“Ze wilden ons dorp van de kaart vegen, maar we zijn er nog steeds.”
Dit waren de woorden van Awdah Hathaleen, een geliefde activist, vader en leraar uit Masafer Yatta, die nooit aarzelde om zijn waarheid met de wereld te delen. Tijdens onze inleefreis naar Palestina hadden we het voorrecht om naar hem te luisteren tijdens een bezoek aan Umm al-Khair, waar hij vanuit zijn hart sprak over land, thuishoren en overleven onder bezetting.
Op 28 juli 2025 werd die stem het zwijgen opgelegd. Awdah werd vermoord door de Israëlische kolonist Yinon Levi terwijl hij een aanval op zijn gemeenschap documenteerde. Getuigen hoorden Levi zeggen: “Ik ben blij dat ik het gedaan heb.” Het Israëlische leger, waarvan de bulldozers vlak voor de schietpartij de infrastructuur aan het vernietigen waren, weigerde Awdahs lichaam vrij te geven voor begrafenis, waardoor zijn familie het laatste eerbetoon werd ontzegd.
Awdah was meer dan een cijfer. Hij was een liefhebbende vader voor Watan, Muhammad en Kinan. Hij was een gepassioneerde voetbalfan die ervan droomde dat Real Madrid zich zou uitspreken voor Masafer Yatta. Hij was een leraar Engels die geloofde in onderwijs als middel tot bevrijding, en die kinderen leerde hun eigen verhalen te vertellen. Hij ontving bezoekers met open armen en leidde zijn gemeenschap met waardigheid en vastberadenheid.
Zijn moord was het logische gevolg van een systeem dat erop gericht is Palestijnen met alle mogelijke middelen van hun land te beroven. Uit forensisch onderzoek door Al-Haq bleek dat Levi vanuit een afstand van 30 meter één kogel in het hart van Awdah schoot, terwijl Awdah absoluut geen bedreiging vormde. Dit was geen zelfverdediging, het was executie.
Belangrijker nog is dat het onderzoek de mechanismen achter de moord aan het licht bracht. Levi opereerde binnen een netwerk dat steunde op overheidsfinanciering vanuit het Joods Nationaal Fonds, het Centraal Fonds van Israël en diverse ministeries. Organisaties zoals Hashomer Yosh stelden vrijwilligers beschikbaar om deze uitbreiding mogelijk te maken, terwijl het Israëlische leger coördineerde met de kolonisten en hen tijdens de aanval beschermde. In de nasleep arresteerden de Israëlische autoriteiten de dader niet, integendeel, zij lieten Levi toe Palestijnen aan te wijzen voor detentie.
Zo werkt apartheid: geweld is geen willekeurige criminaliteit, maar een gecoördineerde praktijk die wordt voortgezet via een gestructureerd netwerk van staats-, institutionele en financiële actoren, met als doel Palestijnen met geweld te verdrijven en hun uitroeiing te bestendigen.
Maar zelfs na zijn dood weigert Awdah vergeten te worden. Zijn verhaal bereikte de wereld via ‘No Other Land’, de met een Oscar bekroonde documentaire waaraan hij meewerkte. Zijn moed inspireert nog steeds nieuwe generaties, en zijn afwezigheid herinnert ons eraan dat de strijd niet mag ophouden.
We leven in een wereld waarin Hollywood deze realiteit eert met prijzen, terwijl regeringen zwijgen of medeplichtig blijven.
Wij accepteren dit niet. We eren Awdah Hathaleen door de strijd voort te zetten waarvoor hij zijn leven gaf: het recht van de Palestijnen om op het land van hun voorouders te blijven, vrij van bezetting, apartheid en terreur.
Rust zacht, dierbare vriend. Je woorden klinken luider dan welk geweerschot ook.