Na eerdere controverse in België is Lahav Shani opnieuw welkom. Volgend jaar staat hij geprogrammeerd in BOZAR, samen met de Münchner Philharmoniker—hetzelfde orkest dat eerder nog werd geweerd op het Gent Festival van Vlaanderen omdat Shani toen dirigeerde.

Toen was er onvoldoende duidelijkheid over zijn positie tegenover het Israëlische beleid en de oorlog in Gazastrook. Die duidelijkheid is er vandaag nog steeds niet.

Shani spreekt vaag over “vrede”, maar weigert expliciet de oorlogsmisdaden van Israël te veroordelen, terwijl hij actief deel uitmaakt van de Israëlische cultuursector.

Shani is bovendien niet zomaar een dirigent. Hij is chef-dirigent van het Israel Philharmonic Orchestra, een orkest dat functioneert als cultureel uithangbord van de staat Israël. Israëlische militairen maken er deel van uit, en leden van het Israëlische leger krijgen gratis toegang tot concerten.

Dit past binnen een bredere strategie van “artwashing”: via cultuur wordt het geweld en de onderdrukking genormaliseerd op internationale podia, ook in Europa.

Ook binnen BOZAR zelf klinkt kritiek op deze beslissing van directeur Slagmuylder. De vakbond ACOD Cultuur benadrukt terecht dat “het geweten van de cultuursector moet blijven spreken”.

De vraag is dus niet vrijblijvend: welke verantwoordelijkheid dragen culturele instellingen die spreken over “verbondenheid”, terwijl ze tegelijk ruimte bieden aan figuren die verweven zijn met een systeem van onderdrukking, apartheid en geweld?

Die verantwoordelijkheid is groot. Stilte is geen optie.
Maar een podium bieden is nog veel erger.

Laat je stem horen!

Spreek BOZAR aan!

No stage for genocide!