Er wordt ons verteld dat er een staakt-het-vuren geldt in de Gazastrook.

Hoe valt het dan te verklaren dat er dagelijks mensen vermoord worden door bombardementen?

Overal wordt de feestelijke kerstsfeer uitgedragen. Gaza verdwijnt uit beeld en wordt vergeten.

De berichtgeving begint opnieuw te lijken op die van vóór de genocide. Israël wordt nauwelijks nog ter verantwoording geroepen.

Het wordt behandeld alsof er niets is gebeurd, alsof het een ‘normaal’ land is.
Handelsbetrekkingen lopen gewoon door. Israël mag deelnemen aan het Eurosongfestival. Opmerkelijk genoeg durft Nederland, nochtans een uitgesproken bondgenoot van Israël, wel protest aan te tekenen en zich terug te trekken. Dat zou een voorbeeld moeten zijn voor Belgische journalisten en media. Voor de RTBF lijkt er geen probleem te bestaan: men neemt deel, en de VRT zal het festival gewoon uitzenden.

Een land dat een genocide pleegt op het Palestijnse volk, dat al jarenlang internationale wetten schendt, dat zonder schaamte apartheid installeert en mensenrechten systematisch en brutaal met voeten treedt, mag vrolijk meedingen op een Europees podium.
Dat is medeplichtigheid — waarvoor men zich misschien pas over twintig jaar zal verontschuldigen.

Zwijgen is geen optie. Zeker nu niet.

Wie denkt dat enkel de bezetting het probleem is, ziet nog steeds niet het volledige plaatje. Het zionisme streefde van bij het begin naar een exclusief joodse staat in Palestina. Die plannen werden al na de Eerste
Wereldoorlog voorgelegd aan de Europese grootmachten in Versailles. Uit antisemitische motieven steunden zij zionistische terreurgroepen, met Groot-Brittannië op kop.

De oprichting van Israël ging gepaard met geweld en terreur, met de etnische zuivering van bijna een miljoen Palestijnen, met de ontvolking en vernietiging van 531 Palestijnse dorpen en 11 steden ofstadswijken. De verdreven Palestijnen werd het recht op terugkeer ontzegd.

Schadevergoeding komt in het Israëlische discours niet voor. Wat wel centraal staat: verovering, recht hebben op, een goddelijke belofte, en een propagandamachine die geen tegenspraak duldt. Kritisch denken wordt gesmoord; iedereen moet dezelfde taal spreken en vooral geen obstakel vormen voor Israëlische terreurdaden.

Door de genocide zijn bij sommige journalisten de oogkleppen deels afgevallen — maar lang niet overal.
Daarom blijft de inzet en de werking van Palestina Solidariteit essentieel: om de kernoorzaak van deze zogenaamd ‘ingewikkelde’ kwestie bloot te leggen. Zolang de oorzaak niet wordt aangepakt, zal Israël een bedreiging blijven voor een duurzame vrede in het hele Midden-Oosten.

De Israëlisch-joodse staat, die zichzelf democratisch noemt, gedraagt zich onbeschaamd, arrogant en crimineel. Oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid worden weggewuifd.

Dat er fascistische staten bestaan, is helaas geen verrassing. Dat zij gesteund en beschermd worden door Europa, is een schande voor onze beschaving.