18) Uit “Kwart over Gaza” van Anja Meulenbelt (1)

  1. Uit “Kwart over Gaza” van Anja Meulenbelt (1)

Naar aanleiding van de presentatie van het boek van Anja Meulenbelt op 7 mei jl. in Antwerpse boekhandel De Groene Waterman (zie artikel “een ander Hollands geluid” in deze nieuwsbrief en de bespreking in de vorige nieuwsbrief) publiceren we in de eerstkomende nieuwsbrieven telkens een passage uit haar boek. Dit boek kan je trouwens bestellen op het secretariaat van Palestina Solidariteit, Vierwindenstraat 60 te 1060 Brussel, 02-501 67 49.

“Ik was een zwaar geval van wat tegenwoordig PEP heet, Progressive Except fr Palestine. Wat heeft ertoe geleid dat ik er anders over ben gaan denken? In de eerste plaats waren er de linkse vrienden die er meer vanaf wisten dan ik, en die niet door hun eigen familiegeschiedenis gehinderd werden om kritisch naar Israël te kijken. Ik begon voorzichtig te twijfelen, of het wel klopte wat ik over Israël dacht te weten en begon erover te lezen. Toen werd ik in 1993 als 'femivip' door het (Nederlands) Palestina Komitee gevraagd om een boek in ontvangst te nemen met verhalen van Palestijnse vrouwen, Het huis groet de nieuwe morgen. Ik zei dat ik het eerst wilde lezen, of het niet antisemitisch was. Het was niet antisemitisch. Ik vond het aangrijpende verhalen. En bij de presentatie kwam ik ook nog mijn eerste echte levende Palestijn tegen, het absolute tegendeel van het beeld over Palestijnen dat zich onwilligkeurig in mijn hoofd genesteld had. Een vrouw om te beginnen, een vrolijk, rond, charmant mens: Leila Shahid, die de PLO vertegenwoordigde in Nederland. Binnen tien minuten had ze door dat ik volstrekt onnozel was, en dat er werk aan de winkel was. 'Anja, I will give you a crash course on Palestinians', zei ze, ze nam me mee en stelde me voor aan andere Palestijnen.

Het begon me te dagen dat ik een heel beperkt verhaal had gehoord over Israël

Ik las nog meer, artikelen en boeken. Het begon me te dagen dat ik een heel beperkt verhaal had gehoord over Israël. Het werd langzamerhand tijd om zelf eens te gaan kijken. En toen Artsen zonder Grenzen mij als schrijfster vroeg om een land uit te zoeken uit hun 'Neckermangids van ellende', zei ik: 'Doe mij maar Palestina'.” (p. 22-23).

© Palestina Solidariteit vzw 2016