontslag. Moeten we dit dan begrijpen als oorlogslogica? Moeten we ons voorstellen dat wie tijdens de Holocaust een boycot steunde, ook de laan werd uitgestuurd? De vergelijking met de Duitse bezetting wordt taboe verklaard, precies omdat die de harde realiteit van vandaag zichtbaar maakt.

Steun aan een racistische staat

Dat Israël en zijn ambassadeur hun misdadig beleid verdedigen, is voorspelbaar. Maar dat onze premier, ministers en partijvoorzitters blijven vasthouden aan een racistische staat die openlijk genocide pleegt, is onaanvaardbaar.
Wie in België beweert democratie, internationaal recht en mensenrechten te verdedigen, maar in de praktijk een apartheidsstaat steunt die massaal burgers afslacht, is medeplichtig. Als iemand moet aftreden, dan zijn het niet de ministers die boycot en solidariteit steunen, maar zij die de genocide faciliteren door economische, diplomatieke en politieke steun aan Israël.

Palestina Solidariteit
12-09-2025