Het Hula-meer lag ten noorden van het Meer van Tiberias (het Meer van Galilea). Het was een rijk ecosysteem dat 21 vissoorten, 95 soorten schaaldieren, 30 soorten slakken en de unieke ‘Hula-geverfde kikker’ herbergde.

Direct na de Nakba startte Israël een campagne om het meer droog te leggen, gefinancierd door het Joods Nationaal Fonds ($22 miljoen). Daarbij werd gepropageerd dat het meer een “moeras” was en een bron van ziektes. Het werkelijke doel was echter de oorspronkelijke bewoners te verdrijven om landbouwgrond en water beschikbaar te stellen aan nieuwe kolonisten. Dit proces maakt deel uit van het bredere patroon van verdrijvingskolonialisme in de regio.

De drooglegging duurde circa zeven jaar (1951–1958). De Jordaan werd verbreed en verdiept, er werden twee hoofdafwateringskanalen gegraven en een grens van basaltgesteente werd afgebroken, totdat het meer en de moerassen bijna volledig waren verdwenen.

Jaren later bleek dit project op meerdere vlakken mislukt:

• •   De gewonnen grond bleek ongeschikt voor landbouw; een groot deel van het agrarische plan faalde. 
  •   De gronden in de Hula-vallei hadden na de drooglegging irrigatie nodig vanuit andere waterbronnen. 
  •   De vervuiling in het Meer van Tiberias verslechterde door meststoffen en bestrijdingsmiddelen van de nieuwe landbouwgrond, plus nitraten die vrijkwamen toen het blootgelegde veen afbrak. 
  •   Soorten die uitsluitend in Hula voorkwamen, stierven uit. Met name de Hula-geverfde kikker, die na haar laatste waarneming in 1955 als uitgestorven werd verklaard (om in 2011 verrassenderwijs weer ontdekt te worden).

Na decennia van bodemdegradatie, vervuiling en ecologische schade, heeft Israël in 1994 een klein deel van het drooggelegde land opnieuw onder water gezet met water uit de Jordaan. Hierdoor ontstond het Agamonmeer (ook wel het ‘Kleine Hula-meer’ genoemd).

Op de officiële Israëlische website wordt over het meer een misleidend verhaal verteld over “milieubehoud”, waarin wordt beweerd dat “heldhaftige boeren” Hula in een groen paradijs hebben veranderd”. In werkelijkheid is het Hula-ontwateringsproject slechts één van vele projecten gericht op de controle over Palestijns land en natuurlijke hulpbronnen, met zware ecologische en menselijke gevolgen.

Bron: Zero Waste Palestine